ΣE ΠPΩTO ENIKO Eμάς, δεν μας παίρνει…

Αν δει κάποιος την επικαιρότητα σε τίτλους, μοιάζει με μεγαλόπνοο μυθιστόρημα
γεωπολιτικής συνωμοσίας: H επίσημη αμερικανική αναγνώριση των Σκοπίων ως
«Μακεδονία», η «ανεπίσημη» ευρωπαϊκή αναγνώρισή τους μέσω Σολάνα, η… σκιώδης
προσγείωση αμερικανικού αεροπλάνου στην κατεχόμενη Κύπρο, το… θρίλερ με τις
προμήθειες εξοπλισμών από τη Ρωσία, οι έντονες αμερικανικές αντιρρήσεις και
πιέσεις επ’ αυτού, οι συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου
από τουρκικά αεροσκάφη και το θέμα της ένταξης της Τουρκίας στην E.E… Όλα
αυτά, ατάκτως ερριμμένα στον κορβανά της καθημερινότητας, μαζί με ανταλλαγές
κατηγοριών και άφθονη στομφώδη ελαφρότητα. Πού καταλήξαμε; Στο βαρύγδουπο
δίλημμα: Θέλουμε συλλαλητήρια ή όχι; Μπράβο, βρε παιδιά! Ειλικρινά, δεν βλέπω
γιατί ο χειρισμός της πολιτικής πραγματικότητάς μας χαρακτηρίζεται από
μεγαλύτερη σοβαρότητα απ’ ό,τι ο χειρισμός της «παράλληλης» ελαφρότατης
πραγματικότητάς μας, που συγκεντρώνει αφάνταστα μεγαλύτερη προσοχή από τον
περισσότερο κόσμο και μπορεί να συμπυκνωθεί στο ερώτημα, που ενδέχεται να
προκαλέσει νέο – πάντα έντονο και πάντα προσωρινό… – εθνικό διχασμό: Μπόκοτα
ή Χατζηστεφάνου;

Αντί να θεωρητικολογούμε όλοι, λέγοντας ότι είμαστε πια μία πολιτισμένη
ευρωπαϊκή χώρα, χωρίς εθνικισμούς και ξενοφοβικές τάσεις, και έτσι «είναι
σωστό» να συμπεριφερθούμε, ίσως θα είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο στον κόσμο η
αλήθεια: το κράτος που διαθέτει πολίτες που δεν έχουν ως κύριο κριτήριό τους
το συλλογικό εθνικό συμφέρον – σε κάθε έκφανσή του – όχι κράτος δεν είναι,
ούτε σωματείο είναι. Για πολλούς και διαφόρους λόγους, όμως, δεν μας παίρνει
να είμαστε εθνικιστές και ακραίοι. Γιατί μπορεί η Ισπανίδα επίτροπος της E.E.,
Ντε Παλάθιο, να διατρανώνει ότι εύχεται να πεθάνει ο Φιντέλ Κάστρο και μπορεί
οι Ισραηλινοί να ξεχύθηκαν πανηγυρίζοντας και χορεύοντας στους δρόμους, με το
άκουσμα της φήμης του θανάτου του Παλαιστίνιου ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ, αλλά εμάς
ούτε μας παίρνει να είμαστε άγριοι ούτε επιτυχημένοι θα είμαστε ως εθνικιστές.
Γραφικοί θα γινόμασταν (πάλι).