Tο άχερο…

Γίνεται να ακούς την καντέντσα του πιάνου στο Τέταρτο Κοντσέρτο του Μπετόβεν
και «από πάνω» ήχους «αόριστους» από άλλες «μουσικές εξαίσιες» που προς Έλλη
Πασπαλά φέρνουν; Αν είσαι στην Ελλάδα, γίνεται. Ειδικά αν είσαι στο Ηρώδειο.
Και ακούς συναυλία, και μάλιστα όχι μιας όποιας κι όποιας ορχήστρας αλλά αυτής
της ίδιας της Φιλαρμονικής της Βιέννης. Τι εννοώ; Όσοι – και ήταν πάρα πολλοί
– είχαν μαζευτεί το περασμένο Σάββατο για τη δεύτερη συναυλία της έξοχης
ορχήστρας με πρόγραμμα αφιερωμένο στον Μπετόβεν καταλαβαίνουν καλά τι εννοώ.
Αρχίζει το Κοντσέρτο κι εκεί που ο Κύπριος πιανίστας Μαρτίνο Τυρίμο υποβάλλει
ατμόσφαιρες με τη λεπτή, διακριτική συνοδεία της Ορχήστρας να σου, από
μεγάφωνα στεντορείως ανοιγμένα, οι «άλλες» μουσικές. «T’ ειν’ τούτο;», «τ’
ειν’ τούτο;», σούσουρο στο θέατρο… H συναυλία που είχε οργανώσει ο Δήμος
Αθηναίων για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου! Όχι
μπροστά στο Ηρώδειο, στην αρχή του πεζόδρομου, στου Μακρυγιάννη, αλλά
φανταστείτε σε τι ντεσιμπέλ ωρύονταν τα ηχεία…

…και οι δύο μουσικές

Εμείς, οι «προνομιούχοι» των πρώτων σειρών δεν ακούσαμε για ώρα πολλή τα
«παράσιτα». Αλλά, ως φαίνεται, οι «πάνω απ’ το διάζωμα τα γεύτηκαν και τα
«χάρηκαν» ώς το τέλος. Ο αναγνώστης κ. Γιώργος Αντωνιάδης μού το επισημαίνει
θεωρώντας παράλειψη του ρεπορτάζ ότι δεν το ανέφερα. Δυστυχώς δεν ήταν. Ο
περιορισμένος χώρος που είχα ήταν… Αυτό, λοιπόν, θα πει να μην μπορεί να
χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχερο. Ή, εν πάση περιπτώσει, δυο μουσικών… Ο δήμος
αγνοούσε ότι στο γειτονικό Ηρώδειο ήταν από μήνες προγραμματισμένη σημαντική
συναυλία του Φεστιβάλ Αθηνών; Και ότι σε ένα ανοιχτό θέατρο οι γειτονικοί ήχοι
εύκολα φτάνουν και ενοχλούν; Ή όχι; Αλλά αδιαφόρησε και επέτρεψε τα ντεσιμπέλ
να ξεσαλώσουν; Κάτι όπως στα τηλεοπτικά «παράθυρα»… Όποιος φωνάξει
περισσότερο επικρατεί.