[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ τώρα! Οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης μόλις
διαπίστωσαν – λέει το ρεπορτάζ – ότι, παρά τη συγκράτηση του γενικού δείκτη
του πληθωρισμού κάτω από το 3%, οι τιμές σε μία σειρά υπηρεσιών και ορισμένων
προϊόντων καλπάζουν με ρυθμό άνω του 10% κατά μέσο όρο.

Από μία άποψη είναι τουλάχιστον ανακουφιστικό να διαπιστώνεται, με επίσημα
πλέον στοιχεία, το πρόβλημα που ο πολίτης βιώνει στην καθημερινότητά του.
Επιτέλους, κάποιοι κατέγραψαν πόσο χρεώνουν τα πάρκινγκ στο Κέντρο της Αθήνας.
Πως οι 1.800 δραχμές του 2002, έγιναν 8 ευρώ, δηλαδή περίπου 2.700 δραχμές το
2004. Αύξηση 50%! Πως η είσοδος σε δημοτικές πλαζ αυξήθηκε από 3 σε 5 ευρώ
μέσα σε ένα χρόνο. Αύξηση 70%! Πόσο κοστίζει η επίσκεψη στο γιατρό και πόσο
αυξήθηκε η αμοιβή των δικηγόρων. Πόσο πληρώνει μια οικογένεια για μια πίτσα
στο σπίτι το Σαββατοκύριακο. Πόσο κοστίζει ένα κούρεμα. Και ότι έχει εξελιχθεί
σε πολυτέλεια το να δώσει κάποιος το κοστούμι του στο καθαριστήριο.

Να, λοιπόν, που δεν είναι παράλογοι όσοι συνεχίζουν να μιλούν για ακρίβεια, σε
πείσμα του χαμηλού πληθωρισμού που μας ανακοινώνει η ΕΣΥΕ. Στις υπηρεσίες,
όπου επικρατούν οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αυξήσεις είναι ανεξέλεγκτες και
μάλιστα, συνήθως παρέχονται χωρίς απόδειξη. Και κάποια προϊόντα μικρής αξίας,
έχουν κι αυτά τη συμβολή τους. Ποιος παρατήρησε πόσο αυξήθηκαν οι τιμές στα
περίπτερα για ένα πακέτο χαρτομάντιλα ή ένα πακετάκι τσίχλες;

Το κακό είναι ότι, ενώ διαπιστώνεται το πρόβλημα, οι «αρμόδιοι» σηκώνουν τα
χέρια ψηλά. Δεν υπάρχει τρόπος, λένε, να ελέγξουμε τις αυξήσεις σε υπηρεσίες
που παρέχονται ελεύθερα, υπό καθεστώς ανταγωνισμού. Με άλλα λόγια, ψάξε μόνος
σου για φθηνότερο γιατρό. Κάνε έρευνα αγοράς στην Αθήνα για το φθηνότερο
κομμωτήριο. Και εν ανάγκη, καθάρισε το κοστούμι σου στο σπίτι.

Στην πραγματικότητα, αν αποφασίσει να κάνει πόλεμο, το κράτος διαθέτει ένα
ισχυρότατο όπλο: τους φορολογικούς ελέγχους. Είναι βέβαιο ότι μια αυστηρή
πολιτική ελέγχων στον φορολογικά ασύδοτο χώρο των υπηρεσιών θα λειτουργούσε
αποτρεπτικά στις αυθαίρετες ανατιμήσεις.

Γιατί, καλός ο ελεύθερος ανταγωνισμός, αλλά θέλει κι αυτός το «μαστίγιό» του.
Αλλιώς γίνεται ασύδοτος και τον πληρώνει – κυριολεκτικά – η πιο ανίσχυρη
πλευρά.

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, θα άξιζε να ασχοληθούν οι «αρμόδιοι» με τη συνέχεια
της πολιτικής τους για τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων, όταν έρθουν οι
λογαριασμοί στους γονείς.