ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα μωρά τα φέρνει ο… λοχαγός

Δεν μ’ αρέσει ο όρος «πολύτεκνοι». Μου θυμίζει κάτι δεξιούρες πατερφαμίλιες,
στέρφους στο μυαλό και καρπερούς στο άλλο. Αυτοί τσεπώνουν τα επιδόματα, αυτοί
βγαίνουν στις τηλεοράσεις, αυτοί γίνονται πρόεδροι στα σχετικά σωματεία, αυτοί
καρπώνονται και τα συχαρίκια, την ώρα που οι δόλιες οι μητέρες αλλάζουν πάνες,
τραβάνε αυτιά και… μετράνε κεφάλια. Στους ίδιους νομίζω ότι απευθύνονται τα
τιμής ένεκεν φιλοδωρήματα του Πρωθυπουργού και επ’ ουδενί στις γυναίκες που
στο κάτω κάτω γεννάνε, συχνά θέλοντας και μη. Αυτή τη φορά μάλιστα η στοργή
του κράτους είναι σχεδόν προληπτική, αφού είναι λιγοστά στις μέρες μας τα
ενεργά σπερματοζωάρια. Σου λέει, σιγά να μην τους αφήσω να μουστώσουν, να
πάθουν και τίποτα μαγουλάδες, οπότε τζίφος η δουλειά. Στη βράση κολλάει το
σίδερο. Κι έτσι έριξε στις κρεβατοκάμαρες το δέλεαρ της απαλλαγής από το
στρατιωτικό για όσους έχουν τρία παιδιά. Κρεβατοκάμαρες, τρόπος του λέγειν. Θα
ήμασταν πιο ακριβολόγοι αν λέγαμε παιδικό δωμάτιο με πτυσσόμενο γραφειάκι.
Διότι, αν δεν με προδίδουν οι λιγοστές γνώσεις μου στην ενδοκρινολογία, για να
προκάνει ο μπέμπης να γίνει πολύτεκνος ίσαμε την ηλικία στράτευσης, πρέπει να
πιάσει δουλειά ταυτόχρονα με την απόκτηση του πρώτου του ποδηλάτου με δυο
ρόδες. Όλα αυτά με την προϋπόθεση να βρεθεί η κατάλληλη μπεμπέκα που
ευχαρίστως θα ανταλλάξει τις «Μπάρμπες» της με μια συλλογή από πραγματικά
μωρά. Γι’ αυτό, αν δείτε ότι ο γιόκας σας το… καλοσκέφτεται, κάντε του
αμέσως πλύση εγκεφάλου για τα οφέλη από το φανταρικό. Αν πάλι έχετε κορίτσι,
απλώς αστράψτε του μία, τώρα που είναι νωρίς…