ΣE ΠPΩTO ENIKO Όσα κλείνει η πόρτα μας…

Αν και καταλήγω συχνά στο ίδιο συμπέρασμα, εντούτοις δεν παύω κάθε φορά να
βγαίνω από τα ρούχα μου. Όσα κλείνει η πόρτα μας… Τελικά μόνο αυτά μάς
ενδιαφέρουν και μόνο αυτά είναι ικανά να αποσπάσουν την προσοχή μας. Είτε
πρόκειται για ναυάγιο, αεροπειρατεία, σεισμό – λιμό – καταποντισμό. Το πρώτο
που πρέπει να αποκλειστεί είναι μπας και υπάρχει κανένας Έλληνας ανάμεσα στα
θύματα. Άπαξ και δεν υπάρχει, τότε τσιμέντο να γίνει… Θυμάμαι τους Δίδυμους
Πύργους, θυμάμαι και τον τελευταίο σεισμό στον Σαν Φρανσίσκο, τότε που οι
τηλεοράσεις ασχολήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά με το αν υπήρχαν Έλληνες μεταξύ
των θυμάτων.

Το αποτρόπαιο της Βόρειας Οσετίας έδωσε, φευ, την ευκαιρία σε αρκετούς να
αποδείξουν ακόμη μια φορά τη μικροψυχία και τον επαρχιωτισμό τους. Για κάποια
τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μιλώ που βρήκαν παπά να θάψουν καμιά
πεντακοσαριά… Εικάζοντας ότι μόνο τα local θέματα ανεβάζουν την
θεαματικότητα, έψαξαν και τι βρήκαν! Ανάμεσα στους ομήρους των Τσετσένων και
του Πούτιν υπήρχε και ένας υπέργηρος ομογενής! Αλλά τι σημασία έχει; Το
σημαντικό ήταν ότι κάποιος «δικός μας» βρίσκεται σε κίνδυνο και τούτο έφθασε
για να συνεγείρει MME, πρεσβείες και κατά τόπους ανταποκριτές.

Λυπάμαι, αλλά η θέα των γυμνών νηπίων πάνω στα φορεία με εμπόδισε να αισθανθώ
τόσο Ελληνίδα όσο μου παράγγελναν με τη νοηματική τους γλώσσα τα δελτία και οι
ανταποκρίσεις. Λυπάμαι, αλλά εξακολουθώ να θεωρώ ύποπτη και ολέθρια τη
δημοσιογραφική μέθοδο «εκ του μερικού στο μερικό»…