Eν φαντασία και λόγω

Όταν ο Θησέας μπήκε στον Λαβύρινθο για να συναντήσει το τέρας, μισό ζώο και
μισό άνθρωπο, τον οδηγούσε το νήμα της Αγάπης, ο μίτος της Αριάδνης. Αυτή η
εικόνα είναι ο μεγάλος συμβολισμός του ελληνικού τρόπου.

Ο Λαβύρινθος, μίμησις των ελίκων του εγκεφάλου, το τέρας, η διδυμία ενστίκτου
και ελευθερίας και κίνητρο ο Έρωτας. Όταν ο Θησέας νίκησε τον Μινώταυρο με
λάφυρο την Αριάδνη, φτάνοντας στη Νάξο χόρεψε τον Γέρανο χορό, μίμηση των
ελίκων του Λαβυρίνθου. Αυτό το σύμβολο χθες τη νύχτα επέλεξε ο ιδιοφυής
Παπαϊωάννου για να στείλει το ελληνικό μήνυμα στα πέρατα του κόσμου. Ένας
έλικας όπως τα όστρακα, όπως οι χαράξεις του εγκεφάλου, από στάχυα, από
κύκλιους χορούς, από ανθρώπινα σώματα που γλεντούσαν τη ζωή με απολλώνιο και
διονυσιακό οίστρο. Εκεί στην κονίστρα των Αγώνων, σε μια μεγάλη λειτουργία
όπου γιορτάστηκε η σπορά, ο θερισμός, ο τρύγος, ο γάμος, ο άρτος και ο οίνος,
η παρέα και η συντροφικότητα, το μέλος και ο ρυθμός, η ευωχία και το μοιρολόι,
η τραγωδία και η κάθαρση, η κωμωδία και οι σατυρικοί χοροί, ο Πάνας και οι
Καλικάντζαροι, οι οπώρες και οι χυμοί παρέλασαν ως ζώσα μνήμη, ως ρίζα και
καρπός ενός λαού που πάντρεψε δημιουργικά το δέντρο της Ανατολής με τους
καρπούς της Δύσης.

Ναι, ο Παπαϊωάννου και οι έξοχοι συνεργάτες του ύφαναν στον μεγάλο αργαλειό
της παράδοσης το κιλίμι μιας πνευματικής συνέχειας, όπου η γλώσσα έγινε
μουσική, η μουσική εμμέλεια σωμάτων και ο κόσμος χοροστάσι για να χορευτούν οι
κύκλιοι χοροί, η αποθέωση της Δημοκρατίας, αφού ο πρώτος χορευτής στηριζόμενος
στους άλλους εκτελέσει τα τσαλίμια του, πηγαίνει και παίρνει θέση στην ουρά,
για να δώσει τη σειρά του στον δεύτερο και έτσι συνεχώς, ώστε όλοι να
ξεκορμίσουν από το σύνολο, να δράσουν και να δείξουν τη δεξιοτεχνία τους και
να ξαναγυρίσουν στην οργανωμένη μουσικά ομάδα.

Κι όλα αυτά με τον οίστρο του αυτοσχεδιασμού, την έμφυτη καλαισθησία ενός
καλλιεργημένου λαού που ξέρει πότε να δραπετεύει από τη μόδα, την ευτέλεια και
να λυτρώνεται στην Τελετή, στην Εορτή και στην Πανήγυρη.

Ο κόσμος είναι πλωτός και απλός έγραφε ο ποιητής, αρκεί να τελεί τα πάντα

με λογισμό και μ’ όνειρο

με Φόβο και Σέβας.