ΣE ΠPΩTO ENIKO Πάρε κι εσύ μια «καθωσπρέπει» ζωή. Mπορείς!

Αυτό το δράμα, το καμωμένο από μικρές καθημερινές μιζέριες, στο οποίο
πρωταγωνιστεί η πλειονότητα των Ελλήνων, κάποιοι το λένε… καθωσπρέπει ζωή.
Τι εννοούν; Μια καλή δουλειά, ένα καλό αυτοκίνητο και σπίτι – ει δυνατόν, και
εξοχικό. Ο μικροαστισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Το πακέτο συνοδεύεται απαραιτήτως από έναν/μία σύντροφο, κατά προτίμηση της
ίδιας… ζωικής οικογενείας (με καλή δουλειά, ωραίο σπίτι, ίδιο ή παρόμοιο
κοινωνικό στάτους). Και όποιος ισχυρίζεται ότι δεν τον νοιάζει, ή ότι η
ελληνική κοινωνία έχει προχωρήσει και δεν «μασάει» πια από τέτοιου είδους
συμβάσεις, είναι μεγάλος ψεύτης. Γι’ αυτό και όποιος σπάσει το ωραίο πακετάκι
και δεν διαθέτει ένα απ’ τα παραπάνω προσόντα – ιδιαίτερα το τελευταίο –
αλίμονό του.

Αντιμετωπίζει την περιφρόνηση και τον χλευασμό. Δεν έχεις
σπίτι/αυτοκίνητο/γκόμενο-α; Ντροπή σου, ειδικά για το τελευταίο. Γιατί σήμερα
δεν μπορείς να είσαι μόνος. Πρέπει απαραιτήτως να είσαι με κάποιον. Το αν
αυτός ο κάποιος σού προκαλεί νύστα, εκνευρισμό, θλίψη, δεν έχει καμιά σημασία.
Το ότι μπορεί να μην είσαι ερωτευμένος μαζί του/της, επίσης δεν μετράει. Αρκεί
να λες και να δείχνεις ότι υπάρχει ένα έτερον ήμισυ. Για να μη λες ότι είσαι
μόνος.

Γιατί η μοναξιά αντιμετωπίζεται ως κατάρα σήμερα. Λες και είσαι ποτέ μόνος
σου. Αφού δεν σ’ αφήνει κανένας στην ησυχία σου. Ένας συρφετός από ανθρώπους
που δεν σ’ ενδιαφέρουν βουίζει τριγύρω σου, γεμίζοντας τις συχνότητές σου με
παράσιτα. Λες και είναι όλοι βαλτοί να μη σου επιτρέψουν να σκέπτεσαι.

Πάντως, από ένα σύντροφο-αξεσουάρ-συμπλήρωμα – της απίστευτα πετυχημένης –
λαμπερής ζωής μου – για τα μάτια των άλλων, πιο καλή η μοναξιά. Από τη
μακαριότητα του ηλιθίου, προτιμότερη η τρέλα του τρελού. Του προσβεβλημένου
από απόλυτη πνευματική ανεξαρτησία, κατά τον Αμπρόουζ Μπιρς («Το Αλφαβητάρι
του Διαβόλου», Εκδόσεις Ηλέκτρα).