Θα πάω και στο Πεκίνο!

«Αν και ημερολογιακά ήταν μικρό το διάστημα που δούλεψα ως εθελοντής – μόνο
15 ημέρες -, συναισθηματικά η εμπειρία αυτή είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη
ζωή μου».

Ο κ. Νίκος Κεσίδης ήταν ένας από τους 58.000 εθελοντές που έδωσαν το «παρόν»
στους Ολυμπιακούς. Όπως εξηγούν οι ίδιοι, τώρα που τελείωσαν οι Αγώνες τα
συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Από τη μία νιώθουν ανακούφιση που πήγαν όλα
καλά, από την άλλη όμως θλίβονται επειδή το «όνειρο» τελείωσε.

«Στην Τελετή Έναρξης ήμουν στα κρουστά. Πριν βγούμε στο Στάδιο, οι φωνές του
κόσμου που μετρούσαν αντίστροφα ανυπομονώντας να αρχίσει η Τελετή ήταν το κάτι
άλλο. Το να είσαι το κέντρο της προσοχής σε ένα στάδιο κατάμεστο από 70.000
θεατές είναι συγκλονιστική εμπειρία. Ήταν τόσο μεγάλη η ένταση της στιγμής που
για λίγο… έχασα τον ρυθμό μου», συμπληρώνει ο κ. Κεσίδης. «Όσο για την
Τελετή Λήξης η χαρά που ένιωθα επειδή πήγαν όλα καλά ήταν απερίγραπτη.
Παράλληλα, όμως, μου άφησε και μια αίσθηση απώλειας. Όχι όμως για πολύ, αφού
έκανα αίτηση να γίνω εθελοντής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς στο Τορίνο και το
σκέπτομαι σοβαρά να πάω και στους Αγώνες του Πεκίνου», συνεχίζει ο κ. Κεσίδης.

Δύσκολη προσαρμογή

«Οι θεατές με έκαναν να αισθανθώ πολύ περήφανη. Με σταματούσαν στον δρόμο για να βγω μια φωτογραφία μαζί τους», λέει η Σταυρούλα Καραβίδα, η οποία «εργάστηκε» ως συνοδός αθλητών στις απονομές μεταλλίων

Συνήθεια είχε γίνει και για τη 19χρονη Σταυρούλα Καραβίδα η καθημερινή της
εθελοντική συμμετοχή στους Αγώνες, σε τόσο μεγάλο βαθμό μάλιστα που τώρα
δυσκολεύεται να επανέλθει στην πραγματικότητα. «Είχε γίνει τρόπος ζωής.
Ξυπνούσα, ετοιμαζόμουν και πήγαινα στις εγκαταστάσεις. Αυτό όμως που θα μου
λείψει πιο πολύ είναι η ομάδα με την οποία δούλεψα όλο αυτό το διάστημα».

Δεν ήταν βέβαια όλες οι στιγμές ευχάριστες. Ο μεγαλύτερος εχθρός ήταν η
αφόρητη ζέστη. «Ως συνοδός αθλητών στις απονομές μεταλλίων έπρεπε να φορώ την
παραδοσιακή στολή, η οποία είναι πάρα πολύ ζεστή. Αυτό όμως που με ενοχλούσε
πιο πολύ απ’ όλα ήταν το μαντίλι στο κεφάλι που δυστυχώς έπρεπε να το φοράμε
συνεχώς», εξηγεί η Σταυρούλα Καραβίδα.

H επαφή με αθλητές

Όπως όμως η ίδια τονίζει, υπήρξαν και πάρα πολλές ευχάριστες και… κωμικές
στιγμές κατά τη διάρκεια της «θητείας» της που ξεπλήρωσαν την «ταλαιπωρία».
«Το πιο σημαντικό απ’ όλα ήταν πως είχαμε άμεση επαφή με τους αθλητές. Ζούσαμε
μαζί τους τη χαρά της επιτυχίας τους, αλλά και τη λύπη και την απογοήτευσή
τους όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν τόσο καλά όσο εκείνοι ευελπιστούσαν. H πιο
δύσκολη στιγμή και ταυτόχρονα κωμική ήταν όταν προσπαθούσα να τους μαζέψω για
τον γύρο του θριάμβου.

Μερικοί ήταν τόσο χαρούμενοι που πανηγύριζαν χωρίς να δίνουν σημασία στις
παρακλήσεις μου για να συγκεντρωθούν. Σε μία περίπτωση έκανα τον γύρο του
θριάμβου μόνο με έναν από τους τρεις αθλητές. Οι άλλοι δύο ήρθαν τρέχοντας
αργότερα, κάπου στη μέση της διαδρομής».

Δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στο συρτάκι

«Πέρασα ένα καλοκαίρι πραγματικά τέλειο κι ας μην πήγα διακοπές. Έχω
ενθουσιαστεί τόσο πολύ που έκανα αίτηση και για τους Παραολυμπιακούς», λέει η
κ. Νατάσα Χαραλαμποπούλου, η οποία μαζί με την 25χρονη κόρη της Σάρα πέρασαν
αξέχαστες ώρες στο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο, στο Μαρκόπουλο, στολίζοντας τον
στίβο.

Μητέρα και κόρη έγιναν εθελόντριες λόγω της αγάπης τους για το συγκεκριμένο
άθλημα. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που συμμετέχουν εθελοντικά σε αγώνες
ιππασίας. Ωστόσο: «Ήταν άλλη η αίσθηση και ακριβώς επειδή βοηθούσαμε στους
Ολυμπιακούς της χώρας μας», τονίζει η κ. Χαραλαμποπούλου.

‘Όσο για την καλύτερη στιγμή της «εθελοντικής» τους καριέρας; «Από τα μεγάφωνα
ακουγόταν το συρτάκι και ξαφνικά δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στη μουσική.
Όλοι οι εθελοντές ξεχυθήκαμε στον στίβο και αρχίσαμε να χορεύουμε».