ΓIANNHΣ KAΛATZΟΠΟYΛΟΣ «Kόλπα» για εφήβους…

Γιάννης Καλατζόπουλος: «Το θέατρο μοιάζει να περιθωριοποιείται. Και θλίβομαι γιατί, στην προσπάθειά μας να κρατήσουμε τον κόσμο που φεύγει, χρησιμοποιούμε λάθος τρόπο – λύσεις πανικού. Το θέατρο νομίζω ότι θα κρατήσει το κοινό του και θα το διευρύνει μόνο αν καταστήσει σαφή τη διαφορά του από τα άλλα μέσα. Κι όχι να τρέχει πίσω απ’ τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει το αναντικατάστατο που είναι το χνώτο, η ανάσα του ηθοποιού. Είναι μια κοινωνική δραστηριότητα επαφής το θέατρο. Αυτό πρέπει να το κρατήσουμε ως κόρην οφθαλμού»

Πάντα παιδί. Συμπαθητικό παιδί. Βλέμμα γελαστό, με φωνή που έχει κρατήσει
πολλά από την παιδικότητά της, ζωντάνια, σκηνική ελαφράδα… Ο Γιάννης
Καλατζόπουλος πολύ λίγο απέχει από την εικόνα του γλυκούλη πιτσιρίκου των
παλιών ελληνικών ταινιών που βλέπουμε και ξαναβλέπουμε στην τηλεόραση.

Και όμως, έφτασε πια στα πενήντα πέντε! Έχει πίσω του πολλές ταινίες, πολύ
ραδιόφωνο, πολλές παραστάσεις ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, διασκευαστής,
στιχουργός…, την ίδρυση το 1988 της «Παιδικής Αυλαίας» που λειτούργησε μέχρι
πέρσι, την ευθύνη για την περσινή χρονιά της Σκηνής για παιδιά του Εθνικού
Θεάτρου «Παιδικό Στέκι», μεγάλη συνδικαλιστική δράση – πρόεδρος του ΣΕΗ για
αρκετά χρόνια -, δύο γάμους, δύο διαζύγια…

Στο παρόν του, μια δεκαεξάχρονη κόρη, την Τίνα, που την λατρεύει – «η γυναίκα
της ζωής μου» την αποκαλεί και γελάει -, μια καινούργια Σκηνή, για εφήβους
πια, με τον τίτλο «F-Ήβη» που θα παρουσιάσει στο θέατρο «Ήβη» τη σύνθεση
«Άνθρωπος εν πολέμω» σε σκηνοθεσία του με τον ίδιο να παίζει και ένα ρόλο, ένα
καινούργιο έργο με τον τίτλο «Προσδεθείτε, απογειωνόμαστε – Το τρελό ταξίδι
του Αϊνστάιν» που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του στο θέατρο «Λαμπέτη» ενώ στην
Θεσσαλονίκη, στο θέατρο «Σοφούλη», παρουσιάζεται το «Όνειρο καλοκαιρινής
νύχτας», διασκευή του από την σαιξπηρική κωμωδία.

Άξονας της κουβέντας μας το «F-Ήβη».

«Ανεβάζουμε ένα “πρόπλασμα” έργου που έχει κεντρικό θέμα του τον πόλεμο
όπως τον πραγματεύονται οι αρχαίοι Έλληνες τραγικοί και ο Αριστοφάνης. Αν δεν
είναι ο πόλεμος θέμα ενδιαφέρον για τους εφήβους στην εποχή μας, τότε ποιο
είναι;

Έκανε o Κώστας Γεωργουσόπουλος, έπειτα από μια συζήτηση που είχαμε, μια
επιλογή αποσπασμάτων από το αρχαίο δράμα, με άξονα, όπως πολύ εύστοχα τον
χαρακτήρισε, «H παθολογία του πολέμου» – αρρώστια δεν είναι ο πόλεμος; Έγραψε
και κείμενα συνδετικά που όμως, με την συγκατάθεσή του, τα “πειράξαμε” πολύ.
Τα μετατρέψαμε σε κείμενα που τα κουβεντιάζουν μεταξύ τους και με τον κάπως
“βέκια σκουόλα” σκηνοθέτη τους οι νέοι ηθοποιοί μιας ομάδας, οι οποίοι
εκπροσωπούν όλες τις “φυλές” της σημερινής νεολαίας και που κάνουν δοκιμές για
να ανεβάσουν μια παράσταση μ’ αυτά τα αποσπάσματα. Παράλληλα με την “πρόβα”
αναπτύσσονται και σχέσεις μεταξύ τους.

Ένα άλλο “κόλπο” που νομίζουμε ότι θα ενδιαφέρει τα παιδιά είναι η χρήση στην
παράσταση μιας οθόνης όπου άλλοτε βλέπουμε τα “making off” της “πρόβας”,
άλλοτε ντοκιμενταρίστικα, άλλοτε εκπαιδευτικά στοιχεία και άλλοτε τη
χρησιμοποιούμε σαν ένα “διάλογο” ανάμεσα στο θέατρο και τα σύγχρονα μέσα».

«Εδώ και χρόνια με τους συναδέλφους που κάνουν θέατρο για παιδιά βλέπουμε ότι
υπάρχει θέατρο για μεγάλους και θέατρο για παιδιά αλλά, ανάμεσά τους, μια
“τρύπα”. Λέγαμε πάντα ότι φτιάχνουμε – όσο και όσοι μπορούμε – κάποιους καλούς
θεατές μέχρι δώδεκα χρόνων και μετά τους χάνουμε. Αργότερα θα γυρίσουν στο
θέατρο. Αλλά ποιο είδος θεάτρου θα τους κερδίσει και πώς; Σε κάποιες χώρες του
κόσμου υπάρχει θέατρο ειδικά για τους εφήβους. Εδώ κάποιοι προσπαθούν να
κάνουν θέατρο που να απευθύνεται σε πολλές ηλικίες. Δεν είναι εύκολο όμως να
το καταφέρεις.

Επιχειρώ, λοιπόν, φέτος ένα θέατρο “υποδοχής” των αυριανών και όχι των
μεθαυριανών θεατών του θεάτρου των ενηλίκων, που ελπίζω να γίνει μόνιμο. Στους
εφήβους που “αποκόπτονται από τον ομφάλιο λώρο” δεν λέει τίποτα πια το θέατρο
για παιδιά αλλά ούτε και το θέατρο για μεγάλους. Προτιμάνε τις ροκ συναυλίες,
τον αθλητισμό, τον έρωτα, πρέπει να αποφασίσουν τι θα κάνουν στη ζωή τους,
έχουν το άγχος των Πανελλήνιων… Καλό θα ήταν να τα βοηθάμε τα παιδιά αυτά,
να τα κατευθύνουμε – όχι, δεν τη φοβάμαι τη λέξη! – στο καλό θέατρο. Να
περάσουν ομαλά από το καλό θέατρο για παιδιά στο καλό θέατρο για ενήλικες
χωρίς να “ξεστρατίσουν”. Θα μου πείτε: “αυτό ακούγεται κάπως πατερναλιστικό
και καθοδηγητικό”. Δεν πειράζει».

Στη «γλώσσα» που καταλαβαίνουν

«Πέρα από το περιεχόμενο των έργων για εφήβους πολύ σημαντική είναι και η όψη,
η φόρμα της παράστασης. Θα μου πείτε: “Έγινες ξαφνικά, Καλατζόπουλε,
φορμαλιστής;”. Αφού ξέρουμε όμως τι συγκινεί αυτά τα παιδιά γιατί να μην
κάνουμε θέατρο στη “γλώσσα” που καταλαβαίνουν και τους αρέσει. Δεν ξέρω αν θα
πετύχει το πείραμα. Είναι πολύ μεγάλο το ρίσκο».

Ξεκινήσατε την «Παιδική Αυλαία», ένα θέατρο για παιδιά, όταν γεννήθηκε η
κόρη σας και κάνετε την «F-Ήβη», ένα θέατρο για εφήβους, τώρα που η κόρη σας
είναι στα δεκάξι. Συνδέονται όντως αυτά;

«Είναι έτσι ακριβώς όπως τα λέτε. Βλέπω με άλλα μάτια τον κόσμο από τότε που
γεννήθηκε αυτό το παιδί. Πάντα τεστάριζα τις παραστάσεις μου για παιδιά μέσα
από τα μάτια της. Και βέβαια εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια άρχισε να μην της
λέει τίποτα το θέατρο για παιδιά. Οπότε…».

INFO

«Άνθρωπος εν πολέμω» στο «Ήβη» (Σαρρή 27, τηλ. 21 03215127) κάθε Δευτέρα και
Τρίτη στις 20.30. Για παιδιά 13 έως 18 ετών. Εισιτήριο: 13 ευρώ. Για τις
ειδικές για σχολεία παραστάσεις (τηλ. 2294 085795, 2294 085815, 694 5431109):
7 ευρώ. Πρεμιέρα: Δευτέρα 25 Οκτωβρίου.