Δρόμοι

Ένας διπλός…

… φόβος σκιάζει τον Λευκό Οίκο: ο φόβος της ήττας στο Ιράκ και ο φόβος, ως
επακόλουθο, της ήττας στις εκλογές. Τον διαβάζει κανείς αυτόν το φόβο στα
λόγια του υπουργού Αμύνης Ντόναλντ Ράμσφελντ, ο οποίος έχει ξεχάσει τη μυθική
πολεμοχαρή του αλαζονεία και επαναλαμβάνει, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες
ημέρες, ότι τα αμερικανικά στρατεύματα μπορεί να αποσυρθούν από το Ιράκ πριν
από την περίφημη «σταθεροποίηση» και τον θρίαμβο της δημοκρατίας. Τον βλέπει
επίσης κανείς αυτόν το φόβο στην οργή με την οποία οι κλώνοι του
Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σπεύδουν στα ραδιοτηλεοπτικά στούντιο για να
υποβαθμίσουν τη σημασία του πρώτου ντιμπέιτ. Κυρίως, όμως, τον διακρίνει
κανείς στους όλο και σφοδρότερους βομβαρδισμούς που εξαπολύουν τις τελευταίες
ημέρες οι αμερικανικές δυνάμεις στη Σαμάρα και στη Φαλούτζα. Οι Αμερικανοί,
γράφει ο Βιτόριο Τσουκόνι στη «Ρεπούμπλικα», φαίνεται να επαναλαμβάνουν το
λάθος του Βιετνάμ: καταστρέφουν τα χωριά για να τα σώσουν.

Είναι εντυπωσιακό…

… το θέαμα μιας κυβέρνησης που προδίδει με τις πράξεις της τις ίδιες της τις
εξαγγελίες και βγάζει έτσι στην επιφάνεια την επικίνδυνη αναξιοπιστία της, την
οποία είχε κάπως συγκαλύψει ο «πόλεμος κατά του τρόμου». H γέφυρα που συνέδεε
τους λόγους του Μπους με την πραγματικότητα γκρεμίζεται. Ακόμη κι εκείνοι που
υποστήριζαν μέχρι πρόσφατα το σύνθημα του «πολέμου για την εξαγωγή της
δημοκρατίας στο Ιράκ» αναγνωρίζουν ότι η Disneyworld στην οποία εξακολουθεί να
ζει ο πρόεδρος δεν μπορεί πια να πείσει κανέναν. Δεν είναι οι επαγγελματίες
του αντι-μπουσισμού που χάνουν την υπομονή τους. Είναι οι ευφυείς συντηρητικοί
και οι μετριοπαθείς φιλελεύθεροι που έχουν κουραστεί από την ανικανότητα αυτής
της κυβέρνησης.

Διαβάζουμε…

… στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» τον Τόμας Φρίντμαν, κάτοχο του βραβείου Πούλιτζερ
και συγγραφέα σημαντικών κειμένων, ο οποίος είχε ταχθεί υπέρ του πολέμου στο
Ιράκ. Ύστερα από απουσία δύο μηνών για να γράψει ένα βιβλίο, ο Φρίντμαν
επιστρέφει για να καταγγείλει με δριμύτητα τον πρόεδρο Μπους, κατηγορώντας τον
ότι δεν έχει πολιτική στο Ιράκ, αλλά χρησιμοποιεί τον πόλεμο για να κάνει
πολιτική. «Ο πρόεδρος διηύθυνε από την αρχή τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο
Ιράκ σαν να αποτελούσαν μέρος της προεκλογικής του εκστρατείας», γράφει.
«Έχουμε πρόβλημα στο Ιράκ, και πρέπει να το παραδεχθούμε».

Οι επιθέσεις…

… εναντίον της Σαμάρα, όπως και η επανάληψη των επιθέσεων εναντίον της
Φαλούτζα, αποδεικνύουν ότι η προηγούμενη στρατηγική που είχε επιβάλει ο Μπους
στους στρατηγούς ήταν εσφαλμένη. Και τώρα, πεζοναύτες και στρατιώτες κάνουν
αυτό που οι εντολές της Ουάσιγκτον τους εμπόδιζαν τόσο καιρό να κάνουν. H
στρατηγική όμως του χειρουργού που ξανανοίγει τον ασθενή για να ολοκληρώσει
την εγχείρηση την οποία είχε αφήσει στη μέση αποτελεί χαρακτηριστικό
παράδειγμα μιας συμπεριφοράς που την εποχή του Βιετνάμ είχε καταδικαστεί, και
που άνθρωποι σαν τον Κόλιν Πάουελ έχουν δεσμευτεί ότι δεν θα δεχθούν ξανά.