ΓNΩMH Πώς θα δημιουργήσουμε νέους εχθρούς

Προκαλεί εντύπωση που, παρ’ όλα τα εκλογικά πυροτεχνήματα για την πολιτική στο
Ιράκ, και οι δύο προεδρικοί υποψήφιοι προσφέρουν βασικά παρόμοιες λύσεις. Στην
κατεύθυνσή τους για σταθεροποίηση του Ιράκ, τα προγράμματά τους προβλέπουν
εντατικοποίηση των προσπαθειών των Ιρακινών ώστε να βοηθήσουν οι ίδιοι τους
εαυτούς τους και αναζήτηση περισσότερης εξωτερικής βοήθειας. Και οι δύο
υποψήφιοι έχουν γίνει όμηροι μιας παγκόσμιας θεώρησης που κάνει θεμελιωδώς
λανθασμένη διάγνωση για την κεντρική πρόκληση της εποχής μας. Ο «παγκόσμιος
πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας» του προέδρου Μπους είναι ένα πολιτικά
εύχρηστο σλόγκαν χωρίς αληθινή ουσία, το οποίο τελικά παραποιεί τα πράγματα
αντί να τα προσδιορίζει. Αποκρύπτει μάλιστα το κεντρικής σημασίας γεγονός ότι
ένας εμφύλιος πόλεμος στο Ισλάμ στρέφει τους φανατικούς θρησκόληπτους εναντίον
των ολοένα και πιο έμφοβων μετριοπαθών. H δε αδιάκριτη αμερικανική ρητορική
και οι αντίστοιχες ενέργειες των ΗΠΑ αυξάνουν την πιθανότητα οι μετριοπαθείς
εξοργισμένοι τελικά να συνταχθούν με τους μαχητές της τζιχάντ και να ενώσουν
τον κόσμο του Ισλάμ στην κατεύθυνση μιας μετωπικής σύγκρουσης με την Αμερική.

H κατάσταση δεν θα γίνει ευκολότερη. Εάν επανεκλεγεί ο πρόεδρος Μπους, οι
σύμμαχοί μας δεν θα μας διαθέσουν ούτε χρήματα ούτε στρατεύματα για την
αμερικανική κατοχή στο Ιράκ. Ο κ. Μπους έχει χάσει την αξιοπιστία του διεθνώς
και οι υπόλοιπες χώρες έχουν μεγάλες επιφυλάξεις για τη συνολική προσέγγισή
του στα πράγματα. Επιπλέον, οι Βρετανοί έχουν αρχίσει να μειώνουν τα
στρατεύματά τους στο Ιράκ, οι Πολωνοί θα κάνουν το ίδιο και οι Πακιστανοί
πρόσφατα ξεκαθάρισαν ότι δεν θα υποστηρίξουν μια πολιτική στη Μέση Ανατολήτην
οποία θεωρούν εντελώς αποτυχημένη. Στην πραγματικότητα, στον ισλαμικό κόσμο
συνολικά, όπως και στην Ευρώπη, η πολιτική του κ. Μπους έχει αρχίσει να
ταυτίζεται στις συνειδήσεις του κόσμου με την πολιτική του Ισραηλινού
πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Πυροδοτημένη από
αντιαμερικανικά παράπονα, η πολιτική αυτή παρουσιάζεται ως ωμή εξάρτηση από
την ισχύ, σχεδόν αποικιοκρατική στη στάση της, και ωθούμενη από προκατάληψη
προς τον ισλαμικό κόσμο. Εάν συνεχίσουμε αυτήν την πορεία υπό την ηγεσία του
κ. Μπους, το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι ότι η πολιτική μας θα καταλήξει
μια εν πολλοίς μοναχική αμερικανική περιπέτεια.

Για να πειθαναγκασθούν οι Ευρωπαίοι να αναλάβουν δράση και να επιμεριστούν
μέρος του φορτίου, η όποια νέα αμερικανική κυβέρνηση θα πρέπει να τους
αντιμετωπίσει με στρατηγικές επιλογές. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να πεισθούν ότι οι
ΗΠΑ αναγνωρίζουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να επηρεάσουν την τελική έκβαση
του εμφύλιου πολέμου στο Ισλάμ είναι να συνδιαμορφώσουν μια διευρυνόμενη
μεγάλη συμμαχία Αμερικής – Ευρώπης που θα αγκαλιάζει τη Μέση Ανατολή,
αντιμετωπίζοντας τα τρία πιο εύφλεκτα και εκρηκτικά ζητήματα της περιοχής: την
ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη, το χάος στο Ιράκ και την πρόκληση από ένα
ανήσυχο και πιθανώς επικίνδυνο Ιράν.

Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι υπήρξε σύμβουλος εθνικής ασφαλείας στην
κυβέρνηση Κάρτερ. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο «H επιλογή: παγκόσμια
κυριαρχία ή παγκόσμια ηγεσία».