O κόσμος τους, ένα διαμέρισμα!

Το διαμέρισμα έχει γίνει ο «φυσικός κόσμος» των Ελληνόπουλων, η δε
τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια οι καλύτεροί τους «φίλοι». Ακόμη κι αν
τα ίδια επιζητούν να περάσουν κάποιες ώρες έξω από το σπίτι, το άγχος των
γονιών για τυχόν κινδύνους τα κρατεί εντός των «τειχών».

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη στην οποία εξετάστηκαν οι καθημερινές συνήθειες
3.500 παιδιών της Αθήνας, το παιχνίδι στα στενά, στις αλάνες και στα πάρκα της
γειτονιάς αποτελεί πλέον στοιχείο του παρελθόντος. H εικόνα βέβαια αλλάζει
ανάλογα με τον τόπο κατοικίας των παιδιών. Πιο συγκεκριμένα, μόλις ένα στα 10
παιδιά που ζουν στην πρωτεύουσα βγαίνουν στη γειτονιά για να συναντήσουν τους
φίλους τους και να παίξουν ομαδικά παιχνίδια (ποδόσφαιρο, κυνηγητό κ.τ.λ.). H
αντίστοιχη αναλογία των παιδιών που ζουν στην περιφέρεια είναι περίπου 3 στα
10.

«Τους τελευταίους μήνες τα αφήνω να κατεβαίνουν στην πιλοτή. Με το που αρχίζει
βέβαια να βραδιάζει επιστρέφουν. Παρ’ όλο όμως που βρίσκονται τόσο κοντά, εγώ
είμαι συνεχώς στο μπαλκόνι και τα ελέγχω. H Τόνια μερικές φορές μού ζητά να
επισκεφτεί το σπίτι της φίλης της, που είναι μόλις δύο τετράγωνα μακριά. Δεν
θέλω να της το απαγορέψω αλλά της ζητώ με το που θα φτάσει να με πάρει
απαραίτητα τηλέφωνο» λέει η κ. Μελίνα Κυδωνάκη, μητέρα των 9χρονων διδύμων
Ιάσονα και Τόνιας και της 14χρονης Μαριαλένας.

«Φοβάμαι τα αυτοκίνητα»

Τα αυτοκίνητα που περνούν από τα στενά με ιλιγγιώδη ταχύτητα αλλά και κάποιοι που κυκλοφορούν στους δρόμους προσεγγίζοντας μικρά παιδιά είναι οι βασικοί λόγοι ανησυχίας του κ. Δημήτρη Παπαγεωργίου, πατέρα της 12χρονης Γεωργίας. «H κόρη μου όμως σύντομα θα πάει Γυμνάσιο, γι’ αυτό και πρέπει κάπως να το ξεπεράσουμε» συμπληρώνει

Όπως εξηγεί η κ. Κυδωνάκη, αυτό που την ανησυχεί περισσότερο είναι οι οδηγοί
οι οποίοι περνάνε με τα αυτοκίνητά τους μέσα από τα στενά με ιλιγγιώδη
ταχύτητα. Την ίδια ανησυχία εκδηλώνει και ο κ. Δημήτρης Παπαγεωργίου, πατέρας
της 12χρονης Γεωργίας.

Ακόμη και όταν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, όπως πάρκο ή παιδική χαρά
κοντά στο σπίτι, οι γονείς δηλώνουν πως αισθάνονται μεγάλη ανασφάλεια και
ανησυχία όταν τα παιδιά κλείνουν πίσω τους την εξώπορτα. Άλλωστε και οι ίδιοι
οι ενήλικες σε μεγάλο ποσοστό (40%) λένε πως αισθάνονται ανασφάλεια όταν
περπατούν μόνοι τους στον δρόμο, κυρίως το βράδυ.

Λύση τα γυμναστήρια

Από την άλλη, οι οργανωμένες μορφές άθλησης και ομαδικού παιχνιδιού σε
συλλόγους και γυμναστήρια είναι μια αρκετά διαδεδομένη λύση για τους γονείς
κυρίως των μεγάλων αστικών κέντρων: το 33,7% των Αθηναίων προσφεύγει σε αυτή
τη λύση. Το αντίστοιχο ποσοστό για την περιφέρεια είναι 13%.

«Προφανώς, η εγγραφή των παιδιών τους σε κάποιο γυμναστήριο ή σύλλογο
προσφέρει στους γονείς το αίσθημα της ασφάλειας. Παρ’ όλα αυτά όμως το
παιχνίδι σε αυτή την περίπτωση γίνεται βάση προγραμματισμού. Είναι ουσιαστικά
σαν να πηγαίνουν φροντιστήριο κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή» λέει στα
«NEA» ο επιμελητής της Παιδιατρικής Κλινικής και ερευνητής κ. Διονύσης
Καρακαϊδός.

«H υπερπροστασία κάνει κακό…»

«Τους τελευταίους μήνες τα αφήνω να κατεβαίνουν στην πιλοτή. Με το που αρχίζει βέβαια να βραδιάζει, επιστρέφουν. Παρ’ όλο όμως που βρίσκονται τόσο κοντά, εγώ είμαι συνεχώς στο μπαλκόνι και τα ελέγχω» λέει η μητέρα των 9χρονων διδύμων, Τόνιας και Ιάσονα, κ. Μελίνα Κυδωνάκη

ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΠΙΘΑΝΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ, οι γονείς δεν πρέπει να μεγαλώνουν τα
παιδιά τους σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, επισημαίνουν οι ειδικοί. «Όταν ο
ίδιος ο γονιός έχει υπερπροστατευτική συμπεριφορά, τότε το πιο πιθανό είναι να
μεταφέρει τις φοβίες αλλά και το άγχος του στο ίδιο το παιδί. Αυτό όμως έχει
σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχολογία του» τονίζει η κ. Κωνσταντίνα Σκλάβου,
κοινωνική λειτουργός και παιδαγωγός. Προτείνει μάλιστα μερικά μέτρα που
μπορούν να πάρουν οι γονείς ώστε να αισθάνονται καλύτερα: να γνωρίζουν τους
φίλους των παιδιών τους και να θέτουν χρονικά όρια ώστε τα παιδιά να λείπουν
μόνο λίγες ώρες από το σπίτι.