Συνασπισμός… συμμαχιών

Πριν από περίπου ένα χρόνο, όταν στην Κουμουνδούρου γινόταν η μεγάλη σφαγή
για τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ – θέμα που οδήγησε άλλωστε και στην πόρτα
εξόδου τη Μαρία Δαμανάκη – ουδείς στον ΣΥΝ μπορούσε να φανταστεί ότι στους
μήνες που θα ακολουθούσαν η πλειοψηφική συμμαχία που την επέβαλε θα
ανατρεπόταν λίγο πριν από το κρίσιμο Συνέδριο του κόμματος.

Νίκος Κωνσταντόπουλος. Στα δεδομένα της νέας εποχής στον ΣΥΝ συνέβαλε και η ουδέτερη στάση που ακολούθησε ο απερχόμενος πρόεδρος, ο οποίος δεν προσπάθησε να εμποδίσει τη συγκρότηση της νέας συμμαχίας ούτε καν στην Κεντρική Επιτροπή ζητώντας την ψήφιση ενός ενιαίου κειμένου πολιτικών θέσεων

Το εσωκομματικό τοπίο, όπως διαμορφώθηκε μετά τη δήλωση-βόμβα του Νίκου
Κωνσταντόπουλου για αποχώρησή του από την προεδρία, δεν θυμίζει σε τίποτα τον
Συνασπισμό του περασμένου χειμώνα και πολύ περισσότερο το κόμμα που εξήλθε από
το Συνέδριο του 2000. Αδιάψευστοι μάρτυρες της νέας τάξης πραγμάτων στην
Κουμουνδούρου είναι τα δύο δυναμικά μπλοκ που εμφανίστηκαν στην πρόσφατη
Κεντρική Επιτροπή του κόμματος επισημοποιώντας με πανηγυρικό τρόπο τη διάσπαση
της συμμαχίας Ρεύματος – Προεδρικών. Με τα σημερινά δεδομένα το ισχυρό Ρεύμα
πορεύεται μόνο του προς το νέο Συνέδριο με στόχο τη διεκδίκηση του ελέγχου του
κόμματος, το άλλοτε ισχυρό κομμάτι των Προεδρικών τηρεί ουδέτερη στάση και
αφήνει έδαφος στο άλλοτε μειοψηφούν κομμάτι του ώστε να παίζει μπάλα στο
εσωκομματικό γήπεδο, ενώ οι Ανανεωτές, οι οποίοι είχαν μείνει εκτός εξουσίας,
διεκδικούν τώρα ισχυρό μερίδιό της.

Διαφορές. Δεν είναι τυχαίο πως η τάση της Ανανεωτικής Συσπείρωσης
γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2000 όταν η σύμπραξη των Προεδρικών με το Ρεύμα
προκάλεσε την έντονη αντίδραση των λεγομένων «εκσυγχρονιστικών» τότε στελεχών
του ΣΥΝ, πολλά από τα οποία φλέρταραν έντονα με την ιδέα της συμμαχίας με το
ΠΑΣΟΚ. Με εισήγηση του Μιχάλη Παπαγιαννάκη διαμορφώθηκε τότε η ανανεωτική
τάση, εξέλιξη που προκάλεσε πολλές παρενέργειες, όπως π.χ. την απομάκρυνση από
τη θέση του διευθυντή της «Αυγής Δημήτρη Χατζησωκράτη.

Στο διάστημα των τεσσάρων χρόνων που μεσολάβησαν δύο ήταν οι μεγάλες
συγκρούσεις που έκαναν αγεφύρωτες τις διαφορές ανάμεσα στο πλειοψηφικό μπλοκ
και στη μειοψηφία. Αφενός, η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία επέμενε τόσο η
ηγεσία του κόμματος υπό τους Νίκο Κωνσταντόπουλο και Στέργιο Πιτσιόρλα, όσο
και το Αριστερό Ρεύμα. Αφετέρου, η αποχώρηση της Μαρίας Δαμανάκη από τον ΣΥΝ
και ο τρόπος με τον οποίο οδηγήθηκαν οι σχέσεις της πρώην αρχηγού σε απόλυτη
ρήξη με την ηγεσία.

Οι μοναδικές αναλαμπές που φάνηκαν στις σχέσεις πλειοψηφίας και μειοψηφίας
στον ΣΥΝ σημειώθηκαν τον Μάιο του 2003 στο προγραμματικό Συνέδριο του
κόμματος, όταν το ισχυρό μπλοκ δέχθηκε την προσθήκη της λέξης «Οικολογία» στον
νέο τίτλο του κόμματος, όπως επίσης και την άνοιξη του 2004, όταν Προεδρικοί
και Ανανεωτές ακολούθησαν κοινή στάση απέναντι στο σχέδιο Ανάν ψηφίζοντας, σε
αντίθεση με το Ρεύμα, υπέρ του Ναι.

H διαφωνία στο Κυπριακό αποτέλεσε ένα από τα πρώτα δείγματα κόπωσης στις
σχέσεις των δύο τάσεων που ήλεγχαν το κόμμα, ενώ η κορύφωση στην αντιπαράθεσή
τους ήρθε λίγο πριν από τις ευρωεκλογές, καθώς η στάση της ηγετικής ομάδας και
του Νίκου Κωνσταντόπουλου οδήγησε σε ναυάγιο τη συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη
συνέχιση της οποίας υποστήριζε με όλες του τις δυνάμεις το Ρεύμα.

Το νέο μπλοκ. Τη διαμόρφωση του νέου μπλοκ ανάμεσα στους Προεδρικούς
και τους Ανανεωτές ευνόησε παράλληλα η διαφοροποίηση ενός κομματιού της
Παρέμβασης υπό τους Λυκούδη και Μπαλάφα για τη συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά
και η ενδυνάμωση του εν λόγω τμήματος μετά τις ευρωεκλογές. Επίσης η αποχώρηση
Δαμανάκη «απάλλαξε» τους Ανανεωτές από το άγχος της έντονης εσωκομματικής
αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα η τάση να μετακινηθεί προς το κέντρο του
κόμματος και να ταυτιστεί σε πολλά σημεία με τους Προεδρικούς.

Οι εξελίξεις αυτές δεν έγιναν βεβαίως χωρίς να υπάρξουν τριβές. Στην
Κουμουνδούρου σχολιάζουν ακόμη και σήμερα τις φωνές που διαπέρασαν τους
τοίχους όταν διαφώνησαν ο συντονιστής του κόμματος Στέργιος Πιτσιόρλας, ο
οποίος επιθυμούσε τη συνέχιση της υφιστάμενης συμμαχίας (Ρεύματος –
Προεδρικών), και ο Θόδωρος Μαργαρίτης των Ανανεωτών, ο οποίος καλλιεργούσε τη
νέα μορφή συμμαχίας…