ΔHMHTPHΣ MHTPΟΠANΟΣ «Nιώθω καινούργια τη ζωή με… ζεϊμπέκικα»

«Με έφαγε το ξενύχτι και η ορθοστασία, χιλιάδες ώρες, μέχρι να αποκτήσω τη δυνατότητα να ηγηθώ καλλιτεχνικού σχήματος σε κέντρο», λέει (με πικρία όχι όμως δίχως γέλιο) ο Δημήτρης Μητροπάνος

H οδυνηρή περιπέτεια της υγείας του τελείωσε οριστικά, η μεγάλη και ευχάριστη
περιπέτεια του τραγουδιού συνεχίζεται. Ο Δημήτρης Μητροπάνος, όρθιος,
ατσάλινος, μπροστά στο μικρόφωνο τραγουδά με άνεση, με φωνή δυνατή και καθαρή
τις «Θάλασσες» και τα «Λαδάδικα». Είναι μια νυχτερινή πρόβα στο στούντιο της
Λεωφόρου Βουλιαγμένης. Προετοιμάζεται για τις 15 παραστάσεις που θα δώσει στο
«Φιξ» της Θεσσαλονίκης από 29 Οκτωβρίου. Μαζί του δύο λαϊκοί τραγουδιστές, στο
λαϊκό αίσθημα των οποίων πιστεύει, όπως λέει: ο Θέμης Αδαμαντίδης και ο
Δημήτρης Μπάσης.

«Το γεγονός ότι είμαι καλά, όπως πρώτα (δηλαδή πριν μου συμβεί αυτή η
αναπάντεχη περιπέτεια στα τέλη του περασμένου Απριλίου), το βλέπετε καθαρά
αυτή τη στιγμή μόνοι σας. Αυτό που θέλω να μου πείτε, είναι αν τραγουδάω
σωστά», είπε χαριτολογώντας και συνέχισε την πρόβα, με μια καταπληκτική
πράγματι ερμηνεία του «Ερωτικού» («Πιρόγα») και αργότερα συγκινήθηκε και μας
συγκίνησε όλους με τις «Δύο νύχτες» («Αλίμονο»).

Στο τετράωρο πρόγραμμα στου «Φιξ», και από τις 4 Φεβρουαρίου 2005 στην
Αθήνα, θα ακούγονται κάπου 75-80 λαϊκά τραγούδια από το Δημήτρη Μητροπάνο με
τους Αδαμαντίδη και Μπάση, αλλά και τις Ειρήνη Χαρίδου και Στέλλα Θεοφίλου.
Στις εκπλήξεις θα είναι τα ντουέτα με το Θέμη Αδαμαντίδη: «M’ αεροπλάνα και
βαπόρια», «Δε λες κουβέντα» και «Ερωτικό» (Πιρόγα). Τίτλος του προγράμματος
«Υπάρχει και ζεϊμπέκικο».

«Μετά το πρόβλημα υγείας νιώθω καινούργια τη ζωή με ζεϊμπέκικα», λέει. «Είμαι
σταθερός στα 38 χρόνια που τραγουδάω στο αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, που η
πεμπτουσία του είναι το ζεϊμπέκικο. Έχω δεθεί ψυχικά μ’ αυτόν τον ρυθμό, τον
χορό. Ο ζεϊμπέκικος είναι έκφραση λαϊκής τέχνης, λαϊκής ψυχής. Το κυριότερο
είναι πως ο χορός αυτός είναι ελεύθερος, δεν μπαίνει σε καλούπια. Ας μην
ξεχνάμε, πως όλοι οι μεγάλοι λαϊκοί συνθέτες και μπουζουξήδες (Βαμβακάρης,
Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Χατζηχρήστος, Μητσάκης, Καλδάρας και τόσοι
άλλοι) τα μεγαλύτερα τραγούδια τους τα έντυσαν με ζεϊμπέκικο. Το πραγματικό
λαϊκό τραγούδι είναι συνυφασμένο με το ζεϊμπέκικο και το μπουζούκι».

Ο Δημήτρης Μητροπάνος λέει επίσης ότι η ζωή και τα γεγονότα μπορεί να
αλλάξουν, αλλά οι λαϊκοί δρόμοι πάνω στους οποίους γράφονται τα τραγούδια, δεν
αλλάζουν ποτέ: «Όπου υπάρχει μπουζούκι υπάρχει ζεϊμπέκικο και λαϊκό τραγούδι.
Οι νεώτερες γενιές, αναζητώντας το καλύτερο για την ψυχαγωγία τους,
ανακαλύπτουν τα κλασικά λαϊκά. Αν πας για παράδειγμα ν’ ακούσεις τον Κορακάκη
στην Καισαριανή, θα διαπιστώσεις ότι μαζεύεται εκεί η νεολαία, που ανακαλύπτει
αυτά τα τραγούδια, τα μαθαίνει καλά και τα τραγουδάει. Οι πιτσιρικάδες σήμερα,
σε μεγάλη πλειοψηφία, είναι φαν του λαϊκού τραγουδιού».

Για τις επανεκτελέσεις των παλιών λαϊκών τραγουδιών από τους σύγχρονους
τραγουδιστές ο Δημήτρης Μητροπάνος είναι μάλλον θετικός αλλά υπό προϋποθέσεις:
«Δεν είναι κακό που τα ξανατραγουδούν. Αλλά χρειάζεται προσοχή. Αυτά τα
τραγούδια είναι η ίδια η ιστορία του μουσικού μας πολιτισμού. Όταν τα
ξανατραγουδούν χρειάζεται σεβασμός. Ας πούμε, η “Συννεφιασμένη Κυριακή” δεν
μπορεί να γίνει ροκ! Ούτε και άλλα ιστορικά τραγούδια. Αυτά τα τραγούδια όταν
γράφτηκαν, κυκλοφόρησαν και τα αγάπησε ο κόσμος, εξέφραζαν κάποιες ανάγκες.
Λειτουργούσαν και σαν τέχνη και σαν ψυχαγωγία. Κυρίως, όμως, δημιουργούσαν
κοινωνικό προβληματισμό, πράγμα που δεν άρεσε στις εκάστοτε εξουσίες γι’ αυτό
τα απαγόρευαν είτε ανοιχτά είτε με έμμεσους τρόπους».

Ο φανερός ή κρυφός πόλεμος κατά του λαϊκού τραγουδιού υπάρχει και
σήμερα κατά την άποψη του Δημήτρη Μητροπάνου: «Ορισμένοι νέοι άνθρωποι βλέπουν
το λαϊκό ή γενικώς το τραγούδι σαν εφαλτήριο μιας εύκολης και πλούσιας
καριέρας. Τα βλέπουμε στην τηλεόραση. Νέοι άνθρωποι παρατάνε τις δουλειές τους
ή τις σπουδές τους, να γίνουν τραγουδιστές, μέσα από ριάλιτι. Κάποιοι από
αυτούς, από τη μία μέρα στην άλλη γίνονται γνωστοί, επώνυμοι, διάσημοι. Μέσα
σε λίγους μήνες όμως σβήνουν. Ο κόσμος τους ξεχνά. Είναι φυσικό να μη μπορούν
να σταθούν πουθενά, έστω και με την τηλεοπτική βοήθεια, χωρίς να είναι
στοιχειωδώς ταλαντούχοι. H τάση για ευκολία στο κέρδος και στη δόξα είναι
σκοπός που δεν οδηγεί πουθενά. Αν δεν παλέψεις και δεν κουρασθείς δεν μπορείς
να πετύχεις.

H δική μου η γενιά και εγώ προσωπικά έχουμε περάσει διά “πυρός και σιδήρου”
για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Ποτέ μου δεν αναζήτησα την ευκολία. Με
έχει φάει το ξενύχτι πάνω στο πάλκο και έχω κουρασθεί στο στούντιο για τη
δισκογραφία. Όταν βγήκα για να ηγηθώ λαϊκού σχήματος, είχα κάνει δεκάδες
τραγούδια σε δίσκους, είχα σταθεί νύχτες ολόκληρες τραγουδώντας όρθιος στο
πάλκο. Αυτή η κούραση, αυτός ο αγώνας ζωής, με έκανε και ένιωθα μια άνεση, μια
σιγουριά και μια ικανοποίηση για τον εαυτό μου, ότι κάτι έχω προσφέρει σαν
καλλιτέχνης».

Γλίτωσε από έναν δυνατό πόνο

Το ξαφνικό πρόβλημα υγείας για τον Δημήτρη Μητροπάνο παρουσιάσθηκε στις 22
Απριλίου. Με ισχυρούς πόνους στη μέση, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου με τις
εξετάσεις που έγιναν, μέσα σε ένα 24ωρο διαπιστώθηκε βαριά λοίμωξη από
σταφυλόκοκκο, που ήταν επιβλαβής για το αίμα.

Από αυτόν τον δυνατό πόνο γλίτωσε η ζωή μου, λέει τώρα. Ακολούθησε εισαγωγή
του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ίδιου ιδιωτικού νοσοκομείου, όπου
παρέμεινε νοσηλευόμενος σε σοβαρότατη κατάσταση επί 58 μερόνυχτα. Χάρις στις
επιτυχείς ιατρικές διαγνώσεις, τη συνεχή παρακολούθηση και ειδική θεραπεία, ο
Δημήτρης Μητροπάνος ξέφυγε τον μεγάλο κίνδυνο. Από την Εντατική μεταφέρθηκε σε
δωμάτιο και αργότερα πήγε στο σπίτι του για ανάπαυση, μέχρις ότου συνέλθει
τελείως από την απίστευτη ταλαιπωρία της υγείας του που προκλήθηκε από
σταφυλόκοκκο. Στην κουβέντα μας επιμένει να εκφράσει τις ευχαριστίες του στους
γιατρούς του και το νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά και σε δύο δικούς του
ανθρώπους που του στάθηκαν: τη σύζυγό του Βένια και την αδελφή του Βάγια.