Tα αδέσποτα των πρακτορείων

Όσοι ταξιδεύουν στην Αθήνα με υπεραστικό λεωφορείο και φτάνουν στη γέφυρα του
Κηφισού, τα βλέπουν ξαπλωμένα στα πεζούλια και τα κράσπεδα της ασφαλτόστρωτης
αλάνας, λες και βρίσκονται σε τίποτα παράδρομους της επαρχίας ή σε αυλές
εξοχικές.

Κι ενώ τριγύρω τους οι άνθρωποι σαν τα λεφούσια μπαινοβγαίνουν στα λεωφορεία
της γραμμής που πάνε κι έρχονται κορνάροντας, αυτά δεν ενοχλούνται καν. Ούτε
από τον θόρυβο ούτε από την κοσμοσυρροή. Ανοιγοκλείνουνε τα μάτια τους νωθρά
και σε κοιτάζουν με μια παραιτημένη ικεσία. Μάτια που προσδοκούν το χάδι σου,
μα δίχως να ελπίζουν πως θα τους το δώσεις κιόλας. Βουτηγμένα μέσα στη λέρα
πώς να τ’ αγγίξεις; Ποιος να χαϊδέψει το γλιτσασμένο απ’ τον μπουχό και την
αιθάλη τρίχωμα;

(Σαν κάτι μου θυμίζει αυτό το βλέμμα των αδέσποτων σκυλιών. Ποια άλλα
μάτια-κάρβουνα;)

Πότε πότε ανασηκώνονται – γομάρια ολόκληρα – και περνούν ανάμεσα στους
ταξιδιώτες. Και πλησιάζοντας τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, μυρίζουνε τις ρόδες
τους που κουβαλούν οσμές και ίχνη από τους αγρούς της Αργολίδας, από τα
καπνοτόπια του Αγρινίου ή τα ξερολίθια της Ηπείρου.

Ύστερα στηριγμένα στα τρία τους ποδάρια, μισοτεντώνουν το πίσω τους δεξί κι
αφήνουν το δικό τους στίγμα, τα μυστικά σημάδια και τα ίχνη τους· σαν ένα
νήμα, που τα συνδέει νοερά με τις άγνωστες κι απέραντες εκτάσεις της φυγής
τους.

Να, λοιπόν, τι μου θυμίζει αυτό το πείσμα των χαμένων ζωντανών να διατηρήσουν
στη σκυλίσια μνήμη τους μια φύση υπερήφανη και αδέσποτη. Το ίδιο ανυπότακτοι
και αδέσμευτοι τριγυρνούν στις αποβάθρες, στους σταθμούς και στις αλάνες της
γενέθλιας πόλης μου οι μετανάστες Κούρδοι και οι πρόσφυγες Πακιστανοί.

Φευγάτοι ή διωγμένοι απ’ τα σπίτια τους κι αυτοί – όπως τ’ αδέσποτα –
περιμένουν μέρες και μήνες, ώρες ατέλειωτες στα κράσπεδα του λιμανιού, λες και
τους ξέχασαν σε κάποια αίθουσα αναμονής. Λεροί και δύσμοιροι.

Αγκαλιάζουν με τα χέρια τους τα κάγκελα του λιμανιού και με τα μαύρα
μάτια-κάρβουνα ζώνουν το πέλαγος. Καραδοκούν μιαν ευκαιρία να σαλτάρουν στα
πλοία της γραμμής και ν’ αποδράσουν.

Τα βράδια πριν ξαπλώσουν το γλιτσασμένο τους κορμί στα κρηπιδώματα του
λιμανιού, στις σκοτεινές στοές και στα τσιμέντα, κρεμιούνται απ’ τα σύρματα
του τηλεφώνου και στέλνουν μυστικά μηνύματα στις μακρινές πατρίδες τους.
Αναζητούν πεισματικά – κι αυτοί – ένα νήμα, μία ρίζα για να κρατηθούν.

Ύστερα πιάνουν τη γωνιά τους σαν τα αδέσποτα, κλείνουν τα μάτια τους και
χάνονται στα ανεμπόδιστα όνειρά τους: στις απέραντες εκτάσεις της φυγής τους.
Ποιος να ξέρει σε ποια αρχέγονη παρόρμηση υπακούν όλοι οι ανυπότακτοι και
υπερήφανοι. Άνθρωποι και ζωντανά.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας