ΣΠYPOΣ ΛINAPΔATOΣ Λόγιος της δημοσιογραφίας, πρωτοπόρος της ιστοριογραφίας

Ο δημοσιογράφος Σπύρος Λιναρδάτος σε μια από τις τελευταίες φωτογραφίες του: όταν παρέλαβε, στις 12 Δεκεμβρίου 2000, το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση για την προσφορά του

Λόγιο δημοσιογράφο, ο οποίος λειτούργησε ως πρωτοπόρος ιστοριογράφος του 20ού
αιώνα, χαρακτηρίζει ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος τον Σπύρο Λιναρδάτο,
που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών. Ενώ ο συγγραφέας και ιστορικός Γιώργος
Λεονταρίτης αναφέρεται στην προσωπικότητα και το κύρος του, μιλώντας για έναν
κορυφαίο και έγκυρο δημοσιογράφο με μακρά και λαμπρή διαδρομή 60 ετών.

Ο Σπύρος Λιναρδάτος γεννήθηκε το 1923 στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Το 1943
οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και πέρασε στις γραμμές του EAM και του KKE. Από το 1945
ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Πρωτοδούλεψε στον «Ριζοσπάστη» με διευθυντή
τον Κώστα Καραγιώργη, το 1946.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου συνελήφθη και εξορίστηκε σε Ικαρία,
Μακρόνησο και Άη Στράτη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, εργάσθηκε πρώτα
στην «Προοδευτική Αλλαγή» του Νίκου Παπαπολίτη ενώ διετέλεσε αρχισυντάκης της
«Αυγής» όταν πρωτοκυκλοφόρησε ως εβδομαδιαίο όργανο της ΕΔΑ. Αργότερα όταν η
«Αυγή» έγινε ημερήσια ο Λιναρδάτος ήταν βασικός πολιτικός συντάκτης και μέλος
της αρχισυνταξίας ενώ έγραφε παράλληλα ιστορικά θέματα.

Υπήρξε από τους πρωτοπόρους στοχαστές της ανανεωτικής κίνησης της Αριστεράς
και συγκρούστηκε ανοιχτά, το 1965, με την ηγεσία του παράνομου τότε KKE.

Λίγο πριν από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, είχε κυκλοφορήσει δύο από τα
ιστορικά βιβλία του, «Πώς φτάσαμε στην 4η Αυγούστου» και «4η Αυγούστου» από
τις Εκδόσεις Θεμέλιο.

Στη διάρκεια της επταετίας εργάσθηκε, χωρίς να υπογράφει, στην εφημερίδα
«Ακρόπολις» και με την πτώση της χούντας το 1974 ανέλαβε πολιτικός συντάκτης
στο «Βήμα». Μετά τη μεταπολίτευση έκανε επανέκδοση των δύο έργων του, ενώ
συνέχισε την έρευνα για ιστορικές περιόδους και εξέδωσε και άλλα βιβλία: «Ο
Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις», «Ο πόλεμος και η μάχη της Κρήτης»,
«Πολιτικοί και πολιτικοί» (Εκδόσεις Προσκήνιο), «Από τον εμφύλιο στη χούντα»
(Εκδόσεις Παπαζήση).

Ο Σπύρος Λιναρδάτος είχε τιμηθεί με το βραβείο Μπότση τον Δεκέμβριο του 2000,
καθώς και με άλλες διακρίσεις.

Άμεση και ιστορική αποτίμηση

Βασίλης Παναγιωτόπουλος, ιστορικός: «Ο Σπύρος Λιναρδάτος ανήκε στην ομάδα
λογίων δημοσιογράφων που στη διάρκεια ολόκληρου του 20ού αιώνα εκάλυψαν με το
έργο τους ένα μεγάλο κενό της ιστορικής επιστήμης της εποχής τους, την ιστορία
του άμεσου παρελθόντος, τη σύγχρονή τους ιστορία. Αν σήμερα η ιστορία του
παρόντος καλλιεργείται στα Πανεπιστήμια ως ένας αυτοδύναμος κλάδος, ολόκληρο
σχεδόν τον 20ό αιώνα, ή μάλλον ως τις τελευταίες δεκαετίες του, ήταν ένα
επιστημονικό ναρκοπέδιο, στο οποίο ακόμη και προοδευτικοί ιστορικοί δεν
διακρίθηκαν για τις επιδόσεις τους.

Κάποιοι προικισμένοι δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους ο Γιώργος Βεντήρης, στις
αρχές του αιώνα, ο Γεώργιος Ρούσσος στα μισά και λίγο αργότερα ο Σπύρος
Λιναρδάτος, έκαναν μια άμεση αλλά ταυτόχρονα ιστορική αποτίμηση των συμβάντων
του καιρού τους, λειτούργησαν σαν πρωτοπόροι ιστοριογράφοι του 20ού αιώνα.

H παιδεία, το ήθος και η πνευματική διαύγεια του Σπύρου Λιναρδάτου βρίσκονται
πίσω από ένα συγγραφικό έργο το οποίο, παρά τον πολιτικό – διεκδικητικό
χαρακτήρα του, έχει σπουδαία πλεονεκτήματα, λόγου και αφήγησης, που το
καθιστούν σταθερό βοήθημα για την επερχόμενη εξερεύνηση της ιστορίας του
μεγάλου 20ού αιώνα».

Γιώργος Λεονταρίτης, συγγραφέας, ιστορικός: «Ως πολιτικός συντάκτης
παρακολούθησε από κοντά όλες τις θύελλες της πολιτικής ζωής, ενώ τα ιστορικά
του έργα που εκδόθηκαν σε βιβλία ήταν η προέκταση μελέτης και έρευνάς του στην
ταραγμένη προπολεμική και μεταπολεμική περίοδο. H σταθερή προσήλωσή του στον
αριστερό χώρο δεν στάθηκε εμπόδιο στην αντικειμενικότητα της γραφής του,
γεγονός που αναγνώρισαν πολλές προσωπικότητες του αστικού πολιτικού κόσμου. Το
συγγραφικό του έργο θα μείνει έγκυρη ιστορική πηγή για τους νεώτερους που
ασχολούνται με την έρευνα για την ιστορία του τόπου μας».