ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια, κάποια, λύση…

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν πήγα. Δεν ξέρω αν τελικά θα μετανιώσω που έκανα
αυτή την επιλογή για μένα και για παιδιά μου. Όμως, επί επτά χρόνια οι
Ολυμπιακοί και το «2004» ήταν ένα ορόσημο, γύρω από το οποίο προγραμματίζονταν
και κινούνταν όλα. Είχα βαρεθεί να διαβάζω, να ακούω και ενίοτε να γράφω «εν
όψει του 2004» θα γίνει εκείνο ή το άλλο. Ήταν οι Αγώνες κάτι σαν τους
«βαρβάρους» που όλοι τους περιμέναμε «συναθροισμένοι».

Όταν πλησίαζε ο Αύγουστος και η Αθήνα φόρεσε τα «καλά της» είχα θυμώσει: η
πόλη γινόταν όμορφη, καθαρή, λειτουργική όχι για μας που είχαμε ταλαιπωρηθεί
όλο το διάστημα της προετοιμασίας και συμφωνήσαμε ότι άξιζε η υπομονή, αλλά
για τους «ξένους». H καθημερινότητά μου πράγματι βελτιώθηκε «εν όψει των
Αγώνων», αφού γρήγορα-γρήγορα το Μετρό έφτασε στη γειτονιά μου, όπως και ο
προαστιακός. Μάλιστα, την πρώτη ημέρα λειτουργίας του Μετρό στη Δουκίσσης
Πλακεντίας συνεργεία δούλεψαν πυρετωδώς και μέσα σε μια ημέρα «φύτρωσαν»
παρτέρια εκεί που υπήρχε το τίποτα. H παραφωνία ήταν ένας λόφος από μπάζα που
θα έφευγαν και αυτά.

Και μετά τελείωσαν οι Αγώνες και επιστρέψαμε στις συνήθειές μας. Στην
περιφέρεια τα ωραία γήπεδα που έγιναν αναγκάστηκαν ν’ αποχωριστούν τον
εξοπλισμό που τα έκανε λειτουργικά (οι Αγώνες, εξάλλου είχαν τελειώσει), ενώ ο
λόφος με τα μπάζα εξακολουθούν να είναι στη θέση του, αφού πλέον η βιτρίνα δεν
είναι αναγκαία. Οι μπουλντόζες που μεταμόρφωναν γειτονιές μέσα σε μια νύχτα
κάπου λούφαξαν πια. Μπορεί να μην πήγα στους Αγώνες, αλλά ήταν κι αυτοί μια
κάποια λύση…