AΔIAΠIΣTEYTA

Εγώ είμαι με τον Φράνκι. Είχα εισιτήρια για τη χθεσινή ημέρα του στίβου κυρίως
επειδή περίμενα να δω τον Κεντέρη, αλλά δεν διανοήθηκα να μην πάω στο στάδιο ή
να μη χαρώ τον αγώνα από τη στιγμή που δεν συμμετείχε ο Έλληνας Ολυμπιονίκης.
Είχα ένα σφίξιμο στην καρδιά έτσι όπως άρχισε κι έτσι όπως τέλειωνε αυτό το
διακοσάρι, όχι όμως αίσθημα αδικίας ή εθνικής υπερηφάνειας, γιατί η
πραγματικότητα δεν δικαιολογούσε τίποτα από τα δύο. Κάτι μου ‘λειπε κι εμένα
στην αφετηρία αυτής της κούρσας (μέσα στο γήπεδο είσαι μέλος του πλήθους και
το πλήθος φτιάχνει τη δική του φωνή), όμως δεν μου ήταν δυνατό να μη σεβαστώ
αυτό που λάβαινε χώρα μπροστά στα μάτια μου: ένας μεγάλος τελικός με μεγάλους
αθλητές. Με μεγαλύτερο ανάμεσά τους τον Φράνκι Φρέντερικς.

Δεν είναι μόνο – ούτε καν κυρίως – οι τόσο θαυμαστής διάρκειας αγωνιστικές
επιτυχίες του, που καθιστούν τον σπρίντερ από τη Ναμίμπια ένα είδος συμβόλου
για τον αθλητισμό όπως θα μπορούσε να είναι. Ο μύθος του Φρέντερικς τρέφεται
από το στίγμα (που είναι μαζί και διαβατήριο δημοφιλίας) του αιώνιου δεύτερου
και εξευγενίζεται από την προσωπικότητα (αν δεν φοβόμαστε πια ορισμένες
λέξεις, θα λέγαμε «το ήθος») του συγκεκριμένου αθλητή. Δεν τρέχει μόνο
γρήγορα, αλλά τρέχει και ωραία. Δεν σέβεται μόνο τον εαυτό του και τους
αντιπάλους του (ανήκει σε εκείνους που ουδέποτε διατύπωσαν το παραμικρό
υπονοούμενο για τις επιτυχίες του Κεντέρη) αλλά και αυτό που κάνει. Είναι ένας
από εκείνους, τους ελάχιστους, που επιβάλλονται – και μένουν αξέχαστοι – πριν
ακόμα ξεκινήσουν να τρέχουν. Ο Έντουιν Μόουζες ήταν ένας τέτοιος αθλητής και ο
Σεμπάστιαν Κόου (ενώ ο Στιβ Όβετ, εξίσου σπουδαίος μέσα στον στίβο, δεν είχε
την ίδια ακτινοβολία έξω από αυτόν). Την αίσθηση αυτή που αποπνέει ο
Φρέντερικς – ήρεμης δύναμης, σιγουριάς για τον αγώνα τον καλό και διατήρησης
του μέτρου – την ένιωσαν οι Έλληνες φίλαθλοι ακόμα και τη βραδιά της μεγάλης
οργής τους. Και την επιβράβευσαν, πριν και μετά την κούρσα – αμβλύνοντας λίγο,
αλλά όχι εξαλείφοντας την Ολυμπιακή ύβριν.

Γιατί ένας μόνο τρόπος υπάρχει να μείνει ένα μικρό έστω κομμάτι έξω από την
αμείλικτη σκιά που απειλεί αυτούς τους κατά τα άλλα τόσο επιτυχημένους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Όσοι αγαπάμε τον αθλητισμό οφείλουμε να σχετικοποιούμε
διαρκώς τα πράγματα διαφοροποιώντας τους αθλητές και τα επιτεύγματά τους και
τιμώντας εκείνους που το αξίζουν. H βραδιά που προοριζόταν, πριν αρχίσουν οι
Αγώνες, να είναι η βραδιά του Κεντέρη, φωτίστηκε – κι έτσι θα ‘πρεπε να μείνει
– από την εμφάνιση και την προσπάθεια (ασχέτως αν πήραν μετάλλιο) πραγματικά
μεγάλων αθλητών σαν τον Φρέντερικς, τον Σάντσες, τον Πεντρόζο. Θέλω να ελπίζω
ότι και ο ίδιος ο Κώστας, αν μπορούσε να μιλήσει την Πέμπτη το βράδυ στους
Έλληνες φιλάθλους, θα προτιμούσε, από την προσωπική τιμή που του έγινε, την
οφειλόμενη τιμή σε ό,τι μπορεί να διασωθεί από το Ολυμπιακό πνεύμα.