TPITH AΠOΨH Παγκόσμιο όχι

Λίγες ημέρες πριν από τις αμερικανικές εκλογές αποκαλύφθηκε ένα τραγικό
δεδομένο. Ένα δεδομένο το οποίο «γκρεμίζει» μακάβρια όλα τα απίθανα ψέματα τα
οποία έλεγε η κυβέρνηση του προέδρου Μπους για την εξέλιξη του πολέμου στο
Ιράκ. Ποιο είναι αυτό; Μια αναλυτική μελέτη του Πανεπιστημίου John Hopkin στη
Βαλτιμόρη αποκαλύπτει εμπεριστατωμένα ότι 100.000 Ιρακινοί άμαχοι είναι,
δυστυχώς, τα παράπλευρα θύματα αυτού του ανήθικου «ανθρωπιστικού» πολέμου
(«International Herald Tribune», 28/10/2004).

Έκανα αυτή την ανορθόδοξη προσέγγιση για να καταδείξω σημειολογικά μια άποψη
που συμμερίζεται σχεδόν όλη η παγκόσμια κοινότητα. Δηλαδή ότι μια δεύτερη
προεδρική θητεία του Bush θα είναι άκρως επικίνδυνη τόσο για την ίδια την
Αμερική όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Σε ποια ειδικότερα πεδία θα προκαλέσει δραματικές συνέπειες μια τέτοια
ανυπόφορη επανεκλογή; Κατ’ αρχήν στο ίδιο το αμερικανικό πολίτευμα. Γιατί το
λέω αυτό; Γιατί ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα διορίσει
πιθανότατα τους τρεις καινούργιους δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Supreme
Court), που θα επηρεάσουν ανυπολόγιστα την κοινωνικοπολιτική ζωή αυτής της
χώρας.

Ήδη ο πρόεδρος Bush δεν έχει κρύψει καθόλου τις ύπουλες ιδεολογικές του
προθέσεις. Στο δεύτερο debate δήλωσε καθαρά ότι θαυμάζει την ακροδεξιά
κοσμοαντίληψη (worldview) των σημερινών δικαστών Antonin Scalia και Clarence
Thomas. Οι δικαστές αυτοί ήταν εκείνοι που τοποθετήθηκαν προκλητικά ενάντια
στην πιστή εφαρμογή της σημαντικής προειδοποίησης που γίνεται στον (κάθε)
ύποπτο: Δηλαδή, ότι έχει το δικαίωμα να παραμένει σιωπηλός (Miranda warning)!

Ήταν, επίσης, οι δικαστές εκείνοι που αξιολόγησαν απαράδεκτα, ότι δεν
παραβιάσθηκε η Όγδοη Τροποποίηση του Συντάγματος των ΗΠΑ, όταν ξυλοκοπήθηκε
άγρια ποινικός κρατούμενος των φυλακών της Λουϊζιάνας. Τέλος, ήταν (και
εξακολουθούν να είναι) εκείνοι που κραυγάζουν έντονα για να ξαναγίνει η
άμβλωση ποινικό αδίκημα («Ν.Υ. Times», 26/10/2004).

Κατά συνέπεια, αν επανεκλεγεί ο Bush είναι σίγουρο ότι θα διορίσει τους πιο
«επικίνδυνους» και συντηρητικούς δικαστές, οι οποίοι με τη φιλοσοφία τους θα
συμβάλλουν στην εγκαθίδρυση μιας «προεδρικής δικτατορίας» που θα αποδυναμώσει
εντελώς τη νομοθετική εξουσία του Κογκρέσου. Αυτό, φυσικά, θα αποτελεί
τρανταχτό σύμπτωμα μιας πολιτειακής διαφθοράς.

Πάντως, το πιο σοβαρό στοιχείο που διακυβεύεται σε αυτές τις εκλογές, είναι η
κοσμική διάσταση του αμερικανικού κράτους. Γιατί; Γιατί ο σημερινός
θρησκόληπτος πρόεδρος «δαιμονοποιεί» ασύστολα την πολιτική ζωή της χώρας και
τους εχθρούς του (χρησιμοποιώντας απαράδεκτα τις θρησκευτικές έννοιες του
καλού και του κακού, «Los Angeles Times», 24/10/2004).

Δεν πρέπει να ξεχνούμε, άλλωστε, την αίσθηση της γελοιότητας (ή του τρόμου)
που νιώθει κανείς όταν ανακαλεί συνειρμικά τα ίδια τα λόγια που λέει ο αρχηγός
της μεγάλης πλανητικής υπερδύναμης στον θρυλικό δημοσιογράφο Bob Woodward:
Δηλαδή, ότι εκπληρώνει μια «θεϊκή αποστολή» (μεταφέροντας στη γη τη βούληση
του Υψίστου)!

Ωστόσο, η παραμονή μιας ρεπουμπλικανικής εξουσίας για άλλα τέσσαρα χρόνια στο
Λευκό Οίκο θα σωρεύσει απίθανα δεινά και για ολόκληρο τον πλανήτη. Ποιος είναι
ο πιο σημαντικός κίνδυνος από τη συνέχιση της βάρβαρης κατοχής στο Ιράκ; H
σταδιακή απορρόφηση όλων των μετριοπαθών στοιχείων και η σύμπηξη ενός
φανατικού ισλαμιστικού μετώπου, που θα λειτουργεί καταστροφικά σε όλα τα
επίπεδα.

Όμως, πάνω από όλα μια νέα προεδρική θητεία του Bush θα ισοδυναμεί αδιανόητα
με την επιβράβευση της αποκρουστικής ψευδαίσθησης ότι ο αμερικανικού τύπου
«δημοκρατικός καπιταλισμός» είναι προορισμένος να διαδοθεί παντού.

H εξαγωγή των αμερικανικών θεσμών μπορεί να έχει ένα νόημα μόνο υπό την
προϋπόθεση ότι όλοι συμμερίζονται τις ίδιες αξίες. Ωστόσο, το χάος που
επικρατεί στο Ιράκ και οι 100.000 νεκροί μάς υπενθυμίζουν σκληρά ότι το
«αμερικανικό κοσμοείδωλο» το απορρίπτουν πολλοί μετά βδελυγμίας (Τζ. Γκρέι, H
Αλ Κάιντα και η νεωτερικότητα).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ο αμερικανικός λαός πρέπει να
αποδοκιμάσει έντονα τον Τζ. Μπους. Όπως λέει χαρακτηριστικά και ο Τζ. Γκρέι
«κανένας δεν αποδέχεται τον ισχυρισμό ότι η Αμερική αποτελεί το μοναδικό
μοντέλο για ένα οικουμενικό πολιτισμό».

O Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.