ΣE ΠPΩTO ENIKO Kόκκινο, χαρτί, μετάξι…

Λεπτό χαρτί με ίνες μεταξιού σε χρώμα κόκκινο κόλλησα πάνω στο τζάμι. Λεπτό
χαρτί που διαπερνά το φως, που το αφήνει να χυθεί στο χώρο, καθαρό και
διάφανο. Λεπτό χαρτί με ίνες μεταξιού σε χρώμα κόκκινο πήρα και έντυσα κουτιά
παλιά, σκισμένα, παρατημένα μες στη σκόνη, σε μία αποθήκη τόση δα μικρή ίσα
για να χωρά τους σκελετούς που διαλύονται σε θρύψαλα από γυαλί σπασμένο. Μέχρι
να πεταχθούν. Μέχρι για τα καλά να λειώσουν κι απ’ το μεδούλι τους να
πεταχθούν καρποί.

Λεπτό χαρτί με ίνες μεταξιού σε χρώμα κόκκινο θα πάρω για να ντύσω έναν ήλιο
από χαρτόνι, που τον σχεδίασε άγγελος καλός, ξανθός και γελαστός και θηλυκός
και υπέροχος. Άγγελος απ’ το αίμα το δικό μου και των προγόνων μου. Άγγελος
απ’ τις ίδιες ρίζες, με μάτια φωτεινά και αναμνήσεις από εικόνες που δεν είδε.

Εγώ θα ψάξω να τις βρω, να τις κολλήσω. Εικόνες απ’ την κατοχή, εικόνες απ’
τον πόλεμο, εικόνες από τον Εμφύλιο που συνεχίστηκε για χρόνια, πίσω από τείχη
οργής και πόνου, πίσω από ενοχές βαριές, πίσω από λέξεις που σκοντάφτουν πάνω
σε έννοιες και ορισμούς που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν από τον συμμορίτη τον
αντάρτη, από τον φίλο τον εχθρό, από τον αδερφό το φίδι, από το μίσος την
αγάπη. Εικόνες που τις κουβαλώ κιτρινισμένες και πάντα ασπρόμαυρες, πάντα
σκληρές κι απάνθρωπες, μαλακωμένες όμως και υγρές μέσα στη θλίψη και στην
αφήγησή τους τρυφερές σαν χάδι. Εικόνες από ξεριζωμούς, από χωριά που
βούλιαξαν (όχι από τον θυμό αλλά απ’ την υγρασία και το σαθρό το έδαφος) κι
από ένα σπίτι πέτρινο – το μόνο που έμεινε όρθιο στην άκρη του γκρεμού, να
αγναντεύει την καταστροφή, να ανασαίνει σκόνη κι από ψηλά να προσμετρά τα
σκαλοπάτια του ήλιου και τις ημέρες που έμειναν μέχρι να ‘ρθει μιαν άλλη
εποχή. Χειμώνας, άνοιξη, φθινόπωρο – δεν έχει σημασία πια ή ποια, μια κι όλες
όλο κύκλο κάνουν.