Xάθηκε κι αυτή η ευκαιρία για την Eλλάδα

«Αν προχωρήσεις ίσια θα χαθείς. Αν πας αριστερά θα χάσεις την ψυχή σου. Αν
προτιμήσεις να κινηθείς δεξιά δεν πρόκειται ποτέ να γυρίσεις πίσω». Την παλιά
αυτή ρώσικη παροιμία φαίνεται πως έχει ενστερνισθεί απόλυτα η κυβέρνηση της
N.Δ. Κι έχει επιλέξει την απόλυτη ακινησία – την οποία μάλιστα έχει βαφτίσει
και «Κέντρο». Χαραμίζοντας έτσι μια ακόμη ευκαιρία που είχε η χώρα να βγει από
το τέλμα και να αγκαλιάσει το μέλλον.

Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι η αντικατάσταση στελεχών του δημόσιου
τομέα από πρόσωπα προσκείμενα στην κυβέρνηση. Και κακώς πολλοί επικεντρώνουν
ακριβώς εκεί την κριτική τους. Σε τελευταία ανάλυση η δημόσια διοίκηση δεν
ήταν το ισχυρότερο χαρτί της χώρας ώστε οι όποιες – έστω κι αυθαίρετες –
αλλαγές στην κορυφή της ιεραρχίας να κινδυνεύουν να την απορρυθμίσουν. Το
πρόβλημα είναι πως από πουθενά δεν προκύπτουν πρωτοβουλίες ή έστω καθαρές
πολιτικές προθέσεις που να προμηνύουν κάποια βελτίωση της κατάστασης.

Κι ο χρόνος βέβαια περνάει. H κυβέρνηση μελετάει δημοσκοπήσεις. Ίσως είναι η
μόνη δραστηριότητα στην οποία έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση. Και διαμορφώνει
συμπεριφορές ανάλογα με τα πορίσματά τους. Δεν έχουν πλέον τόση σημασία οι
όποιες επιλογές υπουργών η άλλων δημόσιων παραγόντων. Το κρίσιμο σημείο
βρίσκεται στην καταλληλότητα των ερωτήσεων που διατυπώνουν οι
«επικοινωνιολόγοι» και στο πώς ερμηνεύουν τις απαντήσεις του κόσμου οι
ερευνητές. H κυβέρνηση είναι σαφές πως δεν οδηγεί αλλά πως προσπαθεί να
ακολουθήσει τον λαό.

Και οι κινήσεις της δεν ακολουθούν την απλή λογική. Στελέχη της επιμένουν πως
μοναδικός τρόπος να ξεπερασθούν τα προβλήματα της οικονομίας κι ο τόπος να
μπει στον δρόμο της ευημερίας είναι η ανάπτυξη. Ποιες πολιτικές όμως οδηγούν
στην ανάπτυξη; H ενίσχυση της επιχειρηματικότητας της ιδιωτικής οικονομίας, η
δραστική μείωση των φόρων, ο περιορισμός του δημόσιου τομέα και των σχετικών
δαπανών και βέβαια η εκλογίκευση πολλών και η κατάργηση άλλων τόσων
γραφειοκρατικών διαδικασιών.

Τι έχει κάνει όμως έξι μήνες μετά την άνοδό της στη εξουσία για την υλοποίηση
μιας τέτοιας πολιτικής; Απολύτως τίποτα… Τη φορολογία των επιχειρήσεων ακόμη
συζητάει να τη μειώσει. Και σύντομα δεν θα μπορεί, αφού οι Ευρωπαίοι υπουργοί
Οικονομικών – με τη συγκατάβαση μάλλον της Ελλάδας – φέρονται έτοιμοι να
καταργήσουν την ευχέρεια που έχουν τα κράτη-μέλη να μειώνουν τους φόρους. Τον
δημόσιο τομέα δεν δείχνουν έτοιμοι να τον περιορίσουν πάνω στην λογική της
αδιευκρίνιστης «ηπιότητας» αλλά και με βάση τις ανάγκες βολέματος κάποιων
στρατιών κομματικών παιδιών. Ο περιορισμός της γραφειοκρατίας εξακολουθεί να
αποτελεί μαγική εικόνα, μια και υποχρεωτικά θα πρέπει να συνοδευτεί από
κατάργηση υπηρεσιών, αρμοδιοτήτων και φορέων. Προεκλογικά, η κυβέρνηση επέμενε
πως πολλές από τις νέες της πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν από
περικοπές στις σπατάλες των «σοσιαλιστών» του κ. Σημίτη. Ποια σπατάλη όμως
έχει περικοπεί, έξι μήνες μετά τις εκλογές; Καμία απολύτως…

Το τραγικό είναι πως δεν υπάρχει η ανάλογη κοινωνική πίεση για την υιοθέτηση
πολιτικών που θα μας οδηγούσαν στην ανάπτυξη. H κοινωνία, μαθημένη στη
νοοτροπία ενός κράτους-γκουβερνάντας, εντοπίζει μεν τα προβλήματα αλλά
διστάζει να επιλέξει τις λύσεις. Οι πάντες αναγνωρίζουν την κυριαρχία της
διαφθοράς. Δεν συνειδητοποιούν όμως πως ο ομαδικός τρόπος για την καταπολέμησή
της είναι η δραστική μείωση του δημόσιου τομέα. Όλοι ξέρουν πως ο πλούτος
δημιουργείται από έναν δυναμικό ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Κι όμως, όλοι
σχεδόν επιμένουν στη φορολόγηση του τομέα ακριβώς αυτού της οικονομίας. Όταν
θες όμως να μειώσεις κάτι, το φορολογείς. Για να περιορισθεί λ.χ. το κάπνισμα,
φορολογούνται τα τσιγάρα. Για να ελαττωθούν οι ρύποι, φορολογούνται τα
καύσιμα. Το ίδιο θα συμβεί και με την ιδιωτική οικονομία αν επιβαρυνθεί και με
καινούργιους φόρους.

H κυβέρνηση δεν έχει πια άλλο χρόνο. H λεγόμενη περίοδος ανοχής δαπανήθηκε σε
κινήσεις αυταρέσκειας κι αυτοθαυμασμού. Ξημερώνουν δύσκολες ημέρες. Άλλες
δυνάμεις τελικά θα κληθούν από τον λαό για να αντιμετωπισθούν τα αδιέξοδα…