Ο λαγός και οι αλεπούδες

Το παιχνίδι της αριστερής υποψηφιότητας για την Προεδρία της Δημοκρατίας είναι πτυχή της πολιτικής Καραμανλή που αποβλέπει στο να διευρύνει το ρήγμα ΠΑΣΟΚ – Αριστεράς

ΣΤΟ χρονικό διάστημα μεταξύ των δημοτικών εκλογών του φθινοπώρου του
2002 και των βουλευτικών εκλογών της ανοίξεως του 2004, στο περιθώριο της
ατμόσφαιρας που είχε δημιουργήσει η παρουσία του Κώστα Καραμανλή πλάι στον
Χαρίλαο Φλωράκη και τον Μίκη Θεοδωράκη σε παρουσιάσεις βιβλίων ή άλλες
εκδηλώσεις, ένα κορυφαίο στέλεχος της N.Δ. είχε μια άτυπη επικοινωνία με ένα
εξίσου κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΝ.

H συνομιλία συνοψίζεται ως εξής: H N.Δ., αν και ακόμη στην αντιπολίτευση,
διερευνούσε το ενδεχόμενο να προτείνει ως κυβέρνηση αριστερό υποψήφιο για την
προεδρική εκλογή του 2005. Το στέλεχος του ΣΥΝ είχε το τέλειο προφίλ.
Χρειαζόταν μόνο να παραιτηθεί αρκετό καιρό πριν από τη βουλευτική ιδιότητα, να
απομακρυνθεί από την Κουμουνδούρου και ίσως να κάνει, με κάποια αφορμή,
κάνα-δυο δημόσιες δηλώσεις, που να δείχνουν ότι οι διαχωριστικές γραμμές
μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς έχουν πλέον ξεθωριάσει.

Το πρόσωπο που δέχθηκε αυτή την «πρόταση», ακολούθησε τελικώς άλλο δρόμο. H
αλλαγή σκυτάλης μεταξύ Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου τον Ιανουάριο του
2004 υπήρξε καταλύτης για να εισέλθει στο ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, το μοντέλο του
«αριστερού προεδρικού σεναρίου» ταιριάζει στην πολιτική συμπεριφορά του Νίκου
Κωνσταντόπουλου εδώ και μερικούς μήνες. Από την παραίτηση από την προεδρία του
ΣΥΝ ώς την εμφάνιση στην εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ για το Πολυτεχνείο, η οποία
σηματοδοτήθηκε από δηλώσεις για πτώση ιδεολογικών τειχών.

ΔΕΝ είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Κωνσταντόπουλος έχει ελπίδες να εκλεγεί
Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ωστόσο, το παιχνίδι της αριστερής υποψηφιότητας
αποτελεί πτυχή μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής του Μεγάρου Μαξίμου. Αυτή
αποβλέπει στο να διευρύνει το ρήγμα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς, ασχέτως του τι
θα γίνει τελικά ώς τον Μάρτιο του 2005.

Είναι εμφανές ότι ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΥΝ είναι διατεθειμένος «να το
παλέψει». Ο βολονταρισμός του έχει ως αποτέλεσμα «να βγουν οι αλεπούδες στο
ξέφωτο», δηλαδή να εκδηλωθούν οι αντιδράσεις προς την υποψηφιότητά του. Την
περασμένη εβδομάδα, οι αντιδράσεις ήταν τόσο έντονες ώστε να εκτιμάται ότι
«αναλώθηκαν στη μάχη ακόμη και οι εφεδρείες» κατά του Κωνσταντόπουλου.

Πράγματι, μια πλειάδα στελεχών του ΠΑΣΟΚ έριξαν δημοσίως πολιτικό ανάθεμα στην
υποψηφιότητα Κωνσταντόπουλου. Άλλοι του καταλογίζουν τον ρόλο του στη δίκη του
Ανδρέα Παπανδρέου. Άλλοι, την αντιπολίτευση που έκανε εξ αριστερών στον Κώστα
Σημίτη. H ψυχολογία αυτή εκφράζεται από την παρατήρηση ενός εξ αυτών:
«Καλύτερα να πάμε σε εκλογές και να χάσουμε ξανά, παρά να χάσουμε την
αξιοπρέπειά μας».

ΩΣΤΟΣΟ, η καθαρή αυτή στάση έχει σοβαρές αρνητικές παρενέργειες. Στους
ανυποψίαστους της προοδευτικής κοινής γνώμης δημιουργεί την εντύπωση ότι το
ΠΑΣΟΚ δεν επιθυμεί έναν αριστερό υποψήφιο για Πρόεδρο. Είναι κάτι που
δηλητηριάζει το πηγάδι της Κεντροαριστεράς. Αυτό εξυπηρετεί αφάνταστα τη N.Δ.,
που πάντα χάνει από το ΠΑΣΟΚ όταν αυτό αξιοποιεί το «μπόνους» των αριστερών
ψηφοφόρων. Την ίδια ώρα, η N.Δ. και ο Καραμανλής προσωπικά εμφανίζονται να
θεωρούν τον Κωνσταντόπουλο καλοδεχούμενο σε μια γαλάζια κομματική εκδήλωση. H
δηλητηριώδης διχόνοια ΠΑΣΟΚ – Αριστεράς έρχεται σε αντίθεση με την καλοσυνάτη
και ενωτική νεο-Δεξιά.

Υπό την έννοια αυτή, η υπεραντίδραση της περασμένης εβδομάδας θα μπορούσε να
είναι πολιτικώς επιζήμια για το ΠΑΣΟΚ. Αυτό ισχύει και σε περίπτωση που ο
Κωνσταντόπουλος λειτουργεί ερήμην του ως «λαγός» μιας άλλης αριστερής
υποψηφιότητας, η οποία θα έρθει αργότερα. Οι αλεπούδες πιάστηκαν στο δόκανο.
Τουλάχιστον, η αυτοσυγκράτηση του Γιώργου Παπανδρέου είχε ως αποτέλεσμα να μην
παγιδευτεί ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μεταξύ των φονέων μιας αριστερής υποψηφιότητας.