ΣE ΠPΩTO ENIKO H αύρα και το όραμα του Aντώνη Tρίτση

«Στον ωραιότερο δρόμο της Αθήνας» διαφημίζει η Έκθεση Βιβλίου ότι γίνεται και
είναι πράγματι έτσι. H Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μια μελωδία μέσα στην κακοφωνία
της πόλης, είναι το καλύτερο πρόσωπο της «άλλης Αθήνας», που πάει σιγά σιγά να
αφήσει τη μιζέρια πίσω της.

H βόλτα στον πεζόδρομο αυτόν, στον ενοποιημένο αρχαιολογικό χώρο από την
Αμαλίας έως το Θησείο, τις ημέρες εκείνες των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν ίσως
αισθητικά το δεύτερο καλό πράγμα που μας συνέβη μαζί με την Τελετή Έναρξης
(σαν να νιώθαμε για πρώτη φορά ότι το κεφάλι του αγάλματος, με το οποίο
ξυπνήσαμε, κατά τον Σεφέρη, δεν μας βάραινε πια τόσο πολύ, αλλά μας
συντρόφευε…).

Από ψηλά, μια Ακρόπολη πιο μαγική, πιο αστραφτερή, πιο μεγαλοπρεπής – σαν
ψεύτικη, δίπλα στην αυγουστιάτικη πανσέληνο… Αριστερά και δεξιά μας,
φωτισμένα κτίρια και αρχαιολογικές γωνιές που βλέπαμε για πρώτη φορά, κι ας
είμαστε γέννημα – θρέμμα αυτής της πόλης… Ο Λυκαβηττός, πιο πέρα, να σκύβει
γιορτινός να θαυμάζει τη νέα αυτή Αθήνα… Και πάνω στο πλακόστρωτο, υπαίθρια
έργα τέχνης, μπάντες τζαζ, συναυλίες, αυτοσχέδια καλλιτεχνικά νούμερα,
τραπεζάκια, ένα χαρούμενο πλήθος που πήγαινε κι ερχόταν κοιτώντας αχόρταγα.
Διστακτικά θυμηθήκαμε: «Εδώ δεν ήταν η αφετηρία των λεωφορείων;», «… κι εκεί
ο βρώμικος δρόμος με το μόνιμο μποτιλιάρισμα;», «… ένα από τα πιο απεχθή
σημεία της Αθήνας, που αποφεύγαμε πάντα να πάρουμε;»…

«Κανείς, όμως, δεν θυμάται και δεν λέει ότι όλα αυτά τα χρωστούν οι Αθηναίοι
στον άνθρωπο που έκανε την πολιτική πρόταση για την ενοποίηση των
αρχαιολογικών χώρων, τον Αντώνη Τρίτση», μου είπε αγανακτισμένη η καλή
συνάδελφος που ασχολείται με το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ. Κανέναν επίσημο ή μη
δεν ακούσαμε να μνημονεύει αυτόν τον άνθρωπο, που έφυγε τόσο πρόωρα και άδικα
(ας όψονται τα ιατρικά μεγαλοσυμφέροντα…), αλλά οι ιδέες του για την πόλη
είναι πανταχού παρούσες, φρέσκες και ζωντανές.

Κι όμως, η Αθήνα φαίνεται ότι ζει σήμερα την καλύτερη εποχή της χάρη και στην
αύρα αυτού του οραματιστή, που δεν ήταν μόνο μπροστά από την εποχή του αλλά
ήξερε και να μάχεται για να βάλει το όραμα μέσα στην καθημερινότητά μας. Και
ίσως την επόμενη φορά που θα κάνετε αυτή τη θεσπέσια βόλτα, να νιώσετε την
οπτασία του να περπατά δίπλα σας – και νομίζω ότι θα χαμογελά
ευχαριστημένος…