Δεν ήταν πυροτέχνημα

H Αθανασία Τσουμελέκα και η Πηγή Δεβετζή αποτελούν νέα χρυσά κεφάλαια για τον ελληνικό αθλητισμό

Οι 28οι Ολυμπιακοί Αγώνες πέρασαν ήδη στην ιστορία ως «ονειρικοί Αγώνες»,
σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του ίδιου του προέδρου της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ, τόσο από
οργανωτικής πλευράς όσο και από πλευράς αμεσότητας στο μεγάλο κοινό.

Πέρασαν επίσης οι Αγώνες της Αθήνας στην ιστορία ως οι πιο πετυχημένοι από
καθαρά αγωνιστικής πλευράς για την Ελλάδα αφού εκτός από τα 16 μετάλλια (και
μάλιστα τα 6 χρυσά) που είναι συγκομιδή-ρεκόρ, με εξαίρεση την 1η Ολυμπιάδα
της Αθήνας του 1896, υπήρξαν πάρα πολλές υψηλές θέσεις που ήταν δύσκολο να
προβλεφθούν πριν από την έναρξη της διοργάνωσης.

Αυτό που είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση είναι το γεγονός ότι ο ελληνικός
αθλητισμός είχε τόσες υψηλές θέσεις, ώστε να είναι δικαιολογημένη η αισιοδοξία
για ευρύ μέλλον σε επίπεδο κορυφής.

Το ερώτημα είναι πόσο θ’ αντέξει ο ελληνικός αθλητισμός αν πάψει να είναι
κρατικοδίαιτος τα επόμενα χρόνια. Ίσως όμως είναι καιρός να προσαρμοστούμε στα
ευρωπαϊκά πρότυπα και να μη στηρίζουμε τα πάντα στο κράτος με στόχο μόνο
μετάλλια.

Στον στίβο, οι απουσίες Κώστα Κεντέρη, Κατερίνας Θάνου, Κώστα Γκατσιούδη, αλλά
και η αποτυχία της Κατερίνας Βόγγολη στη δισκοβολία, δεν εμπόδισαν την πιο
μεγάλη ελληνική συγκομιδή μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες πλην των Ολυμπιακών
1896. Με 5 μετάλλια (2 χρυσά- 2 ασημένια- 1 χάλκινο) η Ελλάδα αναδείχθηκε έκτη
δύναμη στο στίβο των Ολυμπιακών Αγώνων! Μπροστά της μόνο ΗΠΑ (8-11-5), Ρωσία
(6-7-7), Μεγάλη Βρετανία (3-0-1) Σουηδία (3-0-0) και Αιθιοπία (2-3-2).

Ο Ηλίας Ηλιάδης μπορεί να εξελιχθεί σε σταρ του διεθνούς τζούντο. Άλλωστε είναι μόλις 19 ετών

Πλην της Αναστασίας Κελεσίδου και της Μιρέλας Μανιάνι που μας έχουν συνηθίσει
στα βάθρα μεγάλων αγώνων, όλα τα άλλα μετάλλια ήλθαν από νέα πρόσωπα με λαμπρό
μέλλον, όπως η Φανή Χαλκιά, η Πηγή Δεβετζή και η Αθανασία Τσουμελέκα. Αρκετά
νέος και με πολλές δυνατότητες να πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια παραμένει
και ο Περικλής Ιακωβάκης που ατύχησε φέτος και δεν βρέθηκε στους Ολυμπιακούς
στη φόρμα που θα μπορούσε για τελικό και μετάλλιο. Πολλά μπορεί στο μέλλον και
η ομάδα 4Χ400μ. με δύο ανερχόμενα στελέχη όπως η Χαρούλα Μπουντά και η Χρύσα
Γκουντενούδη.

Στην κολύμβηση συντελέσθηκε ένα μικρό θαύμα με τους έξι τελικούς, με 5η θέση
του Σπύρου Γιαννιώτη (1.500μ.) και την 6η θέση των Νέρι Νιαγκουάρα (100μ.
ελευθ.), Γιάννη Κοκώδη (400μ. ελευθ.), ενώ υπάρχουν και άλλα ταλέντα όπως οι
Βασιλική Αγγελοπούλου (8η στα 400μ. ελευθ.), Γιάννης Δρυμωνάκος (400μ. μεικτή,
200μ. πετ.) με δυνατότητες βάθρου τα επόμενα χρόνια σε μεγάλους αγώνες.

Στην ιστιοπλοϊα δικαιώθηκε επιτέλους η μεγάλη ελληνική παράδοση και πέρα από
τις «χρυσές» Μπεκατώρου/ Τσουλφά και τον μεγάλο Νίκο Κακλαμανάκη που είναι στη
δύση του, υπάρχουν νέα πληρώματα που με καλύτερη προετοιμασία μπορούν να
διακριθούν μελλοντικά.

Αποκάλυψη το τζούντο με το παγκόσμιο φαινόμενο, τον 19χρονο Ηλία Ηλιάδη και
μια σειρά άλλα νέα πρόσωπα που είναι σε θέση να δημιουργήσουν μια «ελληνική
σχολή» στην πιο ευγενική πολεμική τέχνη. Προσοχή, πάντως, να μη μείνουμε στην
οικογενειοκρατία των Ηλιάδηδων που εκπορεύεται από τον ομώνυμο ομοσπονδιακό
προπονητή και χάσουμε άλλα ταλέντα που ασφαλώς υπάρχουν.

H Νέρι Νιανγκουάρα ανέβασε την ελληνική κολύμβηση στη διεθνή ελίτ

Το περίεργο καθεστώς των κριτών της ενόργανης γυμναστικής στέρησε από την
Ελλάδα ένα από τα πιο σίγουρα μετάλλια σε αυτούς τους Αγώνες. Ο Βλάσης Μάρας
όμως έχει ακόμη το μέλλον μπροστά του και μπορεί πολλά τα επόμενα χρόνια.

Άλλο το πρόβλημα στη ρυθμική, αφού δεν μπορέσαμε να διατηρηθούμε μέσα στα
μετάλλια στο ανσάμπλ λόγω των τραυματισμών πολλών αθλητριών και δεν είχαμε στο
ατομικό έμπειρη αθλήτρια που να διεκδικήσει θέση στο βάθρο. H βάση όμως για
καλύτερο αύριο υπάρχει τόσο στο ατομικό όσο και στο ανσάμπλ.

Οι εκπλήξεις στις καταδύσεις μπορούν να συνεχιστούν και να μη μείνουμε στους
Θωμά Μπίμη, Νίκο Συρανίδη, ενώ σε καλό δρόμο έδειξε ότι βρίσκεται και η
συγχρονισμένη κολύμβηση που έχει υπόβαθρο για ψηλότερα.

H κωπηλασία λυτρώθηκε με το χάλκινο μετάλλιο των Πολύμερου/ Σκιαθίτη αλλά δεν
έχει δείξει ακόμη αποτελέσματα ανάλογα με τη συστηματική δουλειά που γίνεται
επί πολλά χρόνια.

H ξιφασκία για πρώτη φορά ήλθε σε επαφή με το υψηλό διεθνές επίπεδο με την
εκπληκτική πρόκριση της Ιωάννας Χρήστου στην οκτάδα του επέ και την πρόκριση
στην οκτάδα των ομάδων επέ γυναικών και σπάθης ανδρών (με επικεφαλής τον Ντίνο
Μανέτα που μπήκε στους «32» του ατομικού). Μάλιστα η ομάδα του επέ έχασε στο
τελευταίο κυριολεκτικά κτύπημα την τετράδα!

Το ταεκβοντό μάς πρόσφερε στο φινάλε συγκινήσεις και δύο ασημένια μετάλλια με
τους Αλέξανδρο Νικολαϊδη, Έλλη Μυστακίδου και έδειξε ότι παραμένει δεξαμενή
ελπίδας για την Ελλάδα και στις μελλοντικές διοργανώσεις.

Ανέτοιμες πάλη και πυγμαχία για το μεγάλο ραντεβού της Αθήνας, ενώ δεν τους
λείπουν οι δυνατότητες, έτρεξαν τον τελευταίο χρόνο αλλά δεν πρόλαβαν.

Επιτυχίες στα ομαδικά σπορ πλην ποδοσφαίρου και μπέιζμπολ (παρά την εισαγωγή
ομογενών εκ των ΗΠΑ) αφού κατέκτησε ασημένιο μετάλλιο το γυναικείο πόλο, 4η
θέση το ανδρικό πόλο και μπήκαν οκτάδα το μπάσκετ και το χάντμπολ ανδρών με 5η
και 6η θέση, αντίστοιχα, αλλά και το μπάσκετ γυναικών και το βόλεϊ ανδρών.
Όμως είναι φανερό ότι υπάρχει σύνδρομο αποτυχίας στα κρίσιμα ματς και
ιδιαίτερα στο βόλεϊ που χάθηκε η τετράδα με τρόπο που έχει επαναληφθεί πολλές
φορές και που οφείλεται σε χρόνιες νοσηρές καταστάσεις.