ΣE ΠPΩTO ENIKO Zήτω το πλαστικό…

Κι εγώ που νόμιζα ότι τα παραμύθια είναι μόνο για παιδιά, άντε ενίοτε και για
μεγάλους, αλλά με μια ισχυρή δόση ρεαλισμού (και όχι σουρεαλισμού)… Δεν λέω,
ποιος δεν θα ‘θελε να ζει ζωή παραμυθένια, αλλά η σημερινή εμμονή καταντά
αρρώστια.

Πολύφερνοι «πρίγκιπες» και «πριγκίπισσες» ζουν εκτός πραγματικότητας,
νομίζοντας πως είναι ήρωες παραμυθιών. Ξεφεύγουν, ζουν σε άλλη διάσταση. Εκεί
που το μόνο που μετρά είναι η εμφάνιση, ή μάλλον η προβλέψιμη εμφάνιση, η
απόλυτη έκφραση της κυρίαρχης άποψης για το ωραίο – ή, αν προτιμάτε, η έκφραση
της απόλυτης βαρεμάρας.

Ωραίοι, ματαιόδοξοι, νέοι άνθρωποι, που ξοδεύονται πολύ εύκολα και φτηνιάρικα
στο τι θ’ αγοράσουν για να φαίνονται πιο chic και όμορφοι – αφού βέβαια
πληρώσουν κι εκείνες τις δόσεις της πιστωτικής κάρτας που απειλούν να τους
κλείσουν στη φυλακή – αλλά και με πόση σιλικόνη (και πού) θα μπαλώσουν τις
ανασφάλειές τους.

Ανασφάλειες για τις οποίες δεν φταίνε μόνο οι ίδιοι. Το πλαστικό πουλάει.
Ζούμε την αποθέωση του πλαστικού και της ματαιοδοξίας. Ωραίοι πλαστικοί
άνθρωποι με αστραφτερά πλαστικά χαμόγελα κυκλοφορούν ανάμεσά μας και το πόσο
πλαστικοί είναι αποτελεί εγγύηση της επιτυχίας τους. Μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν
από ταινία επιστημονικής φαντασίας που περιγράφει το 2100. Όλοι ίδιοι, σαν
κλωνοποιημένοι. Μια ομοιογένεια που σου προκαλεί νύστα. Όλοι κλεισμένοι στον
ναρκισσισμό τους και στις πλαστικές ζωές τους.

«Όλα όσα μίσησα θριάμβευσαν», είχε πει προσφάτως σε συνέντευξή του ο Νόρμαν
Μέιλερ: Μεταξύ αυτών, «το πλαστικό και η άδεια αισθητική του που εξάγεται σε
όλο τον κόσμο». Και την αβάσταχτη ελαφρότητα της ματαιοδοξίας πού τη βάζετε,
κ. Μέιλέρ μου;