ΣE ΠPΩTO ENIKO Γενική παραφροσύνη…

Τραγωδίες, κρίσεις, εγκλήσεις, αντεγκλήσεις. Σκάνδαλα και υπόνοιες για μίζες.
Αλληλοκατηγορίες, παραιτήσεις, εξεταστικές επιτροπές, απολύσεις, διορισμοί,
συζητήσεις για πρόωρες εκλογές ώστε να καλυφθεί η παντελής έλλειψη πολιτικής.
Τα «δικά μας» παιδιά, τα «δικά σας» παιδιά. Και τα παιδιά του κοσμάκη;
Μοχθούν, υφίστανται, αδικούνται. Χάνονται – συχνά σκοτώνονται – άδικα εξαιτίας
χρόνιων «πράξεων, παραλείψεων ή ανοχών» των εκάστοτε κυβερνώντων. Και φτου από
την αρχή.

Αυτά στην Ελλάδα. Αλλά και έξω, τα πράγματα δεν είναι πια και πολύ καλύτερα.
Οι ισχυροί απαιτούν – και πετυχαίνουν -, οι πολιτικοί πολιτικολογούν και
ενίοτε δουλεύουν τους πάντες – σπανίως, και τον εαυτό τους -, και ο κόσμος
μοχθεί. Χάνεται. Σκοτώνεται. Οι μεγάλες ισχυρές χώρες προβαίνουν σε
«προληπτικά» χτυπήματα εν ονόματι της ασφάλειας, οι υπόλοιπες κάνουν ό,τι
μπορούν. Ο καθένας ό,τι νομίζει, όπως νομίζει, όπως τον συμφέρει ή του
καπνίσει.

Και εμείς; Τι κάνουμε; Αυτό που κάναμε πάντα: «Κάτω τα κεφάλια και δούλευε;».
Προφανώς, γιατί αλλιώς δεν θα ζήσουμε. Αλλά αυτή η ουσιαστική κατάλυση του
«κοινωνικού συμβολαίου», των νόμων, της διεθνούς τάξης, δεν μας αφήνει
ανεπηρέαστους. Σταδιακά μάς αποσυντονίζει. Για σκεφτείτε πόσους ανθρώπους
βλέπετε καθημερινά που «το ‘χουν χάσει»; Πόσες συμπεριφορές που, ακόμα πριν
από λίγο καιρό δεν θεωρούνταν αποδεκτές ή φυσιολογικές, τώρα αντιμετωπίζονται
από μας στωικά; H παραφροσύνη έγινε καθεστώς. Και μάλιστα επεκτατικό. Εσείς
νιώθετε καλά τελευταίως;

Μονάχα υπ’ αυτό το πρίσμα μπορώ να εξηγήσω το ότι μέσα σε τρεις ημέρες, δύο
τηλεφωνικές φάρσες για βόμβα, σε πτήσεις της Ολυμπιακής από την Αθήνα προς τη
Νέα Υόρκη, έσπειραν τον πανικό και κατέβασαν τα δύο αεροπλάνα. Εκατοντάδες
επιβάτες ταλαιπωρήθηκαν, εκατοντάδες οικογένειες καρδιοχτύπησαν, μυριάδες ευρώ
δαπανήθηκαν, η Ολυμπιακή άδικα αμαυρώνεται. Γιατί όλα αυτά; Δεν υπάρχει γιατί.
Μονάχα η γενική παραφροσύνη που βρίσκεται στο βάθος του τούνελ της απόλυτης
κενότητας, στο οποίο, ισχυροί και μη, προχωρούμε. Ακάθεκτοι.