«Tο Iσραήλ δεν έχει πια το άλλοθι του Aραφάτ»

Ο καθηγητής Ζιλ Κεπέλ, πρύτανης του Ινστιτούτου Πολιτικών Μελετών του Παρισιού

H EIKONA του άρρωστου Αραφάτ εκφράζει με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο την
εικόνα της πολιτικής αδυναμίας ενός ολόκληρου λαού. Όμως, την ίδια ώρα, αυτή η
εικόνα του άρρωστου ηγέτη που αποχωρεί πάνω σε ένα αναπηρικό καροτσάκι
εκφράζει την τελευταία πρόκληση που πετάει ο ετοιμοθάνατος ηγέτης στο Ισραήλ,
στη Δύση, στις ΗΠΑ: είναι σαν να λέει πως τώρα δεν έχετε πια άλλοθι για να
κρύβετε την ανικανότητά σας να βρείτε λύση σε αυτή την ατέλειωτη σύγκρουση. Το
«άλλοθι Αραφάτ» αποχωρεί από τη σκηνή μαζί με το «σύμβολο Αραφάτ». Αυτά
υποστηρίζει στην ιταλική εφημερίδα «Ουνιτά» ο καθηγητής Ζιλ Κεπέλ, πρύτανης
του Ινστιτούτου Πολιτικών Μελετών του Παρισιού. «Ο Αραφάτ», λέει, «είναι το
σύμβολο μιας Παλαιστίνης που ίσως δεν υπάρχει πια, δηλαδή της Παλαιστίνης του
εθνικισμού. Ο Αραφάτ ενσάρκωσε την προσπάθεια να αυτονομηθεί πολιτικά το
παλαιστινιακό ζήτημα από τον θανάσιμο εναγκαλισμό Αράβων ηγετών που επιδίωκαν
να καταπνίξουν την παλαιστινιακή ταυτότητα κάτω από τον νασερισμό, τον
σαουδισμό ή τον ισλαμικό εξτρεμισμό. Από αυτή την άποψη, ο Αραφάτ έπαιξε το
τελευταίο του χαρτί το 1993, με τις συμφωνίες του Όσλο και της Ουάσιγκτον».

H τελευταία πρόκληση

Με την υπογραφή εκείνων των συμφωνιών χωριστά με το Ισραήλ, λέει ο Κεπέλ, ο
Αραφάτ θέλησε να θέσει το παλαιστινιακό ζήτημα σε μια ευρύτερη διάσταση, κάτι
που δεν του συγχώρησαν ποτέ οι Άραβες ηγέτες, με πρώτο τον Χάφεζ αλ Άσαντ.
Άραγε τι σημαίνει η αποχώρηση του Αραφάτ για το Ισραήλ; «Αυτή η αποχώρηση,
ενός άρρωστου ανθρώπου, είναι η τελευταία πρόκληση του Αραφάτ προς τον Αριέλ
Σαρόν και τις ΗΠΑ», εξηγεί ο Κεπέλ. «Για τον Σαρόν, ο Αραφάτ αντιπροσώπευε μια
ζωντανή δικαιολόγηση, ένα άλλοθι για να παραβλέπει τα στρατηγικά σημεία μιας
ειρηνευτικής συμφωνίας. Τώρα, αυτό το άλλοθι δεν υπάρχει πια. Όσον αφορά τις
ΗΠΑ, τόσο ο Μπους όσο και ο Κέρι είχαν αποφασίσει να μη σκέφτονται την
Παλαιστίνη. Όμως, ο χρόνος και ο τρόπος αυτής της αποχώρησης θέτουν όλους –
και πρώτα από όλους την Αμερική – ενώπιον των ευθυνών τους». Ευθύνες, ναι,
αλλά με ποιο στόχο; «Για την υλοποίηση μιας βιώσιμης ειρηνευτικής συμφωνίας.
Και μια τέτοια συμφωνία περνάει απαραιτήτως μέσα από την αναγνώριση του
δικαιώματος των Παλαιστινίων για ένα κράτος πραγματικά ανεξάρτητο και όχι για
μία προσομοίωση κράτους, εδαφικά κατακερματισμένου, απομονωμένου από τον
υπόλοιπο κόσμο, εξαρτημένου σε όλα και για όλα από το Ισραήλ. H αδυναμία ενός
λαού δεν πρέπει να χρησιμεύει σαν δικαιολογία για τη διαιώνιση μιας κατάστασης
αδικίας και καταπίεσης».