Συγκίνηση στο τελευταίο αντίο

Ένα μακρόσυρτο χειροκρότημα και πολλά δάκρυα συνόδευσαν τον Γιώργο Ξενουδάκη,
χθες το απομεσήμερο, στην τελευταία του κατοικία, στα ριζά του Υμηττού.

Εκατοντάδες φίλοι του, συνάδελφοι, συγγενείς, άνθρωποι από την αγαπημένη του
γενέτειρα, την Αλεξάνδρεια, που ποτέ πια δεν θα ξαναδεί, από νωρίς είχαν
κατακλύσει τον περίβολο της Αγίας Τριάδας Χολαργού, συζητώντας για τον αδόκητο
χαμό του εξαίρετου συνάδελφου. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο
χαρισματικός άνθρωπος με το πλατύ χαμόγελο δεν είναι πια ανάμεσά μας
χτυπημένος από μια παράξενη μοίρα, που θέλει τους καλούς να φεύγουν νωρίς…

Ο βουβός πόνος, τα νοτισμένα βλέφαρα, ο σφιχτός κόμπος στον λαιμό έκαναν το
φθινοπωρινό καθαρό ουρανό να μοιάζει βαρύς, χειμωνιάτικος. H παγωνιά του
αποχαιρετισμού, του τελευταίου αποχαιρετισμού σε έναν φίλο, η παγωνιά για την
αναπόδραστη φυγή, η παγωνιά του θανάτου κυριαρχούσε στο Κοιμητήριο, το
τυλιγμένο από τα πεύκα και τη σιωπή.

Και η κορυφαία πράξη του δράματος, όταν η ειμαρμένη Γεωργία, η σύζυγος, και οι
δύο κορούλες του, η 11χρονη Μαρία και η 9χρονη Ειρήνη ξεπροβόδισαν με ένα
λευκό τριαντάφυλλο τον πατέρα, που η αγκαλιά του δεν θα ξανανοίξει πια.

Εμείς όλοι που τον ζούσαμε στη δίνη της δουλειάς, κάτω από το βάρος του άγχους
της καθημερινότητας, όλοι εμείς που τον είδαμε τελευταία φορά, το μεσημέρι της
Παρασκευής, να φεύγει γελαστός και ευδιάθετος για το ταξίδι στο Άγιο Όρος, δεν
μπορούμε να το πιστέψουμε πως δεν θα τον ξανακούσουμε ποτέ να μας αποχαιρετά
με το ίδιο πείραγμα: «Μπονσουάρ» και «μπουνουί».

Καλό βράδυ φίλε Γιώργο. Σε νιώθουμε πάντα πλάι μας, καλό βράδυ…