ΣE ΠPΩTO ENIKO Nα αντισταθούμε γερά στη συνήθεια

H μετα-Ολυμπιακή μελαγχολία είναι πολύ χειρότερη από τις πρώτες μέρες μετά τις
γιορτές των Χριστουγέννων, την πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις διακοπές ή το
πρώτο πρωινό στο σχολείο μετά το καλοκαίρι. Μετά το ξεφάντωμα και την ευφορία,
η πλήξη της φθινοπωρινής Αθήνας, οι μονότονοι ρυθμοί της καθημερινότητας, το
deja vu της ελληνικής πολιτικής ζωής…

Από την Ολυμπιακή «νιρβάνα» μάς ξύπνησαν απότομα, μέσα σε λίγες μόνο μέρες, η
εκατόμβη των παιδιών στη Ρωσία, οι επιθέσεις αυτοκτονίας στην Παλαιστίνη και
στο Ιράκ. Και λίγο μετά, ο… ελληνοαλβανικός «πόλεμος». H πραγματικότητα
είναι εδώ…

Οι ψυχολόγοι μάς είχαν έγκαιρα προειδοποιήσει: «H λαμπερή παρένθεση δεν θα
λύσει τα προβλήματά σας». «Σαν τα φώτα της γιορτής σβήσουν, οι δυσκολίες και
τα αδιέξοδα θα είναι και πάλι μπροστά σας». «Μην “επενδύσετε” πολύ σε αυτήν».
Εμείς, όμως, ως γνήσιοι εκπρόσωποι της φυλής μας, δεν τους ακούσαμε. Και τα
δώσαμε όλα – έστω και την τελευταία στιγμή. Και καλά κάναμε! Και τώρα… τι;

Τώρα, ας κρατήσουμε λίγο «χαρακτήρα». Ας μην ξανακατέβουμε το σκαλί που
ανεβήκαμε. Αισθάνομαι σαν να είμαστε κάπως διαφορετικοί σε σχέση με πριν από
αυτό το καλοκαίρι. Σαν να είναι διαφορετική και η Αθήνα, ακόμα κι όταν βγάλει
εντελώς τα Ολυμπιακά «καλά» της. Λέω, λοιπόν, να μην προδώσουμε αυτόν τον
καλύτερο εαυτό μας. Να αντισταθούμε γερά στη συνήθεια. Για να μη μας
(ξανα)καταπιεί η ρουτίνα της γκρίνιας, της μικρότητας και της μιζέριας. Μετά
το ξεχωριστό καλοκαίρι, να έρθει κι ένας ξεχωριστός χειμώνας για τον καθένα
μας…