«Kαθώς έφευγα, άκουγα την κόρη μου πίσω να ουρλιάζει»

Οι σκηνές που διαδραματίστηκαν χθες γύρω από το σχολείο της Μπέσλαν έκοψαν την ανάσα

Ξεκίνησαν την Τετάρτη το πρωί για την πρώτη ημέρα της νέας σχολικής χρονιάς.
Κάποια μικρότερα, άλλα μεγαλύτερα. Όλα ξέγνοιαστα και χαρούμενα – αν όχι που
άρχιζε ξανά το σχολείο, τότε σίγουρα που θα έβλεπαν και πάλι τους φίλους τους.
Κατέληξαν πρωταγωνιστές ενός δράματος που δύσκολα το χωρά ανθρώπινος νους.

Παιδιά. Από επτά έως δεκαεπτά ετών. Οι αρχικές πληροφορίες μιλούσαν για 135,
φαίνεται όμως πως ήταν πολύ περισσότερα. Ήταν όλα συγκεντρωμένα, φλυαρούσαν
ανέμελα, μαζί με γονείς και δασκάλους, όταν εισέβαλαν στο σχολείο οι Τσετσένοι
αντάρτες. Καμιά πενηνταριά, πιο τυχερά, κρύφτηκαν και κατάφεραν να διαφύγουν.
Δεκαπέντε αφέθηκαν ελεύθερα. Τα υπόλοιπα ξεκίνησαν έναν τριήμερο Γολγοθά.

Χωρίς νερό. «Μας είπαν να καθήσουμε κάτω και άρχισαν να ναρκοθετούν το
γυμναστήριο. Τοποθέτησαν δύο μεγάλους εκρηκτικούς μηχανισμούς στις μπασκέτες.
Είχαν μαζί τους πολλά όπλα και εκρηκτικά». Φαγητό δεν υπήρχε. Στην αρχή, οι
αντάρτες επέτρεπαν σε όλους να πίνουν νερό από τη βρύση. Σύντομα τους στέρησαν
ακόμη και αυτό το αγαθό. Υπήρχε γάλα σε σκόνη – χωρίς νερό όμως; Οι μανάδες
αναγκάζονταν να το δίνουν στα παιδιά τους με το κουτάλι. «Μας έλεγαν: “H
κυβέρνησή σας δεν επιτρέπει αρκετό νερό για τα παιδιά σας”».

Κάθε ώρα και πιο δύσκολα. Ξαπλωμένοι ο ένας επάνω στον άλλο, μέσα στη φριχτή
ζέστη του γυμναστηρίου, με τα παιδιά ημίγυμνα. Τη νύχτα, ο φόβος γινόταν πιο
έντονος. «Κάποια παιδιά έβαζαν τα κλάματα. Οι αντάρτες πυροβολούσαν τότε στον
αέρα για να σιωπήσουν. Όταν τα πήγαιναν στην τουαλέτα, προσπαθούσαν να πιουν
από τη βρύση. Δεν τα άφηναν»…

«Την άκουγα να ουρλιάζει». Οι γυναίκες με μωρά παιδιά ενοχλούσαν
ιδιαίτερα τους αντάρτες. Το πρωί της Πέμπτης τις οδήγησαν όλες έξω από το
γυμναστήριο και τις έβαλαν μόνες τους στον δεύτερο όροφο. Λίγο αργότερα,
επέτρεψαν σε 13 γυναίκες να φύγουν. Τις άφησαν ωστόσο να πάρουν μαζί τους μόνο
ένα παιδί. Όσες είχαν και άλλο, αναγκάστηκαν να το αφήσουν πίσω. «Δεν ήθελα να
κάνω αυτήν την επιλογή. Κράτησα τον μικρό Άλαν και προσπάθησα να περάσω την
κόρη μου, την Αλάνα, είναι έξι ετών, στη νύφη μου. Το κατάλαβαν όμως. H Αλάνα
είχε κολλήσει επάνω μου. Μας χώρισαν και είπαν: “Φύγε με το αγόρι. H αδελφή
σου μπορεί να μείνει εδώ μαζί της”. Έκλαψα. Τους ικέτευσα. H Αλάνα έκλαιγε. Οι
γυναίκες γύρω μας έκλαιγαν. Ένας από τους Τσετσένους είπε: “Αν δεν φύγεις
τώρα, δεν θα φύγεις καθόλου. Θα μείνεις εδώ μαζί με τα παιδιά σου… και θα
σας πυροβολήσουμε όλους”. Δεν είχα άλλη επιλογή. Καθώς έφευγα, άκουγα την
Αλάνα πίσω μου να ουρλιάζει».

Ξημέρωσε Παρασκευή και τα παιδιά ήταν ακόμα εκεί. Λίγες ώρες αργότερα, όταν
ξεκινά η επιχείρηση των ρωσικών δυνάμεων, οι σκηνές γύρω από το σχολείο κόβουν
την ανάσα. Γυμνά παιδιά τρέχουν ουρλιάζοντας να σωθούν εν μέσω διασταυρούμενων
πυρών. «Οι άνθρωποι έξω, οι συγγενείς, βαστούσαν με τα δύο χέρια το κεφάλι
τους, σαν να το είχε κάνει η αγωνία εξοντωτικά βαρύ». Παιδιά που ορμούν στα
μπουκάλια με το νερό, πίνοντας αχόρταγα. Παιδιά νεκρά. Παιδιά σοβαρά
τραυματισμένα, που μεταφέρονται με φορεία στο νοσοκομείο. Συγγενείς που
φωνάζουν και κλαίνε. Κάποιες σκηνές ανακούφισης και χαράς: «ένας άνδρας σε ένα
αυτοκίνητο έσφιγγε τον γιο του επάνω του, τρελαμένος από χαρά που τον είχε
ξαναβρεί, τόσο που έριχνε γροθιές στον αέρα». Παιδικές ψυχές, θύματα ακόμα μια
φορά των αμαρτιών των «μεγάλων».