«Ο γορίλλας που είδε την ψυχή μου»

Ο Γολγοθάς της ξεκίνησε από παιδί. Εν αγνοία της αυτιστική, στα 16 της
εγκατέλειψε την οικογένειά της. Άστεγη, και αλκοολική, εξασφάλιζε μερικά
χρήματα εργαζόμενη ως στριπτιζέζ. Στα 20, επισκέφθηκε τον ζωολογικό κήπο του
Σιάτλ. Επίσκεψη-σταθμός. Εκεί συνάντησε τον «άνδρα» που της έδωσε το φιλί της
ζωής. Το όνομά του είναι Κόνγκο. Και είναι γορίλλας. H Ντάουν Πρινς Χαγκς
επέστρεψε στο σχολείο και αυτήν τη στιγμή είναι καθηγήτρια Ανθρωπολογίας.
Εξομολογείται…

H συνάντηση της Ντάουν Πρινς Χαγκς με τους γορίλλες τη βοήθησε να επιστρέψει στον κόσμο των ανθρώπων

“Κατανόησα την κοινωνική αμηχανία των γοριλλών. Όπως αυτοί, κι εγώ δεν
εμπιστευόμουν τους ανθρώπους, δεν μπορούσα να τους καταλάβω. Καθώς τους
γνώριζα, άρχισα να νιώθω και την ανάγκη για την παρουσία του άλλου, κάποιου με
τον οποίο θα μπορούσα να μοιραστώ την ανία αλλά και τον πόνο.

Χρειαζόμουν να επικοινωνήσω με κάποιον, αλλά δεν ήξερα τον τρόπο.

Κάποια εβδομάδα, πραγματικά κακή, ένιωσα την ανάγκη να πάω στους γορίλλες για
να βοηθηθώ. Τυφλά βρήκα τον δρόμο για τον ζωολογικό κήπο…Έπεσα στα γόνατα
και σύρθηκα ψάχνοντας για να βρω πού βρισκόταν ο Κόνγκο. Ενώ πάσχιζα για να
τον δω από το παράθυρο του κλουβιού, ξαφνικά εντόπισα το τεράστιο ζεστό
πρόσωπό του. Ήξερε ότι διαλυόμουν. Είδε σ’ εμένα αυτό που ποτέ δεν μπορούσα να
δω εγώ στους άλλους, μπορούσε να διαβάσει τα συναισθήματά μου από την έκφρασή
μου. Πλησίασε και άρχισε να ψάχνει το πρόσωπό μου με προσοχή.

Κοιταζόμασταν. Τα μάτια μου θόλωσαν και δάκρυα άρχισαν να κυλούν στο
πρόσωπό μου, στα ρούχα μου, στις μπότες μου, στο πάτωμα και στον φράκτη που
μας χώριζε. Κοιταζόμασταν ακόμη. Ο Κόνγκο ήρθε προς την πλευρά μου, έβαλε τον
ογκώδη ώμο του στο παράθυρο και μου έκανε νόημα με το χέρι του να ακουμπήσω
εκεί το κεφάλι μου. Άφησα το κεφάλι μου να πέσει μαλακά στο σημείο όπου
βρισκόταν ο ώμος του και έκλαψα σιωπηλά.

Μπορούσα να νιώσω τα μακρύ τρίχωμα του ώμου του να με ακουμπά στη μια πλευρά
του προσώπου μου. Ένιωσα θλίψη. Ένιωσα ένοχη. Γιατί θα έπρεπε αυτό το πλάσμα,
τη μητέρα του οποίου είχαν σκοτώσει και είχε κακοποιηθεί όταν ήταν μικρό, αυτό
το πλάσμα που ζει σε μια φυλακή κατασκευασμένη από το δικό μου είδος, να
νοιάζεται για τον πόνο μου; Συνειδητοποίησα τότε ότι γεννήθηκε για να κάνει
αυτό ακριβώς που έκανε. Εκείνη τη στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω τους
ανθρώπους-άνδρες με τρόπο που ποτέ στο παρελθόν δεν είχα καταφέρει και ο φόβος
μου γι’ αυτούς άρχισε να περιορίζεται. Ο Κόνγκο, ένας άνδρας της θυσίας και
της αγριότητας, να δείχνει το ενδιαφέρον και την αθέατη δύναμή του σε μια
φυλακή, φτιαγμένη από εκείνους που αγάπησε, με ενέπνευσε ώστε να ανοιχτώ και
να ανοίξω την καρδιά μου στον κόσμο γύρω μου. Θα βρισκόμουν ανάμεσα σε
ανθρώπους, ανεξάρτητα από τον πόνο. Ήσυχα βρυχήθηκε ο Κόνγκο διαβεβαιώνοντάς
με”…

©The Times, 2004

Επιμέλεια: Ρένα Δημητρίου