ΣE ΠPΩTO ENIKO H Tατιάνα αντίδοτο στην υποκρισία

Την αντιμετωπίζουμε όπως αντιμετωπίζουμε τις ΗΠΑ επί Μπους: οι περισσότεροι
την αποδοκιμάζουμε – ακόμα και την απεχθανόμαστε -, πολλοί όμως τη «γλείφουν»
δοθείσης ευκαιρίας. Και εκείνη, πάλι όπως οι ΗΠΑ, είναι η μοναδική και
αδιαμφισβήτη υπερδύναμη που – προς το παρόν τουλάχιστον – ουδείς καταφέρνει να
ξεπεράσει σε ισχύ. Μιλάω φυσικά για την Τατιάνα και τον «τατιανισμό», ολόκληρο
το σύστημα – σύμπαν τής πάλαι ποτέ trash τηλεόρασης που εξελίχθηκε σε ριάλιτι,
έπειτα σε «χαλαρές» lifestyle εκπομπές, σε δήθεν σοβαρές «κοινωνικές
εκπομπές», σε νέου τύπου ριάλιτι, σε «κουτσομπολίστικες» εκπομπές.

Συρφετός; Μπορεί. Προσωπικά προτιμώ αυτό το ξεκατίνιασμα από τις κοροϊδίες και
τις βολικές «ρευστότητες» του παρελθόντος. Το βλέπω σαν αντίδοτο. Στην
υποκρισία. Όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, έχουμε τις μικρότητες, τις κακίες,
τις… κατινιές μας. Και αν μου βρείτε έναν που να έκανε καριέρα
διατυμπανίζοντας τα πιστεύω του, την άμεμπτη ηθική του και την άδολη
προοδευτικότητά του, ο οποίος δεν θα άξιζε βραβείο «τατιανισμού», κερδίζετε
ένα αυτόγραφο της Καλομοίρας.

Ο «τατιανισμός» και η τρελή θεαματικότητα που φέρνει, βάζει αναγκαστικά τα
πράγματα στη θέση που τους ανήκει: τα σταρλετάκια, τα νέα παιδιά, οι ηθοποιοί,
όλοι στη ζώνη τής glitter προβολής. Οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι,
«καλλιτέχνες», επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί και ορισμένοι αυτοαποκαλούμενοι
διανοούμενοι, περιορίζονται πια, λόγω έλλειψης τηλεοπτικού χρόνου, ο καθένας
στον επαγγελματικό του χώρο. Εκεί καλούνται να αποδείξουν την αξία τους.

Με τόσο… «φρέσκο κρέας» που παράγει το νέο σύστημα, δυσκολεύονται πια οι
δήθεν σοβαροί να το χρησιμοποιούν για να προβληθούν και λίγο αργότερα, με
κάποιο πρόσχημα, να το αποτινάξουν από πάνω τους. Κι αυτό μου αρέσει. Προτιμώ
να βλέπω – ή εάν το επιλέγω, να μη βλέπω – τις κατινιές να θριαμβεύουν στα
τηλεοπτικά σόου και όχι στον προθάλαμο, και ενίοτε στον θάλαμο, του «σοβαρού»
κατεστημένου, όπως συνέβαινε έως σήμερα.