Aφήνουν νερό για τα παιδιά που πέθαναν διψασμένα…

H πρώτη, ντυμένη στα μαύρα, κρατάει ένα μπουκάλι με πορτοκαλάδα. H δεύτερη
ένα μπουκάλι νερό. H τρίτη σφίγγει στην αγκαλιά της ένα αρκουδάκι. Θα ‘ναι δεν
θα ‘ναι δέκα χρόνων.

Στο νέο νεκροταφείο οι γονείς κηδεύουν τα παιδιά τους. Θρηνούν. Σχεδόν έχουν εγκατασταθεί εκεί, αφού κάθε μέρα τελούνται δεκάδες κηδείες

Διασχίζουν αργά τον δρόμο που οδηγεί στο σχολείο. Και τα τρία κοριτσάκια στην
ίδια ευθεία, μια θλιβερή πομπή που ραγίζει καρδιές και κάνει τους γέρους να
κρύβουν τα πρόσωπά τους μέσα στα τεράστια πάνινα καπέλα τους.

Να μη δουν. Να μην τους δουν που κλαίνε. Φθάνουν έξω από τα ερείπια του
σχολείου. Ανοίγουν τα μπουκάλια με το νερό και την πορτοκαλάδα και τ’ αφήνουν
δίπλα σε εκατοντάδες άλλα. Αφήνουν το αρκουδάκι σε ένα μικρό τραπέζι. Να έχουν
τα αδελφάκια τους μπόλικο νερό να πιουν, όσο στερήθηκαν τις ημέρες της φρικτής
ομηρείας τους. Να έχουν παιχνίδια να παίζουν, που δεν πρόλαβαν…

Όλοι πια στο Μπεσλάν της Οσετίας, πέντε ημέρες μετά τη μεγάλη σφαγή στο
σχολείο, αυτό κάνουν. Πάνε νερό, πορτοκαλάδες και παιχνίδια για τα παιδιά. Και
για τους μεγάλους, στην αίθουσα όπου οι Τσετσένοι τρομοκράτες εκτελούσαν
ομήρους, άφηναν ένα τσιγάρο αναμμένο να καίει. Οι Τσετσένοι όσους επρόκειτο να
εκτελέσουν δεν τους άφηναν να καπνίσουν ούτε το τελευταίο τσιγάρο. Έτσι, για
να ικανοποιήσουν την τελευταία τους επιθυμία.

Χωρίς λέξη

Νερό. Αυτό που τους στέρησαν οι τρομοκράτες αφήνουν στο σχολείο εκατοντάδες άνθρωποι. «Για να πιουν τα παιδιά να ξεδιψάσουν…»

Μία πόλη πέντε ημέρες τώρα αυτό κάνει όλο το εικοσιτετράωρο. Χωρίς να μιλούν
μπαίνουν στον χώρο του σχολείου αφήνουν λουλούδια, ανάβουν κεριά και
περιπλανώνται στα ερείπια χωρίς να αρθρώνουν λέξη. Είναι φοβερό αυτό που
συμβαίνει. Τριάντα πέντε χιλιάδες ζουν στο Μπελσάν και δεν ακούς τίποτε.
Απόλυτη σιωπή. Ούτε καν οργίζονται. Πατάνε πάνω από ξύλα και πέτρες που έχουν
πέσει από τις σκεπές και τους τοίχους. Πάνε στις αίθουσες όπου τα παιδιά τους
θα έκαναν μάθημα. Ούτε αγγίζουν τίποτε. Βιβλία, πίνακες, θρανία, μπάλες,
σοβάδες και σε κάθε γωνιά, σε κάθε δωματιάκι, ρούχα παιδικά, παπούτσια που
βγήκαν μέσα στον πανικό. Τα βλέπουν και δεν τ’ αγγίζουν. Είναι φανερό ότι
προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε, πώς έγινε.

Στέκονται πάνω από τις τρύπες που είχαν ανοίξει οι Τσετσένοι στο δάπεδο και
είχαν κρύψει τα εκρηκτικά. Παρατηρούν τους τοίχους με τις τεράστιες τρύπες και
τα χιλιάδες σημάδια από τις σφαίρες. Και σαν φέρνουν στον νου τους τα
τρομαγμένα μάτια των παιδιών, το κλάμα τους, τα δάκρυά τους, την αγωνία τους
σωριάζονται στα ερείπια και θρηνούν.

Στην έκθεσή του (η σελίδα βρέθηκε στα ερείπια του σχολείου) ο μαθητής περιγράφει πόσο όμορφο είναι το σπίτι του, το οποίο όμως δεν θα χαρεί…

Με δάκρυα στα μάτια θέλουν να δουν κάθε γωνιά από τα 2.500 τετραγωνικά μέτρα
του σχολείου. Πνίγονται, καθώς διαπιστώνουν ότι όλο το σχολείο ήταν
παγιδευμένο με εκρηκτικά. Πως οι δικοί τους άνθρωποι τρεις ημέρες έβλεπαν τις
βόμβες να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια τους.

Ανάμεσα σε αυτούς και οι «τυχεροί», όπως οι δεκαεξάχρονοι Μαράτ και Αλάν, οι
οποίοι – όπως λένε – μόλις είδαν τους τρομοκράτες έτρεξαν και εξαφανίστηκαν
χωρίς να τους καταλάβει κανείς. Γλίτωσαν και προχθές είχαν ανέβει ακόμη μία
φορά για να δουν την αίθουσά τους, που δεν είναι παρά ένας σωρός από ερείπια.

Εκεί δίπλα στην αίθουσά τους, μία μικρότερη. Εκεί λένε ότι οι Τσετσένοι
εκτέλεσαν 15 άνδρες. Άλλοι υποστηρίζουν ότι εκεί σκοτώθηκε και ο Έλληνας
δάσκαλος Γιάννης Κανίδης. Στο περβάζι του παραθυριού από όπου οι τρομοκράτες
πετούσαν τα πτώματα, δεκάδες αναμμένα τσιγάρα. Το ίδιο και στη γωνία που είχε
γίνει ο τοίχος των εκτελέσεων. Τσιγάρα. Πολλά τσιγάρα σε ένα ιδιότυπο
μνημόσυνο που σκέφθηκαν, έτσι για να αποδείξουν ότι οι τρομοκράτες δεν
σεβάστηκαν ούτε την τελευταία επιθυμία των μελλοθανάτων.

Λουλούδια και κεριά

Στο γυμναστήριο, μέχρι και την μπασκέτα είχαν παγιδεύσει οι τρομοκράτες. Στο δάπεδό του είχαν κρύψει τα εκρηκτικά. Εκεί εκτυλίχθηκε το μεγάλο δράμα. Και όσοι περνούν από εκεί προσπαθούν να φανταστούν τι έζησαν τα παιδιά τους και καταρρέουν

Και αφού περπατήσουν στα ερείπια, βγαίνουν στην αυλή και πάλι από την αρχή.
Νερό για τους διψασμένους, πορτοκαλάδες, παιχνίδια, λουλούδια και κεριά. Και
εκατοντάδες άνθρωποι με τα χέρια σταυρωμένα να κοιτούν σαν να μη βλέπουν.

Και μόνο όταν φθάνουν στο τραπέζι όπου υπάρχουν τα ρούχα ενός τρομοκράτη
κάθονται και παρατηρούν τους κάλυκες, τη ζώνη του, τη στρατιωτική στολή.
Οργίζονται. Ο τρομοκράτης έπεσε στα χέρια των συγκεντρωμένων κατά την
επιχείρηση απελευθέρωσης των ομήρων. Τα μέλη του σώματός του που απέμειναν
εκεί κοντά στην είσοδο του σχολείου σκεπάζονται από μύγες. Κάτω από τον καυτό
ήλιο του Μπεσλάν η μυρωδιά του θανάτου απλώνεται παντού. Και δεν πρόκειται να
ξεχαστεί ποτέ. Σαν τα γιατί που δεν απάντησε κανείς. Και να τους τα απαντήσει
κάποιος, ουδείς από αυτούς έχει τη διάθεση θα καταλάβει.

Ποτέ δεν είχαν προβλήματα

Μία από τις πλέον ήρεμες πόλεις ήταν τα τελευταία χρόνια το Μπεσλάν. Οι
35.000 κάτοικοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, δεν αντιμετώπιζαν ιδιαίτερα
προβλήματα. Στην πόλη υπάρχουν και λειτουργούν εργοστάσια παραγωγής βότκας
(είναι η καλύτερη, λένε οι ντόπιοι, σε όλη τη Ρωσία), καθώς και πολλά
εργοστάσια κατασκευής τροχόσπιτων, γεγονός που εξασφαλίζει δουλειά σε χιλιάδες ανθρώπους.