ΣE ΠPΩTO ENIKO Δυο ρολόγια, δυο ιστορίες

Το ρολόι που βρέθηκε στη θαλάσσια περιοχή της Χαλκιδικής ανήκε σε ένα από τα
θύματα της τραγωδίας με το Σινούκ, όπως γράφτηκε στις εφημερίδες. Καμία
σημασία δεν έχει σε ποιον από τους 17 επιβάτες ανήκε. Γιατί για όλους οι
δείκτες σταμάτησαν την ίδια ώρα: 10.54 ήταν ο τελευταίος κτύπος. Λεπτομέρεια
συναισθηματική, ίσως πει κάποιος. Λεπτομέρεια όμως που αποτελεί εύρημα
αντικειμενικό αν σκεφθεί κανείς πόσες ώρες πέρασαν μέχρι να αρχίσουν να
κινούνται οι «δείκτες» του ρολογιού της κρατικής μηχανής. Στη μνήμη μου ήρθε
μία άλλη ιστορία. Συνδετικός κρίκος ένα άλλο ρολόι, που είχε χαρίσει Έλληνας
ηχολήπτης σε στρατιώτη την περίοδο που κάλυπτε τα γεγονότα στο Κόσοβο. H τύχη
όμως το έφερε λίγες ημέρες αργότερα να συναντήσει κατά τη διάρκεια του
ρεπορτάζ τον επικεφαλής του λόχου, ο οποίος του επέστρεψε το δώρο. Του εξήγησε
με λίγα λόγια πως ο άγνωστος στρατιώτης είχε χάσει τη ζωή του στο μέτωπο και
ένιωσε την ανάγκη να τον ψάξει και του το δώσει για να του θυμίζει όσα έζησε
εκεί. Είναι και αυτή λεπτομέρεια συναισθηματικής φύσεως. Οι δύο ιστορίες,
εκτός από τον… συμβολισμό του αντικειμένου, δεν έχουν κανένα άλλο κοινό
στοιχείο μεταξύ τους. Είναι όμως από εκείνα που, είτε τα ακούμε είτε τα
διαβάζουμε είτε τα ζούμε εκ των έσω, δύσκολα μπορούμε να διαγράψουμε από τη
μνήμη μας. Δείχνουν πώς ένα απλό αντικείμενο μπορεί να γίνει καμιά φορά σημείο
αναφοράς. Και πώς ένας σταματημένος λεπτοδείκτης βάζει σε… κίνηση τη σκέψη
μας. Πολύ περισσότερο μάλιστα αν με εκείνον που χάθηκε μας έχουν συνδέσει στο
παρελθόν κοινές στιγμές.