ΣE ΠPΩTO ENIKO Δεν θα κρυφτώ… Aς βρέξει…

Το χάρτινο καράβι στο ναυπηγείο των ονείρων μας διαλύθηκε κάτω απ’ το βάρος
των σελίδων και των λέξεων, των αναμνήσεων, των σεναρίων, του πόνου που
μοιάζει να μη σβήνει, των πληγών που μοιάζουν να μην κλείνουν γιατί διαρκώς
καλύπτονται. Γιατί θα κρύβονται και πάντα θα σε κρύβουν. Μέχρι που χάνεσαι.
Μέχρι που θα χαθείς. Μέχρι που θα ξαναβρεθείς, θα ξαναπροσπαθήσεις. Μέχρι που
θα πειστείς να βγεις στο φως. Μέχρι που θα τολμήσεις τις σκιές να τις γευτείς
κάτω απ’ τον ήλιο.

H πεταλίδα που ερωτεύτηκε τον βράχο, ξεκολλάει. Αφήνεται στο κύμα. Μαθαίνει ν’
αγαπά την κίνηση και τη ροή. Μαθαίνει ν’ αγαπά τη δύναμή της να ριζώνει κι όχι
την παγωμένη ομορφιά της πέτρας. Όχι πως δεν φοβάται. Τρέμει. Αλλά δεν είναι
αυτή (μια τόση δα μικρή ζωούλα) που θα σταθεί ικανή τον βράχο να τον λειώσει
κι αυλάκια να χαράξει πάνωθέ του, για να γλιστρήσει η θάλασσα κι όλη η ζωή που
κουβαλά μαζί της. Είναι ο χρόνος, το νερό και το δικό τους ρεύμα αυτά που
έχουν τη δύναμη και την ορμή τις αλλαγές να φέρουν.

Βράχια – φαντάσματα συνάντησα πολλά. Με ανθρώπινη μορφή. Σπασμένα τα ένιωσα
στα δύο: αλλού ο νους, αλλού οι αισθήσεις. Θαμμένο το συναίσθημα, καλά
κρυμμένο μέσα σε θήκες όπλων, ως βόλι που λαβώνει. Το αντίσκηνό μου έστησα
στην άκρη του νερού, κάτω από κέδρο που νεκρώθηκε κι έγινε πέτρα αλλά δεν
έχασε τη μυρωδιά του. Σωτήρια συμβουλή λέω ν’ ακολουθήσω κι έξω από τη σκηνή
το βράδυ να περάσω. Με μαξιλάρι μου τα αστέρια και πάπλωμα τη λάμψη τους μέσα
στο σκοτάδι. Κι αν καταιγίδα προμηνύεται, καλώς να ορίσει. Δεν θα αμυνθώ, δεν
θα κρυφτώ. Ας βρέξει. H δική μου κιβωτός ξεκινά κάτω απ’ το χώμα. Έχει τις
ρίζες της βαθιά στο χθες, σε ιστορίες παλιές και σε φωνές ψυχών που αποζητούν
τη διαδρομή να βρουν να γίνουν άγγελοι.