Έχω μάθει να πολεμάω

Αποθέωση. Ο νικητής Κορεάτης Ντάε Μουν αναδεικνύει την αξία του ηττημένου. Αξέχαστες στιγμές, χθες, στο κλειστό του Φαλήρου

«Μη στενοχωριέσαι, αγόρι μου. Για όλα φταίει αυτό το άτιμο λεπτό!». H μητέρα
του Αλέξανδρου Νικολαΐδη ήταν η μόνη που μπορούσε να αντιληφθεί τη θλίψη του
γιου της, αφού ούτε το αργυρό μετάλλιο δεν φαινόταν ικανό να απαλύνει την
πίκρα του για την άδοξη εξέλιξη του τελικού. Ο πρωταθλητής μας αγκάλιασε τη
μάνα του και τα μάτια του έδειχναν βουρκωμένα. «Αν είναι δυνατόν», του είπε
εκείνη μόλις τον είδε να κλαίει. «Πήρες αργυρό μετάλλιο, γιε μου, και πρέπει
να χαμογελάς. Δεν θέλω να στενοχωριέσαι. Το χρυσό θα το πάρεις σε τέσσερα
χρόνια. Υπομονή».

Ωστόσο, πόση υπομονή μπορεί να κάνει κάποιος, όταν δέχεται καθημερινά την
πίεση ενός πολλάκις πρωταθλητή. Ο πατέρας και προπονητής του Νικολαΐδη,
Γιώργος, ήταν αυτός που περίμενε τα περισσότερα από τον γιο του. Άλλωστε, το
χθεσινό βράδυ δεν έλεγε να βγει από το μυαλό και των δύο εδώ και τέσσερα
χρόνια. Συγκεκριμένα, από εκείνη την άτυχη στιγμή στο Σίδνεϊ, όταν ο
Αλέξανδρος, πρώτο φαβορί για το χρυσό μετάλλιο, υπέστη κάταγμα και
αποκλείστηκε στον προημιτελικό. Και τα δυόμισι χρόνια αγωνιστικής απραξίας
έπρεπε πάση θυσία να ανταμειφθούν με την πρώτη θέση στην Ολυμπιάδα της Αθήνας.

Περπατώντας στον διάδρομο των αποδυτηρίων, ο Νικολαΐδης με σκυμμένο το κεφάλι
μοιάζει λες και τον έχουν εξορίσει! Τον πλησιάζουμε και εκείνος κάνει
απολογισμό: «Μέχρι τον τελικό, τα πήγα πολύ καλά. Ήθελα πολύ να πάρω την πρώτη
θέση. Όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Το έδειχνα σε κάθε μου κίνηση. Γι’ αυτό και
μπήκα με ενθουσιασμό στον τελικό. Είχα τον κόσμο στο πλευρό μου και ήθελα να
τους δώσω χαρά. Δυστυχώς, όμως, πλήρωσα τον ενθουσιασμό μου. Δεν είμαι
ευχαριστημένος με το αργυρό μετάλλιο, ήθελα το χρυσό, αλλά πιστεύω ότι θα έχω
την ευκαιρία στο μέλλον να το πετύχω. Είμαι άνθρωπος με φιλοδοξίες».

Σειρά έχει το χρυσό στο Πεκίνο. «Φτάνει να είμαι καλά», λέει ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης

Όσο και να προσπαθείς να το υποβαθμίσεις, το αργυρό μετάλλιο είναι
σπουδαία υπόθεση. Σε ποιον θέλεις να το αφιερώσεις;

«Στην οικογένειά μου, για όλες τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε. Με στήριξαν
πάρα πολύ και αυτό τους το αναγνωρίζω. Χωρίς αυτούς δεν θα ήμουν εδώ σήμερα.
Όταν μου έλεγαν διαρκώς «Αλέξανδρε, ψηλά το κεφάλι», με βοήθησαν πάρα πολύ και
το θεωρώ την πολυτιμότερη συμβουλή που έχω ακούσει. Ευχαριστώ πολύ και όλον
αυτόν τον κόσμο που με αποθέωνε. Δεν το πίστευα, όταν τους άκουγα και τους
έβλεπα με τις σημαίες».

Αλήθεια, τι θυμάσαι από τη στιγμή του νοκ άουτ;

«Τίποτε! Έγινε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να αντιληφθώ τι γίνεται.
Προσπάθησα να σηκωθώ για να σταματήσει ο χρόνος, αλλά δεν πρόλαβα. Δεν θα με
άφηνε και ο προπονητής μου, που είδε ότι είχα υποστεί διάσειση. Όμως, να σας
πω κάτι; Με τον Κορεάτη αντίπαλό μου, είμαστε πολύ καλοί φίλοι εδώ και πολλά
χρόνια. Σε τέτοιο σημείο, που έχουμε προπονηθεί ακόμη και μαζί. Είναι ο
άνθρωπος με τον οποίο έχω τις καλύτερες σχέσεις στον χώρο του αθλητισμού. Γι’
αυτό, δεν είναι δυνατόν να του κρατήσω κακία».

Τί σημαίνει για σένα η επόμενη ημέρα; Τί θα σκέπτεσαι αύριο;

«Γενικώς, δεν είμαι άνθρωπος που ψάχνει για δικαιολογίες. Άλλωστε, οι μεγάλοι
αθλητές πρέπει να ξέρουν να χάνουν. Να είστε σίγουροι ότι θα το ξεπεράσω, όπως
έχω ξεπεράσει άλλες, πιο δύσκολες καταστάσεις. Έχω μάθει να πολεμάω και ξέρω
καλά ότι τα αγαθά κόποις κτώνται. Μακάρι να είμαι καλά για να πετύχω το στόχο
μου στο Πεκίνο».

ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Ο Κορεάτης τον ανέδειξε νικητή!

H χθεσινή τελευταία ημέρα των Ολυμπιακών Αγώνων επιφύλασσε τη μεγαλύτερη
στιγμή της διοργάνωσης. Σκηνή που προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στους 6.000 θεατές
που παραβρέθηκαν στο κλειστό γυμναστήριο του Φαλήρου και είδαν δύο μεγάλους
αθλητές να φεύγουν αγκαλιασμένοι και να κλαίει ο ένας στον ώμο του άλλου. Από
τις στιγμές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να χαρίσει.

Λίγο νωρίτερα στο μεγάλο τελικό της κατηγορίας των +80 κιλών στο ταε κβον ντο,
ο Κορεάτης Ντάε Μουν είχε βγάλει νοκ άουτ τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη μόλις
πενήντα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη της πρώτης περιόδου, με γυριστό χτύπημα
στο κεφάλι και έκοψε την ανάσα των θεατών. Ο πρωταθλητής μας βρέθηκε
αναίσθητος στο τερέν και χρειάστηκε γιατρός για να τον συνεφέρει! Την ίδια
ώρα, ο χρυσός Ολυμπιονίκης Ντάε Μουν αποδοκιμαζόταν από λίγους ανεγκέφαλους
που πέταξαν και πλαστικά μπουκάλια (!), όμως καταχειροκροτήθηκε από τη
συντριπτική πλειοψηφία όταν πλησίασε τον φίλο του Αλέξανδρο, τον αγκάλιασε και
του σήκωσε το χέρι αναδεικνύοντάς τον σε νικητή του αγώνα! Για τέτοιο μεγαλείο
μιλάμε.

Ο Νικολαΐδης συγκινήθηκε από την κίνηση του Κορεάτη και με βουρκωμένα μάτια
τον έσφιξε στην αγκαλιά του, ενώ οι δύο αθλητές έφυγαν αγκαλιασμένοι. Το κοινό
εκτίμησε την ενέργεια του Νταε Μουν και τον αποθέωσε σαν να ήταν Έλληνας.

Ο ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ

Δύο ώρες νωρίτερα, ο Νικολαΐδης νίκησε στον ημιτελικό τον Ιμπραήμ Καμάλ από
την Ιορδανία με σκορ 6-3. Ελληνικές σημαίες, συνθήματα και ζητωκραυγές, είχαν
μετατρέψει το κλειστό του Φαλήρου σε «καυτή» έδρα. Ο 25χρονος αθλητής μας
κατάφερε να προηγηθεί 1-0, ισοφαρίστηκε, αλλά το τέλος του πρώτου γύρου τον
βρήκε και πάλι μπροστά στο σκορ (2-1). Το τέλος του δεύτερου γύρου βρήκε τον
Νικολαΐδη να εξακολουθεί να προηγείται, αυτή τη φορά με σκορ 3-2.

Στον τελευταίο γύρο, η μάχη άναψε για τα καλά και σημειώθηκαν πολλά χτυπήματα
εκατέρωθεν. Τελικά πιο… εύστοχος αποδείχθηκε ο Έλληνας αθλητής και σε
συνδυασμό με τις παρατηρήσεις που δέχτηκε ο Καμάλ, διαμορφώθηκε το τελικό 6-3.

Επίσης σημειώνουμε ότι την πρόκρισή του στα ημιτελικά εξασφάλισε ο Νικολαΐδης
επικρατώντας του Μαροκινού Αμπντεκαντέρ Ζρουρί με 5-2 στα σημεία, ενώ στον
πρώτο του αγώνα ο πρωταθλητής από τη Θεσσαλονίκη κέρδισε εύκολα τον Κολομβιανό
Αλμπέρτο Ριβέρο Ρόχας με 7-3. Στις συγκεκριμένες δύο αναμετρήσεις, ο
Νικολαΐδης έδειξε ότι βρίσκεται σε άριστη αγωνιστική κατάσταση και πολύ
δύσκολα θα έχανε μια από τις δύο πρώτες θέσεις στο βάθρο.