Στον αστερισμό της Δυναστείας

ΟΥΤΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ Καραμανλής ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου πολυπάνε θέατρο.
Ωστόσο, φέτος το φθινόπωρο, ο ρόλος του Άμλετ θα ταίριαζε και στους δύο.
Αμφότεροι είναι πρίγκιπες της πολιτικής, συνομιλούν με φαντάσματα – θείων ή
πατεράδων – και, το κυριότερο, διαπνέονται από την αναποφασιστικότητα που
έκανε διάσημο τον ήρωα του Σαίξπηρ.

H αναποφασιστικότητα αφορά την Προεδρική εκλογή. Βαραίνει, κυρίως, τον Κώστα
Καραμανλή που, ως Πρωθυπουργός, έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

H πολιτική προσωπικότητα του νέου ενοίκου του Μαξίμου είναι πλέον γνωστή, αφού
είναι αρχηγός επταετίας. Λειτουργεί μεθοδικά, με ροπή προς τον τακτικισμό.
Εξαντλεί τον χρόνο προκειμένου να πάρει κρίσιμες αποφάσεις. Δεν παίρνει μεγάλα
ρίσκα.

ΓΙΑ THN καραμανλική πολιτική ψυχολογία, μια διαχείριση της Προεδρικής
εκλογής που να οδηγήσει σε βουλευτικές εκλογές αποτελεί μεγάλο και απωθητικό
ρίσκο. Στο Μαξίμου ξέρουν πως οι πολίτες δεν πολυσυμπαθούν τις εκλογές και
αυτό είναι εις βάρος εκείνου που τις προκαλεί.

Ωστόσο, ακόμη κι αν ο Καραμανλής πρότεινε ένα πρόσωπο που δεν θα μπορούσε να
ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ χρεώνοντας στον Παπανδρέου την ευθύνη των εκλογών, μια νέα
προσφυγή στις κάλπες συνεχίζει να περικλείει κινδύνους. Αν η N.Δ. δεν
διευρύνει το ποσοστό της, αυτό θα θεωρηθεί απαρχή φθοράς. Ακόμη χειρότερα:
νέες εκλογές σημαίνουν νέες υποσχέσεις, τη στιγμή που η N.Δ. αγωνίζεται να τα
βγάλει πέρα με τις προσδοκίες που καλλιέργησε καθ’ οδόν προς τις κάλπες της
7ης Μαρτίου.

Όλα αυτά βαραίνουν την οροφή του Μεγάρου Μαξίμου και θα μπορούσαν να προλέγουν
μια προσέγγιση που να είναι μείγμα πολιτικού ρεαλισμού και «ήπιας προσαρμογής»
στο θέμα της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

ΣΤΟ ΟΜΙΧΛΩΔΕΣ αυτό τοπίο ακούγεται μια παράφωνη νότα. Έρχεται από
στελέχη που ανήκουν στο καραμανλικό επιτελείο και οραματίζονται ένα «γαλάζιο
Οκτώβρη». Τι λένε αυτοί; Ότι η πρόκληση για τη N.Δ. είναι να αποδείξει ότι δεν
είναι κόμμα μιας θητείας.

Την περίοδο της μεταπολίτευσης, τις δύο από τις τρεις φορές που η N.Δ. πήγε σε
εκλογές ως κυβέρνηση ηττήθηκε. Σύμφωνα με τη γραμμή αυτή, ο Καραμανλής πρέπει
να τα μετράει όλα στη ζυγαριά του 2008. Αν δεν κερδίσει δύο εκλογές στη σειρά,
η N.Δ. δεν θα μπορέσει να εγκαθιδρυθεί στην εξουσία.

H προσέγγιση αυτή έχει και προσωπικές αποχρώσεις. Οι θιασώτες της επισημαίνουν
ότι είναι λάθος να θεωρείται ότι το ήπιο στυλ του Παπανδρέου βολεύει τον
Καραμανλή. Κατ’ αυτούς ο Γιώργος είναι πρόσωπο με δημοτικότητα 60% και άνω –
«και ένα τέτοιο πρόσωπο πρέπει πάντα να το φοβάσαι». Ακόμη περισσότερο: έχει
όνομα, ως γόνος πολιτικής οικογενείας, και έχει «χτιστεί» ως ηγέτης επί πολλά
χρόνια.

«Ακόμη και αν αποδομηθεί πολιτικά», λένε, «ο Παπανδρέου θα παραμείνει πρόσωπο
συμπαθές, με απήχηση στην κοινωνία». Αν η κυβέρνηση προσαράξει στα ρηχά το
2006-2007, «ο Γιώργος θα μπορούσε να ηγηθεί της επιστροφής του ΠΑΣΟΚ στην
εξουσία».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: «Πρέπει να τελειώνουμε με τον Γιώργο τώρα!». Ακόμη κι αν
ψαλιδιστεί λίγο το ποσοστό της N.Δ. σε έκτακτες εκλογές το 2005, αυτό θα είναι
σε όφελος του Καραμανλή, γιατί ο Παπανδρέου θα μπει σε περιπέτεια. «Ή θα
σηκωθεί να φύγει ή θα υπερασπιστεί την καρέκλα του». Σε αμφότερες τις
περιπτώσεις, εκτιμάται ότι το ΠΑΣΟΚ θα εισέλθει σε φάση αλληλοσπαραγμού και
δεν θα είναι αξιόμαχο ούτε στο τέλος της τετραετίας.

Οι οπαδοί της γραμμής αυτής λένε, με όρους γραφικής υπερβολής, πως «τώρα είναι
η ευκαιρία να βγάλουμε τους Παπανδρέου στην άκρη: ο ένας να είναι δήμαρχος
Πατρών, ο άλλος να γράφει βιβλία και ο τρίτος να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο. Να
γίνει δηλαδή ό,τι έγινε με τους Κέννεντυ στην Αμερική. Να μετακομίσουν από τις
πολιτικές στις κοσμικές στήλες!».

H ανάλυση αυτή είναι μειοψηφική στο επιτελείο Καραμανλή. Δείχνει όμως ότι η
ελληνική πολιτική έχει μπει για τα καλά στον αστερισμό της πολιτικής
δυναστείας.