Ο αγώνας στους ώμους του

Επί δεκαετίες ο Γιάσερ Αραφάτ υπήρξε ο ηγέτης του αγώνα του παλαιστινιακού
λαού για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Σήκωσε στους ώμους του το βάρος
αυτού του αγώνα. Αρνήθηκε να το μοιραστεί και το γεγονός αυτό τον ζημίωσε,
περιορίζοντας την υποστήριξή του από τους Παλαιστινίους.

Αρκετές βιογραφίες του αναφέρουν ότι ο Μοχάμανεντ Αμπντέλ Ραούφ Αραφάτ αλ
Κουντούα αλ Χουσεϊνί – όπως είναι ολόκληρο το όνομά του – γεννήθηκε στο Κάιρο
το 1929. Ο ίδιος επιμένει ότι γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ.

Ένας βιογράφος του λέει ότι, ως νέος, λάτρευε τη δημοσιότητα, ήταν
εργασιομανής και ότι από νωρίς επεδίωξε να ξεχωρίσει από το πλήθος. Ελάχιστα
συμφωνούσε με τη συλλογική εξουσία, γεγονός που διαπιστώθηκε αμέσως από τους
συντρόφους του στη Φατάχ, το 1959. H οργάνωση που άρχισε να συγκροτείται
εκείνη τη χρονιά στο Κουβέιτ έμελλε να αποτελέσει και τη μεγαλύτερη στους
κόλπους της ΟΑΠ, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Το BBC
επικαλείται ανθρώπους που τον γνωρίζουν από τότε. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες
τους: «Εξαγόραζε ανθρώπους για να τον ακολουθήσουν».

Στα όπλα

Παράλληλα όμως ήταν αυτός που έκανε περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον για τη
διεθνοποίηση του παλαιστινιακού ζητήματος. Αντιμέτωπος με την άρνηση των
αραβικών καθεστώτων να βοηθήσουν τους Παλαιστινίους, ο Γιάσερ Αραφάτ ξεσήκωσε
την ΟΑΠ να πάρει τα όπλα: αεροπειρατείες, δολοφονίες και μια σειρά από άλλες
πράξεις βίας στιγμάτισαν έντονα τον αγώνα του στις αρχές της δεκαετίας του
1970.

Ως στρατιωτικός ηγέτης, ήταν πολλές φορές ο ηγέτης του αγώνα κατά των
Ισραηλινών. Όταν οι Παλαιστίνιοι έδωσαν την πρώτη μεγάλη μάχη με τον ισραηλινό
στρατό το 1968 στο Καραμέχ της Ιορδανίας, ήταν εκεί, όταν πολέμησαν με τους
Ιορδανούς, δύο χρόνια αργότερα, επίσης. Το 1982, όταν το Ισραήλ εισέβαλε στον
Λίβανο, με στόχο, όπως είχε ανακοινώσει, να διώξει τους Παλαιστινίους αντάρτες
από εκεί, ο Αραφάτ βρέθηκε πολιορκημένος… Ποτέ δεν του έλειψε το θάρρος.
Ούτε όταν αυτοεξορίστηκε στην Τυνησία – 1983 – ύστερα από την εκδίωξή του από
την Ιορδανία και τον Λίβανο.

Στόχος του ήταν πάντοτε η δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με τον
ίδιο ως πρόεδρο.

Το 1987, οι Παλαιστίνιοι εξεγείρονται στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη της
Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας. H υποστήριξή του το 1992 στον Σαντάμ
Χουσεΐν τού κοστίζει τη βοήθεια των πλουσίων χωρών του Κόλπου. Το
παλαιστινιακό ζήτημα περιθωριοποιείται. Από θέση αδυναμίας, αποκηρύσσει τον
ένοπλο αγώνα και εισέρχεται σε διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ. Καταλήγουν στην
ιστορικής σημασίας χειραψία του με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν και
την ακόλουθη υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο. Ιδρύεται η Παλαιστινιακή Αρχή
και αρχίζει η παράδοση εδαφών από τους Ισραηλινούς στους Παλαιστινίους.

H B’ ιντιφάντα

Οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις καταρρέουν τον Σεπτέμβριο του 2000. Αρχίζει η
δεύτερη παλαιστινιακή ιντιφάντα. Λίγο αργότερα, ο παλιός εχθρός του
Παλαιστινίου ηγέτη, ο Σαρόν, εκλέγεται πρωθυπουργός του Ισραήλ. Αρχίζει η
αντίστροφη μέτρηση. Το 2002, οι ισραηλινές δυνάμεις εξαπολύουν μεγάλη επίθεση
στα παλαιστινιακά εδάφη και αποκλείουν τον Αραφάτ στο αρχηγείο του. Υπό
διεθνείς πιέσεις, εκχωρεί αρμοδιότητες σε Παλαιστινίους αξιωματούχους, ορίζει
πρωθυπουργό. Πολιτικά η κατάσταση δεν σταθεροποιείται ποτέ. Ο μόνος σταθερός
στην ηγεσία των Παλαιστινίων ήταν ο Αραφάτ.

Ο Αραφάτ μέσα από τα ίδια του τα λόγια

1968. «Ο Σιωνισμός είναι μια ενσάρκωση νεο-ναζισμού…, πνευματικής
τρομοκρατίας και φυλετικής εκμετάλλευσης».

1969 .«Δεν είναι καλύτερα να πεθαίνεις γκρεμίζοντας τον εχθρό παρά να
προσμένεις έναν αργό, μίζερο θάνατο σαπίζοντας σε μια σκηνή στην έρημο;».

1972. «Δεν θέλουμε ειρήνη. Θέλουμε πόλεμο, νίκη».

1974. Απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ: «Ήρθα εδώ φέροντας
ένα κλαδί ελιάς και ένα όπλο αγωνιστή της ελευθερίας. Μην αφήσετε το κλαδί της
ελιάς να πέσει από τα χέρια μου».

1980 . «Πηγαίνω με τον ρου της Ιστορίας και όσοι πηγαίνουν με τον ρου
της Ιστορίας θα νικήσουν. Όσοι πηγαίνουν εναντίον του θα χαθούν».

1988. «Ούτε εγώ ούτε κανείς μπορεί να σταματήσει την Ιντιφάντα… H
Ιντιφάντα θα τελειώσει μόνον όταν γίνουν πρακτικά και απτά βήματα προς την
επίτευξη των εθνικών μας στόχων».

1991. Πιέζοντας το Ισραήλ να συμφωνήσει στην ανταλλαγή κατεχόμενης γης
και ειρήνης: «Δεν ζητάμε τον ουρανό με τ’ άστρα».

13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1993. Στον Λευκό Οίκο, κατά την υπογραφή των προσωρινών
ειρηνευτικών συμφωνιών με το Ισραήλ: «Οι λαοί μας προσμένουν σήμερα αυτήν την
ιστορική ελπίδα, και θέλουν να δώσουν στην ειρήνη μια πραγματική ευκαιρία».

1994. Κατά την ιστορική του άφιξη στη Γάζα: «Είμαι πολύ ευτυχισμένος. H
καρδιά μου είχε κατακλυστεί από τη λαχτάρα να δω την πατρίδα».

1996. Για τις παλαιστινιακές επιθέσεις αυτοκτονίας στο εσωτερικό του
Ισραήλ: «Πολεμάμε την τρομοκρατία, θα την πολεμήσουμε και θα την ξεριζώσουμε
από τη γη μας, διότι το όνειρό μας για ελευθερία, ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση
δεν θα μπορούσε να ευτυχήσει και να υλοποιηθεί εν μέσω μιας θάλασσας δακρύων
και αίματος».

* Στην πρώτη επέτειο της δολοφονίας του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Γιτζάκ
Ράμπιν: «Σαλόμ χαβέρ («αντίο φίλε», στα εβραϊκά). Μου λείπεις».

1998. Για ένα μελλοντικό κράτος: «Με βάση τις Συμφωνίες του Όσλο, η
μεταβατική περίοδος είναι πέντε χρόνια, οπότε πρέπει να λήξει στις 4 Μαΐου του
1999. Τη μέρα εκείνη μπορούμε να διακηρύξουμε το ανεξάρτητο παλαιστινιακό μας
κράτος»

* «Αν ο Νετανιάχου έχει πρόβλημα με αυτό, ας πιει νερό από τη Νεκρά
Θάλασσα».

2003. Για το ενδεχόμενο θανάτου του στη Ραμάλα, πολιορκημένος από τους
Ισραηλινούς: «Είμαι ένας Παλαιστίνιος στρατιώτης… Θα χρησιμοποιήσω το όπλο
μου προκειμένου να υπερασπιστώ όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά και κάθε
Παλαιστίνιο, παιδί, γυναίκα και άνδρα, για να υπερασπιστώ την παλαιστινιακή
ύπαρξη».

29 Οκτωβρίου 2004. Την ώρα που επιβιβαζόταν στο ελικόπτερο το οποίπο θα
τον μετέφερε στην Ιορδανία, για να διακομιστεί κατόπιν για νοσηλεία στο
Παρίσι: «Θεού θέλοντος, θα επιστρέψω».