ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα λεφτά μας πίσω!

Συζήτηση μεγάλη τελευταία και ρεπορτάζ για τις «παροχές» των ασφαλιστικών
ταμείων σε χρήμα. Και αν αυτές είναι ψίχουλα, τι να πεις για τις παροχές σε
υπηρεσίες, ακόμα και στις… «καλύτερες οικογένειες» (τα λεγόμενα «ευγενή»
Ταμεία) – με τα πολυτελέστατα κτίρια, τη μηχανοργάνωση και τους σεκιουριτάδες
στην είσοδο. Και δεν μιλώ μόνο για την ποιότητα των επιστημονικών υπηρεσιών,
καθώς είθισται να τη βολεύει σε μια καρέκλα Ταμείου, εν είδει
δημοσιοϋπαλλήλου, κάθε γιατρουδάκι που δεν έχει διαφορετικά στον ήλιο μοίρα
(και είναι πάμπολλες οι διηγήσεις ασφαλισμένων που υπήρξαν θύματα τέτοιων
γιατρών και προτιμούν πλέον να σκάνε μια σεβαστή αμοιβή σε έναν καλό εξωτερικό
γιατρό, παρά να ρισκάρουν ξανά τα ζωτικά τους όργανα!), αλλά για τη
συμπεριφορά των γιατρών προς τους ασθενείς – ασφαλισμένους.

Ημέρα πρώτη: Χρειάζομαι ένα απλό παραπεμπτικό για υπερηχογράφημα του
κανακάρη μου. Εν μέσω φόρτου εργασίας, τηλεφωνώ στο Ταμείο μου, για να μάθω
έως ποια ώρα είναι ο παιδίατρος. «Έως τις 8 το βράδυ», η απάντηση. Φεύγω
σκαστή από το γραφείο με τα… τακούνια στον ώμο και φθάνω εκεί, χωρίς ανάσα,
στις οκτώ παρά τέταρτο. Το μαντέψατε ήδη: ο «ευσυνείδητος» παιδίατρος είχε
κάνει φτερά. Με υποδέχθηκαν οι καθαρίστριες στο ιατρείο του!

Ημέρα δεύτερη (την επομένη): Καλού – κακού πηγαίνω στο Ταμείο ντάλα
μεσημέρι. Ο παιδίατρος βρίσκεται στο ιατρείο του, αλλά μόλις με βλέπει,
κλείνει προκλητικά την πόρτα. Ακούω ομιλίες. H γραμματέας του τον ειδοποιεί
ότι περιμένω για ένα παραπεμπτικό, αλλά εκείνος διατάζει να περιμένω. Για μισή
ώρα – και με τα νεύρα «τσίτα» – ακούω έξω από την πόρτα (κατά την ώρα εργασίας
του γιατρού, την οποία πληρώνω εγώ και οι υπόλοιποι ασφαλισμένοι) την
οικογενειακή συζήτηση μεταξύ πατέρα και γιου. Όταν αυτή κάποτε παίρνει τέλος
και μπαίνω στο ιατρείο, ο σαρανταπεντάρης γιατρός δεν διανοείται καν να μου
ζητήσει συγγνώμη για την αναίτια αργοπορία. Συγκρατούμαι. Του δίνω το σημείωμα
της παιδιάτρου μας και ζητώ το περίφημο παραπεμπτικό. Και… μένω κόκαλο: «Δεν
μου λέτε τι θέλει η παιδίατρος, για να με διευκολύνετε να μη… διαβάζω το
σημείωμα;» έχει το θράσος να μου πει με άνεση, έχοντας ριγμένο ανέμελα στους
ώμους το μοντέρνο πουλοβεράκι και φορεμένο στο χέρι το τζιν ρολογάκι!

H οδύσσεια, όμως, μιας Ελληνίδας ασφαλισμένης δεν σταματά εκεί. Φεύγοντας,
διαπιστώνω ότι το πολυπόθητο χαρτάκι ήταν γραμμένο… λάθος. Ξανά πίσω, για να
εισπράξω τα ίδια μούτρα και καμιά βεβαίως συγγνώμη. Ως μόνη «αντίσταση», πίεσα
φεύγοντας τον εαυτό μου να μην πει το σύνηθες «ευχαριστώ» που επιβάλλει
αυτόματα η αγωγή μου.

Κοίταξα γυρνώντας στο γραφείο το ρολόι μου. Είχα χάσει μιάμιση από την
(πολύτιμη) ώρα μου και είχα χαλάσει ολόκληρη τη μέρα μου. Αν ήμασταν σε παλιό
ελληνικό σινεμά, θα φωνάζαμε: «Τα λεφτά μας πίσω!».