Όλα τα ρολόγια πίσω

Βάλθηκα την Κυριακή, όπως όλοι, ν’ αλλάξω την ώρα. Λες κι ήταν εύκολο. Ποτέ
δεν έχω καταλάβει πότε κερδίζουμε τον χρόνο. Όταν πάμε μπροστά τους δείκτες;
Όταν τους πάμε πίσω; Εγώ όποτε γυρνάω προς τα πίσω, ενώ νομίζω πως κερδίζω τον
χρόνο μου – έναν χρόνο από παλιά χαμένο σε φυτείες εφήβων στην αλλοτινή Κυψέλη
-, οι άλλοι μου επισημαίνουν πως επισήμως χάνω τον χρόνο μου με αναμνήσεις
(έτσι αποκαλούν όλο αυτό το ζωντανό και παφλάζον πέλαγος με τους ιπτάμενους
ασημένιους ιχθείς να στροβιλίζουν στον ήλιο της μνήμης) και δεν κερδίζω την
ώρα της αναπόλησης (άλλη λέξη όνειδος κάποτε, σε καιρούς πολιτικοποιημένους με
τα μυαλά-πανό σε κάγκελα πρεσβείας) με το να κάνω κάτι χρήσιμο αυτήν τη
στιγμή.

Αρνούμενος λοιπόν να κάνω πράγματα της στιγμής, για μια στιγμή πήγε να
σταματήσει η καριέρα μου ως άνθρωπος ενώ ο χρόνος έτρεχε σφαίρα, αλλά με λίγη
υπομονή και αφηρημάδα μπόλικη κατάφερα, χαράζοντας πορεία κόντρα στον καιρό,
να τον κερδίσω. Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να φανταστεί τη χαρά μου όταν κάθε
Οκτώβριο βάζοντας τους δείκτες μπροστά παίρνουμε μια ώρα πίσω. Πήγα την
Κυριακή λοιπόν μετά την πρόβα κι άρχισα απ’ το ρολόι της χειρός, αργά αργά πάω
τους λεπτοδείκτες πίσω στο πρώτο ρολόι που φόρεσα, δώρο του θείου Παναγιώτη
φερμένο από το Μπάρι, στο καντράν έγραφε omega στην Λατινική (διδάσκανε
Λατινικά τότε στο Γυμνάσιο, μια νεκρή γλώσσα για ζωντανούς ανθρώπους, πώς
διδάσκουνε τώρα ίματζ μέικινκ μια ζωντανή γλώσσα για νεκρούς ανθρώπους; Έτσι.)
και πάνω απ’ το λατινικό ένα τεράστιο ελληνοπρεπέστατο Ωμέγα έβαζε τα πράγματα
στη θέση του. Θυμήθηκα το ζεστό του χαμόγελο και το αλάτι που ‘χε αφήσει η
θάλασσα στη φωνή του. Χαμένος χρόνια τώρα. Τη Δευτέρα έφυγε και η γυναίκα του,
εδώ παρά πάνω την αποχαιρετήσαμε, είδα τις ξαδέρφες μου ύστερα από καιρό. Στον
καφέ, κάτι το ένα κάτι το άλλο, φέραμε τον χρόνο πίσω… μια ανθισμένη
Σαλαμίνα Καθαροδευτεριάτικη σήκωσε τον χάρτινο αετό της στην Πεντέλη.

Μετά πήγα στο ρολόι του τοίχου, ένα εκκρεμές ήταν παλιά στο σπίτι τού παππού,
όταν μικρός κοιμόμουν στη σάλα κάνα Σάββατο που βγαίναν οι δικοί και πού να με
αφήσουν; Στη γιαγιά. Μένανε τότε στα Ταμπούρια μια γειτονιά πειραιώτικη,
ζόρικη και ξελογιάστρα. Τη νύχτα ξύπναγα απ’ τον ήχο του. Χτύπαγε τις ώρες,
χτύπαγε τις μισές, όχι όμως με τον ήχο τον μεταλλικό της καμπάνας, αλλά κάτι
σαν συγχορδία, κάτι σαν να άγγιζε τις κρυφές χορδές του άγγελος Ταμπουριώτης.
Αυτό είναι δύσκολο να του αλλάξεις την ώρα. Γιατί πρέπει να συγχρονίσεις τους
λεπτοδείκτες με τους χτύπους τέλεια, αλλιώς κινδυνεύεις να δείχνει πέντε και
να χτυπάνε δώδεκα. Μεσάνυχτα το απόγευμα και το πρωί βραδάκι. Το ‘φτιαξα κι
αυτό να δείχνει σήμερα και να χτυπάει τώρα και ύστερα πήγα στα ηλεκτρονικά.
Στο βίντεο, στην κουζίνα, στη Νόβα, στο φαξ. Εκεί τα μπέρδεψα γιατί καθένα απ’
αυτά έχει δικό του μπαϊράκι. Πρέπει να βρω τα προσπέκτους, ούτε που θυμάμαι
πού τα ‘χω καταχωνιάσει. Πήγα να τα διορθώσω από μνήμης, εκεί η μνήμη
απεδείχθη ανίκανη και ανωφελής. Κι έμειναν έτσι τέσσερα μηδενικά που τα
χωρίζει μια τελεία να αναβοσβήνουν στη νύχτα: 00.00. Με παίρνει ο ύπνος στο
πρασινογάλαζο ημίφως. Τέσσερα μηδενικά να φωσφορίζουν στο σκοτάδι κι ανάμεσά
τους μια τελεία… Τελεία και παύλα στη μνήμη…

… όχι… υπάρχει κι ένα υστερόγραφο ονείρου. Έρχεται ο παππούς με το γέλιο
στο άσπρο του μουστάκι. Ακούω τον ήχο που ξεκουκίζει το κομπολόι του. Βλέπω
τις χάντρες… φωσφορίζοντα πρασινογάλαζα μηδενικά, που ανάμεσα σε τέλειες
τελείες νικούν τον χρόνο κι έρχονται αναβοσβήνοντας στο ΤΩΡΑ.