ο υποψήφιος «ANAΠTYΞH EΦAPMΟΓΩN ΣE ΠPΟΓPAMMATIΣTIKΟ ΠEPIBAΛΛΟN»

Αναφερόμενοι στο μάθημα Ανάπτυξη Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον
(ΑΕΠΠ) της Γ’ Ενιαίου Λυκείου, που διδάσκεται στην Τεχνολογική Κατεύθυνση,
αυτό που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι αυτό που λέω στο πρώτο μάθημα κάθε
χρονιάς στην τάξη: «Το ΑΕΠΠ είναι κάτι καινούργιο, κάτι ολότελα διαφορετικό».

H Ανάπτυξη Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον είναι μάθημα χωρίς
προαπαιτούμενα, στο οποίο όλοι αρχίζουμε από την αρχή. Δεν υπάρχουν «καλοί»
και «κακοί» μαθητές, δεν υπάρχουν κενά προηγούμενων ετών που πρέπει να
καλυφθούν, ούτε βασικές ελλείψεις που θα δυσκολέψουν τόσο τους μαθητές στην
κατανόηση όσο και τους καθηγητές στη διδασκαλία της απαιτούμενης ύλης. Ο
μαθητής έχει να αντιμετωπίσει την ύλη μόνο μίας χρονιάς και ο καθηγητής, απ’
την πλευρά του, να διδάξει μια τάξη σχετικά ομοιογενή ως προς τις γνώσεις και
το επίπεδο των μαθητών της. Έτσι, η επίτευξη θετικού αποτελέσματος στο τέλος
της χρονιάς δεν μοιάζει τόσο δύσκολη υπόθεση, καθώς πια έχει να κάνει μόνο με
τη διάθεση του μαθητή να διαβάσει, να κατανοήσει και να μάθει.

Καθώς περνούν όμως τα μαθήματα, δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι στο ίδιο αυτό
χαρακτηριστικό της διαφορετικότητας και της πρωτοτυπίας του ΑΕΠΠ εμπεριέχεται
και η δυσκολία του: οι εννέα σχολικοί μήνες – και αυτοί «κουτσοί» – είναι
μικρό διάστημα για να μπορέσει ο μαθητής (στο πλαίσιο, μάλιστα, ενός δίωρου
την εβδομάδα) να μυηθεί στη φιλοσοφία του μαθήματος. Ο μαθητής καλείται να
έρθει σε μια πρώτη επαφή με τον προγραμματισμό του υπολογιστή, να κατανοήσει
την αλγοριθμική σκέψη και να την αφομοιώσει. Αυτό το τελευταίο θέλει χρόνο και
προσπάθεια. Απαιτεί ενασχόληση του μαθητή με το μάθημα, προσεκτική ανάγνωση
της θεωρίας και επίλυση πολλών ασκήσεων. Το εργαστηριακό περιβάλλον του
σχολείου, το ιδανικό περιβάλλον για την εφαρμογή της θεωρίας στην πράξη,
μπορεί και πρέπει να αποτελέσει πολύτιμο «εργαλείο» προς αυτήν την κατεύθυνση.

Με σωστή και υπεύθυνη αντιμετώπιση λοιπόν, το ΑΕΠΠ μπορεί να λειτουργήσει, σε
μια επιφανειακή και ίσως επιπόλαιη θεώρηση των πραγμάτων, σαν σκαλοπάτι που θα
μας βοηθήσει να κατακτήσουμε τον στόχο μας: την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια
Εκπαίδευση. Το μεγαλύτερο όφελος από τη διδασκαλία αυτού του μαθήματος είναι η
ανάπτυξη ορθολογικού και αλγοριθμικού τρόπου σκέψης, δεξιότητα πολύτιμη για
την αντιμετώπιση προβλημάτων και – όπως αναφέρεται στο πρώτο κεφάλαιο του
σχολικού βιβλίου – προβλήματα, δυστυχώς, δεν συναντάμε μόνο στον
προγραμματισμό.

H Ανδριανή Μέγα είναι καθηγήτρια Πληροφορικής στο 2ο E.Λ. Αθηνών.