«Δεν φεύγω χωρίς την αδελφή μου»

Ένα δάκρυ για τους νεκρούς. Ένα δάκρυ όμως και για τους ζωντανούς, εκείνους
που έζησαν τον εφιάλτη και επιβίωσαν. Ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό και στην
καρδιά των παιδιών που κατάφεραν να ξεφύγουν από το κολαστήριο θα παραμείνουν
οι μαρτυρικές ώρες που έζησαν στα χέρια των απάνθρωπων τρομοκρατών. Στις
μαρτυρίες τους κάποια παιδιά περιγράφουν πως οι τρομοκράτες, για να τους
βασανίσουν, δεν τους επέτρεπαν ούτε νερό να πιουν ούτε καν να κοιμηθούν.
Κάποια άλλα μιλάνε για την αυτοθυσία και τη γενναιότητα άλλων ομήρων – ακόμα
και παιδιών – που τους έσωσαν, με κίνδυνο της δικής τους ζωής. Κάποια άλλα
περιγράφουν πως, ενώ είχαν σωθεί, ξαναγύρισαν στο σχολείο επειδή στα χέρια των
τρομοκρατών παρέμεναν μέλη της οικογένειάς τους. Ιστορίες φρίκης. Ιστορίες
πόνου και οδύνης. Ιστορίες που ποτέ δεν θα ξεπεραστούν από εκείνους που τις
έζησαν. Ιστορίες που ποτέ δεν ξεχαστούν από κανέναν μας.

Πήρε το κοριτσάκι από το χέρι και το οδήγησε στη ζωή…

Πολλά παιδιά σώθηκαν χάρη στον ηρωισμό και την αυτοθυσία που επέδειξαν άλλοι
όμηροι. Οι μαρτυρίες φανερώνουν ότι δεν είναι λίγες οι οικογένειες στο Μπεσλάν
που σήμερα δεν θρηνούν κάποιον δικό τους νεκρό, χάρη στη σωτήρια παρέμβαση
κάποιου άγνωστου «φύλακα-άγγελου». Ο δεκάχρονος Στανισλάβ Τσαράχοφ λέει ότι
μία άγνωστη γυναίκα του έσωσε τη ζωή. Μετά την πρώτη μεγάλη έκρηξη που
σημειώθηκε, εκείνη έπεσε πάνω του, καλύπτοντάς τον με το σώμα της.

H ιστορία της Αλάνα

Αλλά και η 6χρονη Αλάνα Ντζαντάροβα σώθηκε χάρη στη χείρα βοηθείας που της
έτεινε ένα άγνωστο σε αυτήν 15χρονο αγόρι. Όταν οι τρομοκράτες επιτέθηκαν στο
σχολείο, η Αλάνα βρισκόταν μέσα στο κτίριο μαζί με τη μητέρα της Ζαλίνα και
τον δίχρονο αδελφό της. Οι ένοπλοι όμως, επέτρεψαν στη Ζαλίνα να πάρει τον
μικρό γιο της και να εγκαταλείψει το κτίριο, αφήνοντας όμως πίσω της τη
μεγαλύτερη κόρη της. H Ζαλίνα έφυγε και τότε η Αλάνα έμεινε μόνη της μέσα στο
γυμναστήριο. H μικρή κατάφερε μόνη της να επιβιώσει, χωρίς να αφήσει τον φόβο
να την κυριεύσει.

Τα δάκρυα. H μικρούλα της φωτογραφίας σώθηκε. Άλλα παιδιά δεν ήταν τόσο τυχερά

Όταν όμως ακούστηκαν οι πρώτες μεγάλες εκρήξεις και το γυμναστήριο άρχισε να
σείεται, η 6χρονη όμηρος ένιωσε απελπιστικά μόνη. Και κλαίγοντας, ικέτευε τους
αγνώστους που έτρεχαν γύρω της, να μην την αφήσουν πίσω. Να την πάρουν μαζί
τους. Ένα αγόρι, γύρω στα 15, τη λυπήθηκε. Την πήρε κοντά του. Και την ώρα που
οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν μέσα στο κτίριο και οι απανωτές εκρήξεις
συγκλόνιζαν την περιοχή, ο άγνωστος έφηβος κρατούσε σφιχτά το χεράκι της
Αλάνα, οδηγώντας την, μέσα από τις σφαίρες, το χάος και τους καπνούς, έξω. Στο
φως του ήλιου. Στη ζωή. H μικρή Αλάνα δεν γνωρίζει καν το όνομα του σωτήρα
της. Αυτό που ξέρει είναι ότι, ενστικτωδώς, του εμπιστεύτηκε τη ζωή της.

H Ζαλίνα τη βρήκε την κόρη της στο νοσοκομείο, όταν ο εφιάλτης είχε πια
τελειώσει. «Φορούσε μονάχα τα εσώρουχά της. Ήταν ολόκληρη καλυμμένη με αίμα,
αλλά η ίδια δεν είχε πάθε ούτε γρατσουνιά. Το αίμα πάνω στο σώμα της
προέρχονταν από κάποιον άλλον. Μόλις είδε τη γιαγιά της και εμένα, απλώς μας
χαμογέλασε. Χάρηκε που μας είδε. Μετά γύρισε και μου είπε: «Εγώ δεν θα πηγαίνω
πια σχολείο. Στο σχολείο γίνεται πόλεμος».

«Δεν αφήνω την Αγκούντα μόνη της!»

H αγκαλιά. «Σε βρήκα!»

” Ο Κάζμπεκ Ζαραγκάσοφ δεν μπορούσε να πιστέψει στην τύχη του, όταν κατόρθωσε
να διαφύγει από το σχολείο, ελάχιστα λεπτά αφού το είχαν καταλάβει οι
τρομοκράτες. Μαζί με έναν φίλο του, ο 17χρονος βγήκε τρέχοντας στο προαύλιο,
ενώ οι τρομοκράτες πυροβολούσαν πίσω τους. Αλλά τη στιγμή που τα δύο αγόρια
κρύφτηκαν, ασφαλείς πια, πίσω από έναν τοίχο, ο Κάζμπεκ πάγωσε. Πού ήταν η
μικρή αδελφή του; Γύρισε το κεφάλι του, εναγωνίως ψάχνοντας για τη δεκάχρονη
Αγκούντα. Εκείνη όμως δεν είχε κατορθώσει να ξεφύγει – δεν ήταν αρκετά
γρήγορη. Με φρίκη, ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι η μικρή του αδελφή έμεινε
παγιδευμένη μέσα στο σχολείο, στο έλεος των αδίστακτων τρομοκρατών.

Δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί άλλο. «Δεν φεύγω χωρίς την Αγκούντα, δεν την
αφήνω μόνη της», είπε στο φίλο του. Και σε μία από τις πολλές κινήσεις
αυτοθυσίας που έγιναν το διάστημα που διήρκεσε ο εφιάλτης, γύρισε την πλάτη
του στην ασφάλεια και τη σωτηρία και ξαναγύρισε τρέχοντας στο σχολείο. Για τις
επόμενες 52 ώρες, αδελφός και αδελφή παρέμειναν, μαζί με τους άλλους ομήρους,
στα χέρια των τρομοκρατών. Δεν γνώριζαν ποια θα ήταν η τύχη τους, ήταν όμως
μαζί. Και στάθηκαν τυχεροί: σήμερα τα δύο παιδιά βρίσκονται στην αγκαλιά της
οικογένειάς τους”…

Ένα αγόρι ζήτησε λίγο νερό· ο ένοπλος το κάρφωσε με την ξιφολόγχη του…

H περίθαλψη. O πόνος είναι αβάσταχτος

Λεπτομέρειες για βασανιστήρια αποκαλύφτηκαν από όσα παιδιά σώθηκαν.
Περιέγραψαν πως οι ένοπλοι δεν τους επέτρεπαν να φάνε, να πιούν νερό ή ακόμα
και να κοιμηθούν. Μάλιστα, για να ξυπνάνε τους ομήρους, οι τρομοκράτες συχνά
τους έριχναν τα ούρα τους πάνω τους. Πολλά ήταν τα παιδιά που δεν άντεξαν και
πέθαναν. Άλλα σκοτώθηκαν σε μεμονωμένα περιστατικά από τους τρομοκράτες. Ένα
από αυτά ήταν και το μικρό αγόρι που, ύστερα από περισσότερες από 24 ώρες μέσα
στην αφόρητη ζέστη του σχολικού γυμναστηρίου στο Μπεσλαν, δεν άντεξε άλλο τη
δίψα και παρακάλεσε έναν από τους ενόπλους, για μια γουλιά νερό. Εκείνος, αντί
να του δώσει νερό, έμπηξε την ξιφολόγχη του στο σώμα του παιδιού, σκοτώνοντάς το.

«Προσπαθούσα να γίνω… αόρατη»

H 14χρονη Ντιάνα Γκατζίνοβα προσπάθησε να γίνει… ανύπαρκτη για να μπορέσει
να επιβιώσει. Και τελικά τα κατάφερε. Δεν ήταν όμως εύκολο. «Κάθε τόσο», λέει,
«οι τρομοκράτες μάς έλεγαν να ξαπλώσουμε όλοι πάνω στο πάτωμα. Ήμασταν τόσο
στριμωγμένοι που, για να χωρέσουμε, έπρεπε να ξαπλώνουμε ο ένας πάνω στον
άλλον. Οι ένοπλοι μας είπαν, ότι εάν προεξείχε από την ανθρώπινη μάζα, έστω
και ένα χέρι ή πόδι, θα το πυροβολούσαν χωρίς άλλη προειδοποίηση».