ΣE ΠPΩTO ENIKO Aχ, έλατα!

Εδώ που φτάσαμε ας πούμε κάτι και για τον καιρό. Άλλωστε, έτσι όπως
ξεχαρβαλώθηκε ο πλανήτης, το κλίμα τείνει να γίνει η μοναδική έκπληξη της
καθημερινής ζωής μας. Απ’ ό,τι βλέπω γύρω μου, η χαοτική συμπεριφορά της
θερμοκρασίας έχει προκαλέσει το ανάλογο ενδυματολογικό χάος. Στα διπλανά
γραφεία, φουστανάκια εξώπλατα και τισέρτ με στάμπες συνυπάρχουν αρμονικά με
τζάκετ που φέρουν επενδύτη, ενώ τα πρώτα πουλόβερ με γυριστό γιακά το φυσάνε
και δεν κρυώνει. Πού να μας προλάβει ένα κλιματιστικό και εκείνο πίσω ακριβώς
από την πλάτη μου.

Καλύτερα από όλους την έχουν πάντως οι ταξιτζήδες, οι οποίοι εδώ και χρόνια
χρησιμοποιούν αποκλειστικά για πάρτη τους την πατέντα που ανοίγει τα πίσω
παράθυρα. Με έναν τέτοιο μικρό εφευρέτη παραλίγο να αρπαχτώ τις προάλλες, αλλά
στη δύσκολη στιγμή επενέβη υπέρ του η δήμαρχος Αθηναίων. Πώς να του πω
«έσκασα, χριστιανέ μου» την ώρα που τα πρώτα συρμάτινα ελατάκια έχουν κιόλας
στηθεί στην Αμαλίας;

Ένα βηματάκι μπροστά από τα συνεργεία καλλωπισμού του δήμου βρίσκεται πάντως
το μαγαζάκι της γειτονιάς μου που πουλάει «εποχιακά είδη». Πότε πρόλαβε, πότε
άλλαξε τις πάνινες ξαπλώστρες και τα θερμός από φελιζόζ με λαμπάκια, γιρλάντες
και Αγιοβασίληδες, ένα μυστήριο πράγμα.

Έτσι όπως πιέζουν τα πράγματα, αισθάνομαι ότι θα ήταν φρονιμότερο εκ μέρους
μου εάν πειθαρχούσα χωρίς πολλές κουβέντες στο αίτημα για πρώιμο
χριστουγεννιάτικο ξεσάλωμα. H φτώχεια θέλει καλοπέραση, πόσω μάλλον η
συγκινησιακή τοιαύτη.