ΣE ΠPΩTO ENIKO H αδιαφορία της πώρωσης

Σχεδόν κάθε βράδυ τον τελευταίο καιρό, περιμένω. Τον αποκεφαλισμό της ημέρας.
Όταν, πριν από μήνες, έγινε ο πρώτος αποκεφαλισμός, όλοι παγώσαμε. Τώρα,
συνηθίσαμε. Ψιλοαδιαφορούμε.

H είδηση ότι σε ψυχιατρείο της Κρήτης τρόφιμοι έχουν κακοποιηθεί και βιαστεί
από εργαζομένους στο ίδρυμα, με παγώνει. Πιο φρικιαστικό απ’ όλα όμως, εκείνο
το «όλοι γνώριζαν, εδώ και χρόνια, ότι κάτι τρέχει εκεί».

Και τι έκαναν; Δεν αναφέρομαι μονάχα στις αρχές, κρατικές και εισαγγελικές,
αλλά σε όλους αυτούς τους σχετικούς ή άσχετους που ξαφνικά άρχισαν να δηλώνουν
πως, ναι, κάτι έτρεχε και όλοι κάτι υποπτεύονταν… Τι έκαναν; Τίποτα.

Αυτό ακριβώς δηλαδή που κάνουμε οι περισσότεροι όταν, στην καθημερνή μας ζωή
βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αδικία, το παράλογο, ακόμα και το έγκλημα –
αρκεί να μη μας αφορά. Ενίοτε, ακόμα και όταν μας αφορά. «Δεν βαριέσαι τώρα…
πού να βρεις το δίκιο σου… όλοι πουλημένοι είναι… τι να κάνεις…». Έχω
σιχαθεί να ζω σε αυτή την περιρρέουσα αδιαφορία της πώρωσης. H οποία, καθόλου
τυχαία, πάει παρέα με μια απίστευτη υποκρισία και ηθικολογία!

Στη χώρα μας, υπάρχουν δύο έντονες, αντίθετες τάσεις: η γραφική ηθικολογία και
η αφ’ υψηλού ηθικολογία. Και εάν δεν ανήκεις σε κάποιο από τα δύο
«στρατόπεδα», δέχεσαι πυρά και από τα δύο. Είσαι πάντα… off. Είτε επειδή
ουδόλως σοκάρεσαι από τις αποκαλυφθείσες από τη «δημοσιογραφία της
κλειδαρότρυπας» σεξουαλικές «διαστροφές» κάποιου «επωνύμου», είτε επειδή δεν
εκθειάζεις παθιασμένα αυτές τις «διαστροφές» δεν είσαι αρκετά απαξιωτικός για
την Ελλάδα, τους πολιτικούς και τους τηλεοπτικούς αστέρες (στην τηλεόραση
βλέπουμε μονάχα ντοκιμαντέρ της NET…).

Μα δεν τα αφήνουμε αυτά, επιτέλους; Σημασία έχει η ουσία: συμπεριφέρεται ο
άλλος ως χρηστός πολίτης, ναι ή όχι; Και αν μέσα στο σπίτι του έχει 17
μαστίγια και 22 χειροπέδες ή 277 φωτογραφίες του Χριστόδουλου, είναι
αποκλειστικά δικό του θέμα.