Σήμα κινδύνου εκπέμπουν τα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης

Στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης πάει καιρός από τότε που… «πουλάν αυτό που
θες». Οι καταστηματάρχες της περιοχής δεν πουλούν καν και εκπέμπουν SOS. Καθώς
μετά την έκρηξη στη βιοτεχνία της διασκέδασης, στην περιοχή, την προηγούμενη
δεκαετία, η νέα χιλιετία τής επιφύλασσε ένα ιδιότυπο «κραχ» για τη «συνοικία»
με τα καφέ, μεζεδοπωλεία, εκδοτικοί οίκοι, ναυτιλιακά γραφεία, εστιατόρια,
αιγυπτιακά «γκέτο» με ναργιλέδες και χορούς της κοιλιάς, «ροκάδικα»,
«ελληνάδικα». Αποτέλεσμα; Μεγάλο μέρος των καταστημάτων να κλείσουν και τα
εναπομείναντα να διαιρεθούν σ’ αυτά που παλεύουν για την αισθητική αναμόρφωση
της περιοχής και σε εκείνα που διεκδικούν τη συνέχιση λειτουργίας τους εν μέσω
αισθητικής και ηχητικής ρύπανσης και αναρχίας.

Τώρα, το νεοσύστατο Σωματείο Ιδιοκτητών Καταστημάτων Περιοχής «Λαδάδικα»
Θεσσαλονίκης (απαριθμεί 90 μέλη) διεκδικεί την επαν-αναβάθμιση της περιοχής
και έχει υποβάλει σειρά αιτημάτων στον Δήμο και στην Περιφέρεια. Τελευταία
κίνηση – «απόγνωσης», όπως τη χαρακτηρίζει ο πρόεδρος του σωματείου Γιάννης
Λουμάκος – είναι η δημοσιοποίησή τους: Ζητούν κανονισμό λειτουργίας, διά νόμου
παράταση του ωραρίου μουσικής και μετά τα μεσάνυχτα, διακοπή της αλόγιστης
χρήσης και λειτουργίας ομοειδών επιχειρήσεων, απαγόρευση εισόδου και διέλευσης
αυτοκινήτων στην περιοχή, διακριτική αλλά ουσιαστική αστυνόμευση, συντήρηση
των φθαρμένων πεζοδρομίων, κολονών φωτισμού αλλά και καθαριότητα της περιοχής.

Το εμπορικό κέντρο στην περιοχή που σήμερα βρίσκονται τα Λαδάδικα αναπτύχθηκε
πάνω στο βυζαντινό λιμάνι τον 4ο μ.X. αιώνα ύστερα από σταδιακή επιχωμάτωση
της θάλασσας. Στην εποχή της Τουρκοκρατίας ήταν η περίφημη Αιγυπτιακή Αγορά
(Μισίρ Ταρσί) όπου σήμερα βρίσκεται η οδός Αιγύπτου ενώ το εμπόριο σιταριού
γινόταν στην Πλατεία Μοριχόβου. Τα περισσότερα καταστήματα και αποθήκες των
Λαδάδικων χτίστηκαν μετα την πυρκαγιά του 1856 για την εξυπηρέτηση των αναγκών
του τεχνητού λιμανιού που αναπτύχθηκε μετα το 1900. H συνοικία είναι αυθεντικό
τμήμα του ιστορικού κέντρου καθώς έμεινε άθικτη από την πυρκαγιά του 1917 και
αποτελούσε μέχρι πριν από λίγα χρόνια την παραδοσιακή αγορά χονδρεμπορίου
ελιάς, λαδιών, δημητριακών και «εδώδιμων αποικιακών» -από τον 16ο αιώνα- και
περιοχή με οίκους ανοχής.

Τα Λαδάδικα χαρακτηρίστηκαν «ιστορικός τόπος» το 1985, αφού διασπάστηκε η
ενότητά τους με τη διάνοιξη των οδών Τσιμισκή και Σαλαμίνας.