ΣE ΠPΩTO ENIKO «Στο τέλος» νικάει πάντα ο «καλός»…

Αυτός ο χειμώνας προβλέπεται για κάποιους σαν και μένα – αδηφάγο αναγνώστρια
κάθε βιβλίου και «φαν» κάθε ταινίας για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – σωστός
θησαυρός… Εκδόσεις για τα 60 χρόνια από την Κατοχή, νέα ταινία για τον
Χίτλερ, ιστορικές «βιβλιοθήκες» από τις εφημερίδες για τα μεγάλα γεγονότα και
τους θρυλικούς αντιπάλους εκείνης της εποχής – Τσώρτσιλ και Χίτλερ,
Μοντγκόμερι και Ρόμελ… Τι είναι, αλήθεια, για μας – τις γενιές του ’60 και
του ’70 – ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Κατοχή; Οι αφηγήσεις, ξανά και
ξανά, της μαμάς για τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, που έπεφταν σαν τις ακρίδες
στον κάμπο της Κρήτης και είχαν σκοτεινιάσει τον ουρανό… Εκείνες του πατέρα
στην Αθήνα, νεαρός τότε, να ακολουθεί τρέχοντας από πίσω το γερμανικό φορτηγό,
να μαζεύει τα φασόλια που έπεφταν στον δρόμο από το σκισμένο σακί, για να τα
πάει στη μάνα και στις αδελφές… Και εκείνες του θείου στην Αντίσταση, που
πήδαγε από τα παράθυρα και τις μάντρες και κρυβόταν στις σπηλιές, για να μην
τον πιάσουν οι «γαλονάδες» και τα εγχώρια τσιράκια τους… Είναι η απόβαση στη
Νορμανδία, το Ελ Αλαμέιν, η πολιορκία του Στάλινγκραντ, το Περλ Χάρμπορ, η
μάχη των Αρδεννών και η ναυμαχία του Μιντγουέι, μέσα από τις επικές ταινίες
του Χόλιγουντ… Με τον Χένρι Φόντα, τον Γκρέγκορι Πεκ και τον Μάικλ Κέιν να
δίνουν στα παιδικά μας μυαλά μαθήματα ιστορίας, που δεν τόλμησε ποτέ να μας
δώσει το σχολείο. Κανένας βέβαια συνειρμός με τις «πατριωτικές» φανφάρες και
τις παρελάσεις της 28ης, που μόνο κάποια χούντα (του ’36 ή του ’67) μπορούν να
μας θυμίσουν…

Δεν μπορώ να εξηγήσω την εμμονή μου γι’ αυτή την ιστορική περίοδο, την έλξη
και την αμείωτη περιέργεια που μου προκαλεί – ούσα μάλιστα «βέρα» αντιπολεμική
φύση… Ή μήπως είναι ακριβώς γι’ αυτό; Επειδή, δηλαδή, ο Μεγάλος Πόλεμος
«εκπροσωπεί» τον απόλυτο αγώνα του Καλού με το Κακό (κι ας με μαλώσουν εδώ οι
φίλοι μου οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι, που απορρίπτουν μετά βδελυγμίας
τέτοιους αυστηρούς, παραδοσιακούς, διαχωρισμούς) και με καθησυχάζει ότι τελικά
νίκησε το πρώτο;

Και σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ημέρα των αμερικανικών εκλογών, έχω
τόσο ανάγκη να πιστέψω ότι «στο τέλος» νικάει πάντα ο «καλός»…