ANTI ΦΛETΣEP (DΕΡΕCΗΕ ΜΟDΕ) «Δεν αλλάζουμε τον κόσμο, μιλάμε για συναίσθημα»

Το άλμπουμ «Remixes 81-04», η πιο φρέσκια κυκλοφορία των Depeche Mode (από αριστερά, Μάρτιν Γκορ, Ντέιβ Γκάχαν και Άντι Φλέτσερ), έχει κάνει αίσθηση και στους οπαδούς της χορευτικής μουσικής

Για να πλησιάσεις τον Άντι Φλέτσερ κανονικά πρέπει να περάσεις από διαδοχικά
κύματα σεκιούριτι, να ψιθυρίσεις το μυστικό σύνθημα και αν έχεις τύχη θα
συναντήσεις το 1/3 των Depeche Mode, του συγκροτήματος που «μετέφρασε» το ροκ
στην ηλεκτρονική γραφή.

Μόνιμα τα τελευταία χρόνια απειλούνται από εκδηλώσεις πάθους και αφοσίωσης
φανατικών θαυμαστών τους, από ένα παγκόσμιο κύμα λατρείας – το ελληνικό φαν
κλαμπ των Depeche Mode λέγεται Hysterica και είναι από τα πιο δραστήρια σε
εποχές που οι ο Ντέιβ Γκάχαν, ο Μάρτιν Γκορ και ο Άντι Φλέτσερ θα ήθελαν απλώς
την ησυχία τους. «Enjoy The Silence» (με δικά τους λόγια).

Ο Άντι Φλέτσερ όμως μας περιμένει. Ταξιδεύει χωρίς βαλίτσες αυτή την φορά.
«Είναι τελείως διαφορετικά από το να κινείται όλο το γκρουπ μαζί». Είναι πιο
δύσκολο τότε, να υποθέσω; «Δεν θα το έλεγα, στις περιοδείες σού κρατάνε τις
βαλίτσες οι άλλοι», λέει ο Φλέτσερ, με βρετανικό φλέγμα σε ετοιμότητα και ένα
γενναίο ποτήρι μπίρα, που θα αντικαταστήσει μετά με λευκό κρασί. Βρίσκεται
στην Αθήνα για μια παράλληλη δραστηριότητά του. Ως ντιτζέι. Το κάνουν συχνά οι
μουσικοί αυτό και όταν πρόκειται για σταρ πρώτου μεγέθους το θέμα αποκτά
ενδιαφέρον. Το φαν-κλαμπ σε έξαψη.

Σε λίγες μόλις μέρες ο Άντι Φλέτσερ (Φλετς, για τους φίλους) και οι άλλοι δυο,
συναντιόνται στην Καλιφόρνια για να ζεστάνουν τις μηχανές του καινούργιου
άλμπουμ. «Αυτή τη στιγμή είμαστε σε εξαιρετική διάθεση. Ο Μάρτιν και ο Ντέιβ,
μένουν πια μόνιμα στην Αμερική και αποφασίσαμε να συναντηθούμε εκεί, να
επεξεργαστούμε τις ιδέες μας και να ηχογραφήσουμε. Μπαίνουμε σε αυτή τη φάση
και μέσα στο 2005 θα έχουμε νέα δουλειά». (Για συναυλία τους στην Ελλάδα
πρέπει, κατά τον Φλέτσερ, να υπολογίζουμε από του χρόνου τον χειμώνα και
μετά).

Εκατομμύρια πωλήσεις, τραγούδια που πέρασαν στο συλλογικό ασυνείδητο σαν τα
«Personal Jesus», «Ι Feel You», «Barrel of a Gun», «Master & Servant»,
«Enjoy the Silence», «Ι Just Can’t Get Enough», χιλιάδες εξώφυλλα,
διαφημίσεις, και κάμποσες γιγάντιες συναυλίες μετά, ο Άντι Φλέτσερ ρίχνει το
βλέμμα του μακριά με νόημα: «H αλήθεια είναι πως τα δοκιμάσαμε όλα. Όλο το
φάσμα αυτού που έχουμε συνηθίσει να λέμε ροκ εν ρολ (σ.σ.: λίγο έλειψε κιόλας
να μετρήσουν και απώλειες. Ο Ντέιβ οδηγήθηκε στα επείγοντα ουκ ολίγες φορές).
Ξεκινήσαμε να παίζουμε στα δωμάτιά μας, μετά σε μεγαλύτερα κλαμπ, μετά σε
αίθουσες συναυλιών, σε στάδια και πάει λέγοντας. Αυτό που μετράει είναι η
επικοινωνία που πετυχαίνεις με τον κόσμο, και σε αυτό το σημείο νομίζω ότι
καταφέραμε αρκετά».

Σε ποιο σημείο βρίσκει κανείς τις ισορροπίες του στα άκρα μιας ροκ ζωής;

«Χρειαζόμαστε όλοι κάτι για να είμαστε γειωμένοι. Τώρα πια έχουμε τις
οικογένειές μας, τους ανθρώπους που αγαπάμε και αυτό είναι το καλύτερο.
Προσπαθούμε να φέρνουμε τα πράγματα πια στα μέτρα μας».

Είχατε διαισθανθεί στην αρχή πως θα πήγαινε τόσο μακριά το όχημα των
Depeche;

«Ποτέ! Ποτέ δεν νομίσαμε πως θα είχαμε διάρκεια! Στην αρχή (σ.σ.: στα πρώτα
χρόνια της δεκαετίας του ’80) σκεφτόμαστε, τι θα κάναμε όταν τέλειωναν οι
Depeche Mode. Τώρα πια έχεις αυτή την περίεργη εντύπωση ότι όλα ξαναρχίζουν».

Τα τελευταία χρόνια, με τη φήμη τους να απλώνεται στην Κίνα και στην Ιαπωνία
και όπου αλλού φτάνει μουσική – παντού δηλαδή -, ανέπτυξαν και παράλληλες
δραστηριότητες. «Αποφάσισα, έτσι για αλλαγή, να δουλέψω με γυναίκες (σ.σ.:
εννοεί τις Client, ένα σχήμα στο οποίο ο Φλέτσερ και όχι μόνο πιστεύει πολύ).
Ήταν μια αλλαγή με πολύ ενδιαφέρον, γιατί οι γυναίκες βλέπουν διαφορετικά τα
πράγματα και μιλάνε για όλα με πολλή άνεση… μπορεί κάλλιστα να σου πουν ότι
έχουν τα νεύρα τους και δεν θέλουν να δουλέψουν σήμερα, ενώ εμείς οι άντρες
απλώς γινόμαστε εκνευριστικοί».

Και δισκογραφική και εστιατόριο

Το όνειρο του Φλετς; Γελάει. «Λοιπόν, ναι! Θέλω να γίνω ο Νο1 ντιτζέι! Αλλά αυτός ο κύριος (Χρήστος Καλοπήτας, του «Jungle, καλεσμένος του οποίου έπαιξε στο «Camel» κλαμπ της Αθήνας) έφερε τον Τιέστο να παίξει στους Ολυμπιακούς Αγώνες και μου έκλεψε τη θέση…»

Ο Άντι Φλέτσερ έχει ιδρύσει και τη δική του δισκογραφική εταιρεία, την Toast
Hawaii, στην οποία όμως οι μόνοι πελάτες προς το παρόν είναι οι Client, γιατί,
λέει ο ιδιοκτήτης της: «Θέλω πραγματικά να αφοσιωθώ σε κάτι, να δώσω όλες τις
δυνάμεις μου σε αυτό, κάπως όπως έκανε ο Ντάνιελ Μίλερ, στον οποίον όλοι
βγάζουν το καπέλο, για ό,τι έχει πετύχει με την εταιρεία του Mute» – στην
οποία χρόνια τώρα ανήκουν ο Νικ Κέιβ, οι Depeche και άλλοι. Ο Φλετς, επίσης,
εκτιμά την καλή ζωή και αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με την απόφασή του να
κλείσει το περίφημο ρεστοράν του στο Λονδίνο: «Αφενός είχε πολλή δουλειά και
αφετέρου κατέληγα κάθε βράδυ μεθυσμένος… Πώς να αρνηθείς σε φίλους από την
Νέα Υόρκη, που σε παίρνουν τηλέφωνο και σου λένε “σε πεθύμησα, είμαι στο
μαγαζί σου και σε περιμένω”…».

«Οι U2 έγιναν πια επιχείρηση…»

Σε έναν κόσμο που αλλάζει και ενώνει ακόμη και πολιτικά τις μουσικές του
δυνάμεις, πού βρίσκονται οι Depeche Mode; Θα δίνατε μια συναυλία με πολιτικό
περιεχόμενο;

«H αλήθεια είναι πως οι τρεις μας έχουμε διαφορετικές απόψεις στα πράγματα.
Και πιστεύουμε πως η μουσική δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε. Δεν έχουμε τέτοια
δύναμη. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να βρεθούμε κοντά στην καθημερινότητα
του καθενός, να μιλήσουμε για τις σχέσεις, για τα συναισθήματα… Ο Μπόνο, για
παράδειγμα, βρίσκεται σε μια πολύ λεπτή γραμμή τώρα. Από τη μία κάνει όλα αυτά
τα καλά κι από την άλλη παίζει στα εγκαίνια της βιβλιοθήκης του προέδρου
Κλίντον. Από τη μία ενδιαφέρεται για τον κόσμο που πεινάει, από την άλλη θέλει
να είναι οι U2 μια μεγάλη ροκ επιχείρηση…».