Tα Nαυπηγεία Σκαραμαγκά καθελκύονται στην απαξίωση

Ο ρόλος του «φτωχού συγγενή» φαίνεται ότι θα ανατεθεί στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά
από τον μητρικό γερμανικό όμιλο της HDW, μετά την επικείμενη συγχώνευση του
τελευταίου με τον επίσης γερμανικό όμιλο της Thyssen. H προοπτική αυτή,
εκτιμάται ότι θα αποτελέσει τη «ληξιαρχική πράξη θανάτου» της ελληνικής
ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας, η οποία πριν από περίπου 15 χρόνια έδινε
δουλειά σε 8.000 εργαζομένους, ενώ σήμερα ο αριθμός αυτός έχει περιοριστεί σε
3.000 με συνεχείς τάσεις συρρίκνωσής του.

Αδιαφορία διοίκησης

Οι περίπου 2.500 απασχολούμενοι στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά κάθονται σε «αναμμένα
κάρβουνα», καθώς φοβούνται ότι με τη συγχώνευση θα δρομολογηθεί η σταδιακή
απαξίωση του ναυπηγείου, η οποία τελικά θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στο
κλείσιμο, μετά την ολοκλήρωση των έργων που σχετίζονται με το εξοπλιστικό
πρόγραμμα της χώρας και τον εκσυγχρονισμό των τρένων του ΟΣΕ. Οι φόβοι του
σωματείου των εργαζομένων τροφοδοτούνται από το γεγονός ότι η σημερινή
διοίκηση των Ναυπηγείων «δεν δείχνει να ενδιαφέρεται – όπως λένε – για νέες
δουλειές», παρά μόνο για την ολοκλήρωση των συμβατικών της υποχρεώσεων προς το
ελληνικό Δημόσιο. H κατασκευή των δύο υποβρυχίων και των άλλων πλοίων του
Πολεμικού μας Ναυτικού όπως και τα βαγόνια του ΟΣΕ τελειώνουν σε τρία –
τέσσερα χρόνια το πολύ, ενώ οι επισκευές και οι κατασκευές εμπορικών πλοίων
μάλλον δεν ενδιαφέρουν τους Γερμανούς μετόχους των Ναυπηγείων. Δύο
μισοτελειωμένα πλοία (είχαν παραγγελθεί από τις Γραμμές Στρίντζη πριν από
περίπου τέσσερα χρόνια) πωλούνται όσο-όσο (ακούγεται το ποσόν των 15 εκατ.
δολαρίων) στην Hellas Flying Dolphin, η οποία στη συνέχεια θα τα μεταφέρει για
να ολοκληρωθούν σε ναυπηγεία της Νορβηγίας.

Συμμαζεύεται η μητρική

H διοίκηση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, σε πρόσφατη ανακοίνωσή της διαβεβαιώνει
τους εργαζομένους, τις ελληνικές Αρχές και την κοινή γνώμη ότι τα Ναυπηγεία
Σκαραμαγκά θα εκτελέσουν με συνέπεια όλα τα συμβόλαια που έχουν αναλάβει και ο
μελλοντικός ρόλος τους θα καθοριστεί με βάση «την τεχνογνωσία, την πείρα και
τη γεωγραφική θέση τους».

Ωστόσο, την ίδια στιγμή η Thyssenkrupp καθιστά σαφές ότι οι σημερινές ένδεκα
ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες που ελέγχει θα περιοριστούν σε επτά. Με βάση τους
στόχους του -υπό διαμόρφωση- μεγαλύτερου ναυπηγοεπισκευαστικού ομίλου της
Ευρώπης, υποβρύχια θα κατασκευάζονται σε ένα ναυπηγείο του ομίλου, έναντι δύο
σήμερα, οι φρεγάτες σε δύο από τρία, τα περιπολικά σε δύο από τρία, τα γιοτ σε
ένα από δύο και τα εμπορικά σε ένα από τρία που είναι σήμερα.

Δύσκολος ανταγωνισμός

Σύμφωνα με αυτόν τον στόχο, ο ρόλος των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά θα είναι μάλλον
αυτός του «φτωχού συγγενή» στον καταμερισμό έργου του γερμανικού μητρικού
ομίλου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις θέσεις εργασίας, αλλά και για το
μέλλον της ελληνικής ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας. H τελευταία, ούτως ή
άλλως, βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία, καθώς δεν μπορεί να αντισταθεί στον
σκληρό ανταγωνισμό άλλων ναυπηγείων της Μεσογείου, τα οποία παίρνουν όλες
σχεδόν τις επισκευαστικές δουλειές με χαμηλές οικονομικές προσφορές.

Πλήγμα στην ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία και από το «σκληρό» ευρώ

H κακοδαιμονία της ελληνικής ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας δεν είναι,
βέβαια, σημερινό φαινόμενο. H φθίνουσα πορεία της άρχισε από τις αρχές της
δεκαετίας του 1980 και επιταχύνθηκε στις μέρες μας, λόγω του «σκληρού» ευρώ,
αλλά και του φθηνού εργατικού κόστους των ανταγωνιστριών χωρών. Το αποτέλεσμα
αυτού του σκληρού ανταγωνισμού είναι γνωστό: Οι πλοιοκτήτες που επισκευάζουν
τα πλοία τους προτιμούν τα ναυπηγεία της Άπω Ανατολής, της Τουρκίας, της
Αλβανίας της Μάλτας, που είναι μέχρι και 40% φθηνότερα, όπως και άλλων
μεσογειακών χωρών.

Το γεγονός ότι ο ελληνικός εφοπλισμός κατασκευάζει συνεχώς νέα σκάφη δεν
σημαίνει τίποτε για τα ελληνικά ναυπηγεία, τα οποία έχουν χάσει εδώ και πολλά
χρόνια το… τρένο των νέων ναυπηγήσεων και η διατήρησή τους σε λειτουργία
οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στις συμβάσεις του Πολεμικού μας Ναυτικού.

Πάντως, η φθίνουσα πορεία των ελληνικών ναυπηγείων μπορεί να αναστραφεί, υπό
την προϋπόθεση, όπως εκτιμούν στελέχη του κλάδου, «κράτος και τράπεζες να
σταθούν δίπλα στη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία της χώρας και να μην τη
θεωρούν χαμένη υπόθεση».

Οι… συνταγές βιωσιμότητας είναι γνωστές και έχουν εφαρμοστεί, ήδη, στα
ναυπηγεία της Ιταλίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας. H γνωστότερη από
τις… συνταγές αυτές – που είναι η δημιουργία μεγάλων και ανταγωνιστικών
μονάδων μέσω συγχωνεύσεων – έγινε και στην περίπτωση της Thyssen με την HDW.