Φορολογικώς ενημερώθηκα

ΚΑΘΕ XPONO, τέτοια εποχή, με πιάνει ένα άγχος όταν δεν μου έρχεται το
εκκαθαριστικό της Εφορίας. Μετά, παθαίνω ένα δεύτερο όταν μου έρχεται το
εκκαθαριστικό της Εφορίας.

Τον φάκελο δεν τον ανοίγω ποτέ αμέσως. Τον αφήνω στο γραφείο μου μια – δυο
μέρες. Να σιτέψει. Να τον συνηθίζει το μάτι μου. Να μάθω να ζω μαζί του. Να
γνωριστούμε καλύτερα, βρε αδελφέ. Να πούμε μια κουβέντα, μια σαχλαμάρα να
γελάσουμε. Να εξοικειωθούμε τα δυο μας.

Έτσι και φέτος. Χαλαρά. Ήρεμα. Ήπια το καφεδάκι μου, βολεύτηκα στην πολυθρόνα
και μετά τον πήρα στα χέρια μου. Χαλαρά, ήρεμα έσκισα το φάκελο. Χαλαρά,
ήρεμα, ξεδίπλωσα το χαρτί. Χαλαρά, ήρεμα, έφτασα στο «ΠΟΣΟ ΠΛΗΡΩΜΗΣ». Χαλαρά,
ήρεμα, έπαθα το εγκεφαλικό.

Όχι ότι το μάτι εστιάζει, με την πρώτη, στο ακατονόμαστο. Δεν το εντοπίζει
αμέσως. Πρώτα, κάνει μια τσάρκα στα ανεξήγητα. Στα ανεξερεύνητα. Στα
μεταφυσικά. Στα κουτάλια που λυγίζουν: Φόρος που αναλογεί, συμπληρωματικός
φόρος, εισόδημα για συμπληρωματικό, προστ. (τι είναι το «προστ»;) διαφορά
τεκμηρίων, ακαθάριστα έσοδα, ελευθέρια επαγγέλματα, εισφορές, τέλος
χαρτοσήμου. Τέλος γενικώς. Τέλος, τέρμα, τελεία και παύλα. Θα την πάρεις την
πίκρα και φέτος!

Βέβαια, ομολογώ πως, μετά τον πρώτο νευρικό κλονισμό, ένιωσα μια περηφάνια.
Μια ψυχική ανάταση. Πήρα τα πάνω μου. Άνθησα. Έλαμψα. Ψήλωσα. Από 1,65, ο
Φασούλας και βάλε!

ΠΟΙΑ EIMAI H ΓΥΝΑΙΚΑ; Ποια είμαι και δεν το ‘ξερα; Τόσο καιρό πλανώμαι
πλάνην οικτράν ότι δεν είμαι παρά μια εργαζόμενη μητέρα. Εδώ, αγάπη μου,
μιλάμε για οικονομικό κολοσσό. Για μεγαλοκαρχαρία του πλούτου. Για τον ύψιστο
στυλοβάτη του καπιταλισμού. Ως Άτλας, σηκώνω στους στιβαρούς μου βραχίονες την
Εθνική Οικονομία της Χώρας.

Κύριε Αλογοσκούφη, δεν μπορώ να σας δεχτώ τώρα, αλλά μην ανησυχείτε. Θα σας
στείλω το έλλειμμα με κούριερ. Το χρέος των δισ. από τους Ολυμπιακούς Αγώνες,
να το περιμένετε κατά το απογευματάκι, γιατί το έχω ξεχάσει στην άλλη μου την
τσάντα. Στην κροκό τη δερμάτινη βρήκα μόνο τα χρωστούμενα στην Ευρωπαϊκή
Ένωση. Μισό λεπτό να τα βάλω σε μια σακούλα σούπερ-μάρκετ για να μην πέφτει το
μάτι του τσαντάκια πάνω τους.

Έχω οικονομικό εκτόπισμα, δεν το συζητώ. Μπορεί αυτό να μην προκύπτει από την
καθημερινότητά μου. Προκύπτει όμως από το εκκαθαριστικό μου. Το γεγονός ότι
αισθάνομαι ότι κερδίζω λιγότερα από όσα πληρώνω, μάλλον οφείλεται σε κάποιας
μορφής σχιζοφρένεια. Παράνοια. Νεύρωση. Δηλητηρίαση από ληγμένο κασέρι.

Πληρώνω. Όμως είμαι ευτυχής. Γιατί τα λεφτά μου πιάνουν τόπο. Γύρω μου, όλα
αυτά τα υπέροχα καινούργια σχολεία. Τα νοσοκομεία χωρίς ράντσα. Οι παροχές. H
μέριμνα. H φροντίδα. H έγνοια αυτού του κράτους. Που, από το ένα χέρι μου
παίρνει τα λεφτά κι από το άλλο τα δίνει εκεί που τα έχουν ανάγκη! Πληρώνω και
καμαρώνω. Βλέπω λαμπρά αποτελέσματα να υλοποιούνται, μπρος στα μάτια μου.
Αμέσως! Χωρίς χρονοτριβή! Μόλις απομακρυνθώ από το ταμείο, δεν προφταίνω να
μπω στο αυτοκίνητο – και η διαφορά είναι θεαματική. Ακαριαία, αναβαθμίζεται η
ποιότητα ζωής του μέσου Έλληνα. Μόνο και μόνο γιατί τα ‘σκασα εγώ! Μόνο και
μόνο γιατί εγώ πλήρωσα την Εφορία μου.

ΠΟΙΑ EIMAI ΤΕΛΙΚΑ! Ποια είμαι που κατορθώνω και μετατρέπω τη μιζέρια,
τη φτώχεια, την υποβάθμιση, σε γκλαμουριά επιπέδου life style. Τη «Συνοικία τ’
όνειρο» σε καντόνι της Ελβετίας. Ποια είμαι τελικά; Γυναίκα ή Εθνικό Εισόδημα;

ΟΚ, κύριε Αλογοσκούφη! Θα σας δεχτώ τώρα!