Kατόπιν εορτής…

Πάνε μερικά χρόνια. Στην αμμουδιά πύρωνε ο ήλιος και ξαπλωμένος άκουγα έναν
κύριο πενηντάρη με ένα ροζ μπικίνι να μιλάει με μια κοπέλα ολοζώντανη κι
απαστράπτουσα.

– Τι έγινε με τον Θαλή, εσείς ήσαστε τόσο φίλοι. Παντού μαζί. Τώρα;

– Άσε με, αγάπη μου…

Κι αρχίζει μια ιστορία, όπου μέσες άκρες, μες στη ζέστη, καταλαβαίνω, ήτανε
φίλοι από παιδιά κι ήταν και οι δύο χορευτές, αλλά στην Ελλάδα ζούσανε. Πού
χορός όπως εκείνοι τον ονειρεύτηκαν παιδιά; Κι από ό,τι κατάλαβα απ’ τις
κουβέντες και τα λόγια της κοπέλας, θα ‘πρεπε να ‘χανε σπουδαίον το τάλαντον.
Αλλά σε έναν τόπο όπου ο χορός τότε ήτανε ή μπουζούκι ή επιθεωρήσεις, τι να
σου κάνουν τα παιδιά; Φτάσανε τα πενήντα κι ήρθε και συρρικνώθηκε, στέγνωσε
και μαράγκιασε το έρμο το ταλέντο. Λίγο ήθελε και θα ‘μπαινε η λέξη τέλος,
αλλά η ζωή, έτσι στο γύρισμά της, σαν να θέλησε να τα χαϊδέψει αυτά τα πρώην
παιδιά, τους χαμογέλασε και έδωσε στον έναν, τον Θαλή, να κάνει με νέους
χορευτές μια χορογραφία ως την ήθελε. Με σκηνικά, κοστούμια, πρόβες, φώτα,
δημοσιεύσεις και όντως ο άνθρωπος έστησε μια παράσταση γεμάτη δύναμη, λαμπερή,
τεράστια επιτυχία, το κοινό (πότε πρόλαβε και το ‘μαθε;) γέμισε το θέατρο, οι
κριτικοί σεντονιάδες τα άρθρα και οι έπαινοι. Αλλά και στον άλλον όμως φίλο
δεν τσιγκουνεύτηκε η ζωή, του ‘δωσε κι αυτουνού μια θέση στην καλύτερη την
εφημερίδα. Μια θέση κριτικού Χορού, που ο δικός μας ζήλευε χρόνια. Κι όλο
κλαιγόταν, με το δίκιο του ο άνθρωπος, που κάποιος άσχετος γράφει για πράγματα
που ξέρει αυτός τόσο καλά. Όμως τώρα, να, ήρθε η ευκαιρία. Θα γράψει, θα τους
δείξει αυτός. Και τους έδειξε. Μάλλον του έδειξε. Γιατί η πρώτη παράσταση που
είδε ως κριτικός ήταν του φίλου του, χρόνια μαζί, νύχι, κρέας και…

– Και δεν μπόρεσα, αγάπη μου. Δεν μπόρεσα να γράψω ψέματα. Κρινότανε η θέση
μου. Επειδή είναι φίλος μου να τον περιποιηθώ, όχι εγώ το ψέμα δεν το λέω.
Ήτανε αίσχος…

Και το ‘γραψε στην κριτική του (τη μόνη αρνητική κριτική για την παράσταση
είναι αλήθεια), το ‘γραψε: «Αίσχος».

Θυμήθηκα την ιστορία βλέποντας στα κανάλια τους διθυράμβους των ξένων
πρακτορείων και τους δικούς μας καλλιτέχνες συναδέλφους, ακόμα και φίλους των
δημιουργών. Τόση μιζέρια!

Θυμήθηκα όμως μετά και τη μικρή, το κορίτσι στην αμμουδιά που όταν έφυγε ο
φίλος, έλεγε στην παρέα:

– Γιατί το ‘κανε; Ποιον ήθελε απ’ τους δυο να τιμωρήσει; Τον φίλο του; Ή τη
ζωή που είχε αργήσει τόσο πολύ, για να τον αγαπήσει;